VI SA/Wa 2289/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2011 r. sprawy ze skargi B. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] o nałożeniu na B. C. kary pieniężnej w wysokości 8000 złotych. Do wydania decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne: W dniu [...] marca 2010 r., w siedzibie przedsiębiorstwa w Z. miała miejsce kontrola przedsiębiorcy B. C. W trakcie kontroli okazana została licencja nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy udzielona przedsiębiorcy B. C., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "Patrycja" Przedsiębiorstwo Spedycyjno - Transportowo – Handlowe. Zabezpieczenie do posiadanej licencji stanowiła kwota 60445 złotych. W dniu [...] kwietnia 2010 r. wystawiono protokół z kontroli nr [...]. Podczas kontroli w przedsiębiorstwie organ ustalił, że przedsiębiorca B. C. nie zgłosiła właściwemu organowi faktu prowadzenia działalności w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy i nie złożyła stosownego zabezpieczenia do licencji na wykonywanie transportu drogowego. W dniu [...] kwietnia 2010 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wszczął postępowanie administracyjne wobec B. C. w zakresie naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji. Przedsiębiorca B. C. zgłosiła prowadzenie pośrednictwa przy przewozie rzeczy i złożyła stosowne zabezpieczenie do posiadanej licencji w dniu 29 kwietnia 2010 r. W dnia [...] maja 2010 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję nr [...] o nałożeniu na B. C. kary pieniężnej w wysokości 8000 złotych. Po rozpoznaniu odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego, decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że sama licencja na krajowy transport drogowy bez stosownego zabezpieczenia finansowego nie uprawnia do wykonywania działalności w zakresie prowadzenia pośrednictwa przy przewozie rzeczy. Znowelizowane przepisy ustawy o transporcie drogowym nałożyły, od 1 lipca 2006 r., obowiązek posiadania, przez przedsiębiorcę wykonującego pośrednictwo przy przewozie rzeczy, licencji na krajowy transport drogowy rzeczy oraz złożenia stosownego zabezpieczenia. Stanowi o tym z art. 12 ust 1a ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym, licencja na krajowy transport drogowy rzeczy uprawnia do wykonywania transportu drogowego w zakresie, o którym mowa w art. 4 pkt 3 lit. b (działalność gospodarcza w zakresie pośrednictwa rzeczy), o ile przedsiębiorca posiada zabezpieczenie finansowe w wysokości określonej w art. 5 ust. 3 pkt 3 lit. c ustawy (50000 euro). Nie ma odrębnej licencji na spedycję. Brak stosownego zabezpieczenia skutkuje wykonywaniem transportu drogowego bez wymaganej licencji. Treść il. 1.1 załącznika do ustawy sankcjonuje takie naruszenie karą 8000 złotych. Organ nie uznał wyjaśnień strony, iż ta nie została poinformowana o obowiązku złożenia zabezpieczenia finansowego. Strona jako przedsiębiorca, a więc podmiot profesjonalny powinna znać przepisy regulujące prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą w granicach oraz z poszanowaniem prawa, zwłaszcza iż prowadzi ją od 2004 r. Przedsiębiorca miał więc wpływ na powstanie przedmiotowego naruszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej p.p.s.a.). Wbrew zarzutom skargi, zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny i czyni zadość dyspozycji art. 6, 7, 8, 9, 77 i 80 k.p.a. Główny Inspektor Transportu Drogowego wykazał, że przedsiębiorca swoim zachowaniem dopuściła się realizacji stwierdzonego przez organ I instancji znamion naruszenia przepisu lp. 1.1 załącznika do ustawy dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874 ze zm.). Nie budzi wątpliwości, że przedmiot działalności gospodarczej Bogusławy Cichowskiej prowadzonej pod nazwą "Patrycja" Przedsiębiorstwo Spedycyjno - Transportowo – Handlowe stanowi pośrednictwo przy przewozie rzeczy. Wykonuje je, co sama przyznała, od 2004 r. W dniu 1 lipca weszła w życie nowelizacja art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (art. 4 pkt 3 zmieniony przez art. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. (Dz.U.05.180.1497) zmieniającej nin. ustawę z dniem 21 października 2005 r., z tym że w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy, wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2006 r.). Otrzymał on brzmienie: "transport drogowy - krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również: a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4, b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy;". Stosownie do art. 12 ust. 1a oraz ust. 2a ustawy o transporcie drogowym, licencja na krajowy transport drogowy rzeczy uprawnia do wykonywania transportu drogowego w zakresie, o którym mowa w art. 4 pkt 3 lit. b (w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy) o ile przedsiębiorca posiada zabezpieczenie finansowe w wysokości określonej w art. 5 ust. 3 pkt 3 lit. c (50000 euro). Artykuł 5 ust. 3 pkt 3 lit. c został zmieniony także przez art. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. (Dz.U.05.180.1497) zmieniającej nin. ustawę z dniem 21 października 2005 r., z tym, że w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy, wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2006 r.). Przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą winien znać przepisy prawa regulujące prowadzoną przez niego działalność gospodarczą. Nie może zasłaniać się niewiedzą, czy też żądać od organów administracji publicznej powiadomień o zmienionej regulacji prawnej. Powszechnie obowiązujące przepisy są ogólnie dostępne i powinny być przez każdego znane. Pozostaje do rozważenia znaczenie określenia "o ile" zawartego w art. 12 ust. 1a ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem Sądu, zgodzić się należy z organem, że brak stosownego zabezpieczenia nie uprawnia do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy. Pośrednictwo przy przewozie rzeczy jest wykonywaniem transportu drogowego, wyodrębnionym jedynie w ramach transportu drogowego. Nie ma odrębnej licencji na spedycję, działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy. Przedsiębiorca polski, prowadzący działalność w Polsce, aby zostać uprawnionym do wykonywania usług w zakresie transportu drogowego musi spełniać wymogi oraz kryteria określone w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), w szczególności warunek uzyskania odpowiedniej licencji określony w art. 5 ust. 1 i art. 12 ust. 2 tej samej ustawy. Warunkiem wykonywania usług w zakresie transportu drogowego - pośrednictwa przy przewozie rzeczy, niezależnie od wymogu posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego, jest także złożenie stosownego zabezpieczenia. Jego brak oznacza wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy bez wymaganej licencji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 2 Konstytucji RP, wyrażający się nieproporcjonalnością kary w stosunku do stwierdzonego naruszenia, zdaniem Sądu jest on niczym nieuzasadniony. Sąd nie dopatrzył się nieproporcjonalności kary – 8000 złotych w stosunku do braku licencji. Brak licencji jest poważnym przewinieniem. Uniemożliwia wykonywanie działalności gospodarczej. Wykonywanie transportu drogowego z uwagi na konieczność uzyskania licencji stanowi działalność reglamentowaną. Przewidziana kara jest, zdaniem Sądu, proporcjonalna do tegoż przewinienia. Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił z braku uzasadnionych podstaw.