VI SA/Wa 2289/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2018 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę |Główny Inspektor Transportu Drogowego ("GITD") decyzją nr [...] z dnia [...] września 2017 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 | |k.p.a., art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw | |(Dz. U. z 2017 r., poz. 953), art. 64 ust. 1 i 2, art. 140aa ust. 1, ust. 3, ust. 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b, ust. 2 ustawy z | |dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1260), dalej "p.r.d.", art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 o | |drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440 ze zm.), dalej "u.d.p.", utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora | |Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] nakładającą na T. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] , dalej "skarżąca", | |"Spółka", karę pieniężną w kwocie 2.000 zł za przejazd po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII. | |Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. | |W dniu [...] marca 2017 r., na ul. [...] w [...] na drodze krajowej nr [...] , na której dopuszcza się ruch pojazdów o nacisku | |pojedynczej osi napędowej do 11.5 t, został zatrzymany do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego | |marki [...] o nr rej. [...] wraz z trzyosiową naczepą marki [...] o nr rej. [...] . Pojazdem kierował S. S., który wykonywał przejazd | |drogowy z ładunkiem farb (ładunek podzielny) w imieniu T. Sp. z o.o. na trasie Dania ([...] , [...] ) - Polska ([...] ). | |Przeprowadzono ważenie pojazdu na zatwierdzonym przez uprawnionego geodetę stanowisku do pomiaru mas i nacisków osi, położonym w [...] | |przy Al. [...] , przy drodze krajowej nr [...] , wyposażonym w stacjonarną wagę do pomiarów dynamicznych marki [...] s.r.o. typ VM 1.2, | |nr fabryczny [...] oraz wykonano pomiary jego wymiarów zewnętrznych. Waga ta w dniu kontroli legitymowała się ważnym świadectwem | |legalizacji pierwotnej wydanym przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] z datą ważności do dnia 31 grudnia 2017 r. Powyższy | |dokument został okazany kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz| |o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. | |W trakcie wykonywania pomiarów strefa ważenia - w tym wnęka pomiarowa - nie zawierała żadnych zanieczyszczeń mogących mieć wpływ na | |wyniki ważenia. Kierujący nie złożył wniosku o przeprowadzenie ponownego ważenia pojazdu i nie wniósł uwag do przeprowadzonej kontroli, w| |tym uzyskanych wyników pomiarowych, co potwierdza podpisany bez uwag protokół z kontroli drogowej. | |Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości | |2.000 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII. | |W wyniku zmierzenia i zważenia samochodu ciężarowego organ I instancji stwierdził następujące naruszenia dopuszczalnych norm: | |- rzeczywisty nacisk pojedynczej osi napędowej ciągnika samochodowego, który wyniósł 13,52 t przekraczając dopuszczalną wartość dla | |drogi, na której wykonywany był przedmiotowy przewóz drogowy (11,5 t), o 2,02 t, czyli o 17,54%; | |- normatywność w zakresie nacisku pozostałych osi pojazdu członowego; | |- normatywność w zakresie rzeczywistej masy całkowitej pojazdu członowego wraz z ładunkiem; | |- normatywność w zakresie wymiarów zewnętrznych tj. długości, szerokości i wysokości pojazdu członowego. | |Organ wskazał, że zgodnie ze świadectwem legalizacji pierwotnej oraz decyzją zatwierdzenia typu stacjonarna waga do pomiarów dynamicznych| |marki [...]s.r.o. typ VM 1.2, nr fabryczny [...] , jest wagą o klasie dokładności 2 przy pomiarze sumarycznej masy pojazdu oraz klasie | |dokładności D przy pomiarze obciążenia osi. Zgodnie natomiast z tabelą nr 1 "Odchylenie dopuszczalne każdego obciążenia osi lub osi | |wielokrotnej od skorygowanego obciążenia osi lub osi wielokrotnej pojazdu kontrolowanego innego niż dwuosiowy podczas ważenia | |dynamicznego" w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny | |odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej | |kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2007 r., nr 188, poz. 1345), dla wag samochodowych do ważenia pojazdów w | |ruchu klasy dokładności "D", odchylenie dopuszczalne obciążenia osi wynosi +/-4%, natomiast zgodnie z tabelą "Błędy graniczne | |dopuszczalne sumarycznej masy pojazdu" stanowią załącznik nr 2 do powyższego rozporządzenia, błąd graniczny dopuszczalny masy pojazdu dla| |wag klasy dokładności "2" wynosi +/-2%. | |W odwołaniu od ww. decyzji strona, powołując się na art. 140aa ust. 4 p.r.d. wniosła o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania. W | |uzasadnieniu odwołania spółka wskazała, iż kontrolowany pojazd został załadowany za granicą, bez udziału kierowcy, zatem to nadawca | |towaru powinien odpowiadać za powstałe naruszenie, na które odwołująca się nie miała wpływu, gdyż nie uczestniczyła w załadunku. Dalej | |strona podniosła, iż firma zlecająca przewóz nie poinformowała jej o konieczności uzyskania odpowiedniego zezwolenia, w związku z czym | |była przekonana, że kontrolowany pojazd jest normatywny. Spółka powołała się także na art. 43 ust. 2 i art. 55 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo | |przewozowe. Zdaniem spółki w wydane decyzji całkowicie została pominięta odpowiedzialność nadawcy. Odwołująca podkreśliła również, że | |dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i nie miała wpływu na powstanie naruszenia. | |W tych okolicznościach została wydana wymieniona na wstępie decyzja administracyjna Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] | |września 2017 r. | |Na wstępie GITD wskazał, iż stosownie do treści art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania | |administracyjnego oraz niektórych innych ustaw do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzja lub | |postanowieniem przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienionej, k.p.a., w brzmieniu dotychczasowym, | |z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a - 96n ustawy zmienionej. | |GITD wyjaśnił definicję pojazdu nienormatywnego oraz procedurę ustalania kategorii wymaganego zezwolenia, która miała wpływ na wysokość | |nałożonej kary pieniężnej. Wskazał, iż w wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, stwierdzono następujące naruszenia | |dopuszczalnych norm: | |- nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu - 13,78 t (po odjęciu błędu w wysokości 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o | |2,28 t - przekroczenie o ok. 19,83%; | |- podmiot wykonujący przejazd nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. | |W trakcie kontroli nie stwierdzono przekroczenia innych parametrów kontrolowanego pojazdu. | |GITD wskazał, iż organ I instancji błędnie odjął od wyniku ważenia 4% tolerancji, ponieważ zgodnie ze stanowiskiem Głównego Urzędu Miar | |wyrażonym w piśmie z dnia 4 kwietnia 2016 r. Tymczasem przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie | |wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas| |prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych, nie przewidują możliwości korygowania wyników ważenia. W związku z powyższym| |jako wynik pomiaru należy przyjąć bezpośrednio odczytane z wagi wartości sumarycznej wagi pojazdu oraz obciążenia osi wskazane przez wagę| |poszczególnych osi, pomniejszone o błąd pomiaru w wysokości 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę. co wynika z § 29 pkt 7 obecnie | |obowiązującego zarządzenia nr 28/2014 Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 września 2014 r. w sprawie zasad planowania, | |prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Procedura ta jest | |stosowana wyłącznie na korzyść strony, ponieważ § 29 pkt 8 wskazuje, iż procedury odjęcia błędu pomiaru nie stosuje się, jeżeli w efekcie| |jej zastosowania suma naliczonych kar byłaby wyższa od kwoty naliczonej z odczytu wskazania wagi bez stosowania tolerancji. | |GITD wyjaśnił, iż w chwili kontroli obowiązywało rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 13 maja 2015 r. w sprawie wykazu| |dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu | |dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2015 r., poz. 802), w | |którym droga krajowa nr [...] w B. nie została wymieniona w związku z czym w dniu kontroli stanowiła drogę o dopuszczalnym nacisku osi do | |11,5 t. | |GITD stwierdził, iż zgromadzony materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedla ustalony w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny. Z | |całokształtu materiału dowodowego w sposób nienudzący wątpliwości wynika, że doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadania | |zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. | |Organ II instancji uznał, iż strona postępowania administracyjnego została ustalona prawidłowo, gdyż stosownie do treści art. 140aa ust. | |3 pkt 1 p.r.d. jest nią podmiot, który wykonywał kontrolowany przejazd. GITD wskazał, iż odpowiedzialność administracyjna podmiotu | |wykonującego przejazd bez zezwolenia została jednoznacznie określona w ustawie p.r.d. Przepisy Prawa przewozowego są przepisami, które | |regulują stosunki cywilnoprawne między stronami umowy przewozu. Na podstawie tych przepisów strona może dochodzić naprawienia szkody od | |załadowcy, czy nadawcy jeżeli nie wywiązał się on ze swojego zobowiązania. | |Organ II instancji uznał, iż odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż kara pieniężna została nałożona zgodnie z prawem. | |Organ przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie i stanowiących podstawę prawną nałożenia kary w wysokości 2.000 zł, | |wyjaśnił kryteria, jakimi kieruje się ustalając kategorię zezwolenia, którą powinna legitymować się strona postępowania. Omówił sposób | |rozumienia pojęć "ładunek sypki" oraz "drewno", a także "należyta staranność" i "brak wpływ". Organ odwoławczy wskazał również na | |prawidłowość ważenia wynikającą z dokumentacji geodezyjnej miejsca ważenia i świadectwa legalizacji zastosowanych wag. | |Zwrócił także uwagę, że strona w toku postępowania administracyjnego nie przedstawiła dowodów, które wskazywałyby, że dochowała należytej| |staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia. | |Organ odwoławczy zauważył przy tym, że odpowiedzialność podmiotów wykonujących inne czynności związane z przewozem drogowym jest | |odpowiedzialnością dodatkową i niezależną od odpowiedzialności administracyjnej podmiotu wykonującego przejazd. Nie ma zatem możliwości | |uniknięcia przez stronę odpowiedzialności z tytułu stwierdzonych naruszeń poprzez "przeniesienie" jej na załadowcę po spełnieniu | |przesłanek określonych w art. 140aa ust 3 pkt 2 p.r.d. | |Organ odwoławczy wyjaśnił, iż czynności załadunkowe niewątpliwie wywierają wpływ na sposób przewożenia ładunku. Jednakże jako takie nie | |są związane z odpowiedzialnością podmiotu wykonującego przejazd, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1 oraz ust. 4 p.r.d. | |Podmiot wykonując przejazd odpowiada bowiem za przejazd i tylko w związku z tą czynnością związana jest jego odpowiedzialność określona w| |art. 140aa ust. 1 p.r.d., który stanowi, iż za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w | |art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d., lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji | |administracyjnej. Podmiot wykonujący przejazd ponosi zatem odpowiedzialność za przejazd, a nie za załadunek. | |Od wymienionej na wstępie decyzji skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, zaskarżając ww. decyzję w | |całości i wnosząc o jej uchylenie, umorzenie postępowania oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji | |zarzuciła naruszenie: | |art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 68, art. 107 k.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie sprawy oraz przeprowadzenie kontroli, | |co skutkowało nałożeniem kary na firmę skarżącej zamiast na firmę która odpowiadała za załadunek, ponieważ skarżąca nie miała wpływu na | |powstanie naruszenia; | |art. 43 ust. 2, art. 55a ust. 1 pkt 2, pkt 3 ustawy Prawo Przewozowe, zgodnie z którym nadawca towaru nie powinien załadować towaru który| |przekraczałby dopuszczalne naciski na osie oraz dopuszczalną masę całkowitą; | |art. 140aa. ust. 4 p.r.d., ponieważ jako przewoźnik dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz | |nie miała wpływu na powstanie rzekomego naruszenia. | |W uzasadnieniu skargi skarżąca szczegółowo rozwinęła i uzasadniła podniesione zarzuty. | |Wskazała m. in., że zlecenie przewozowe potwierdza, że towar, który podjęła od załadowcy nie będzie powodował przekroczeń. Skarżąca | |podkreśliła, że firma zlecająca przewóz w zleceniu transportowym nie poinformowała jej o konieczności uzyskania zezwolenia kat VII, była | |zatem przekonana, że pojazd opuszczający miejsce załadunku jest pojazdem normatywnym. | |W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu | |zaskarżonej decyzji. | |Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: | |Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016, poz. 1066 ze zm.) sądy | |administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd| |rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 | |ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej | |"p.p.s.a." | |Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja| |GITD z dnia [...] września 2017 r. oraz poprzedzająca ją decyzja [...] WITD z dnia [...] czerwca 2017 r. nie naruszają prawa. | |I tak, w myśl art. 64 ust. 1 p.r.d., ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem: | |- uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego w drodze decyzji administracyjnej, przez | |właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania | |zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy (pkt 1); | |- przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1 (pkt 2). | |Pojazdem nienormatywnym, stosownie do art. 2 ust. 35a p.r.d., jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub | |bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub | |rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. | |Zgodnie z art. 140aa ust. 1 i 3 p.r.d. za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. | |64 ust. 1 pkt 1 (tej ustawy), lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji | |administracyjnej (ust. 1). Karę tę nakłada się m. in. na: | |1) podmiot wykonujący przejazd; | |2) podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, | |załadowcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia | |określonego w ust. 1 (ust. 3). | |W tej sprawie karę za przejazd pojazdu nienormatywnego nałożono na skarżącą jako na przewoźnika w związku z wykonywaniem przejazdu po | |drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII. | |O zakwalifikowaniu w taki sposób stwierdzonego naruszenia zdecydowały przede wszystkim wyniki ważenia pojazdu, tj. stwierdzenie, że | |nacisk jego pojedynczej osi napędowej wynosił 13,78 t (po odjęciu błędu w wysokości 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę), tj. przekroczenie | |dopuszczalnych parametrów w ww. zakresie o 2,28 t na drodze krajowej o tonażu do 11,5 t. | |Strona skarżąca nie kwestionuje ww. ustaleń organów. Podważa dokonaną przez nie ocenę, że to Spółka ponosi odpowiedzialność za | |naruszenie, którego przyczyną były czynności załadunkowe oraz nieuwzględnienie tych okoliczności w sprawie jako uzasadniających | |zastosowanie art. 140aa ust. 4 p.r.d. Na tej podstawie nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w| |ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: | |1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, o którym mowa w ust. 3 pkt 1: | |a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, | |b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia (...). | |Sąd nie podzielił ww. zastrzeżeń Spółki. | |W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym organ, wbrew przekonaniu skarżącej, prawidłowo nałożył karę pieniężną za brak zezwolenia | |kategorii VII. | |Wyjaśnienia wymaga, że przywołane przez skarżącą w skardze przepisy Prawa przewozowego, nie znoszą obowiązków ciążących na podmiocie | |wykonującym przejazd związanych z przestrzeganiem norm dotyczących m.in. dopuszczalnego nacisku osi pojazdu na drogę, jak i | |odpowiedzialności za ich naruszenie. Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. z 2012 r. poz. 1173) reguluje przewóz | |osób i rzeczy wykonywany odpłatnie na podstawie umowy przez uprawnionych przewoźników. Dotyczy ona zatem stosunków cywilnoprawnych jakie | |powstają na podstawie umowy przewozu osób i rzeczy, jest więc regulacją cywilnoprawną, o czym świadczy też jej art. 90 odsyłający w | |sprawach nieuregulowanych do przepisów kodeksu cywilnego. W ocenie Sądu, argumentacja strony opiera się na wadliwym założeniu, że | |stwierdzenie, iż załadowca w sposób nieprawidłowy rozmieścił ładunek w naczepie pojazdu (wskutek czego pojazd ten uznany został za | |nienormatywny) wyłącza odpowiedzialność podmiotu wykonującego przejazd tym pojazdem po drodze publicznej. Tymczasem tak nie jest. Art. | |140aa ust. 3 p.r.d. umożliwia nałożenie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym zarówno na podmiot wykonujący przejazd, jak i| |na podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, np. załadowcę. Każdy z tych podmiotów niezależnie od siebie może | |ponieść odpowiedzialność za stwierdzone naruszenie dopuszczalnych norm (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 27 października 2015 r., II GSK | |2207/14; z dnia 6 kwietnia 2016 r., II GSK 2491/14; z dnia 15 grudnia 2016 r., II GSK 1370/15, z dnia 10 listopada 2016 r., II GSK | |939/15). Zatem nawet ewentualne ustalenie, że załadowca rozmieścił ładunek w naczepie w sposób powodujący naruszenie dopuszczalnych norm | |w zakresie nacisku na poszczególne osie, nie wyłącza automatycznie odpowiedzialności skarżącej. Stanowisko to nie pozostaje w | |sprzeczności z przepisem art. 43 ust. 2 ustawy Prawo przewozowe. Przepis ten stanowi, że jeżeli umowa lub przepis szczególny nie stanowią| |inaczej, czynności ładunkowe należą odpowiednio do obowiązków nadawcy lub odbiorcy (ust. 1) oraz że nadawca, odbiorca lub inny podmiot | |wykonujący czynności ładunkowe jest obowiązany wykonać je w sposób zapewniający przewóz przesyłki towarowej zgodnie z przepisami ruchu | |drogowego i przepisami o drogach publicznych, a w szczególności niepowodujący zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, przekroczenia | |dopuszczalnej masy pojazdów lub przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi (ust. 2). Naruszenie przez załadowcę tych obowiązków może | |prowadzić do pociągnięcia go do odpowiedzialności administracyjnoprawnej. Następuje to jednak w innym postępowaniu i nie wyłącza | |odpowiedzialności przewoźnika za wykonywanie przejazdu po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym. | |W tej sprawie nie wykazano, że strona skarżąca podjęła działania obliczone na weryfikację/sprawdzenie obciążenia osi załadowanego pojazdu| |przed jego wyjazdem na drogę publiczną; a zatem skarżąca co najmniej godziła się na ww. naruszenie. | |Jako profesjonalny przewoźnik skarżąca orientuje się, że brak przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu (co miało miejsce na | |gruncie tej sprawy) nie pozwala na przyjęcie, iż dopuszczalny nacisk na osie nie zostanie przekroczony np. gdy źle umocowany ładunek się | |przesunie lub gdy zostanie wadliwie rozlokowany. | |Sąd podziela zatem stanowisko organu, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły wskazane w art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d. okoliczności | |wyłączające odpowiedzialność skarżącej. W świetle ustaleń kontroli nie można bowiem przyjąć, że skarżąca (jako podmiot wykonujący | |przejazd) dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i nie miała wpływu na powstanie naruszenia w | |postaci przekroczenia dopuszczalnego nacisku na oś pojazdu. Profesjonalny przewoźnik powinien mieć świadomość, że sposób rozmieszczenia | |ładunku w przestrzeni ładunkowej ma wpływ na rozkład ciężaru na poszczególne osie naczepy. | |W świetle orzecznictwa ta administracyjna odpowiedzialność ma charakter obiektywny i znajduje zastosowanie względem podmiotu wykonującego| |przewóz w razie wystąpienia skutku zakazanego ustawą i niezależnie też od tego, kto przyczynił się do powstania naruszenia. W razie | |stwierdzenia naruszeń, obowiązkiem organu jest nałożenie stosownej kary pieniężnej. Oznacza to, że odpowiedzialność administracyjna | |przewoźnika jest niezależna od winy i dlatego, co do zasady, nie mają znaczenia okoliczności w jakich doszło do powstania naruszeń. | |Odpowiedzialność za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie jest odpowiedzialnością za skutek, a zatem sam wynik ważenia | |potwierdzający przekroczenia parametrów ustawowych wystarcza do nałożenia kar pieniężnych. W przypadku stwierdzenia podczas kontroli | |drogowej, że pojazd jest nienormatywny, służby kontrolujące mają obowiązek nałożyć karę pieniężną, a jej wysokość, odnoszona do wielkości| |stwierdzonego przekroczenia, jest ściśle określona. | |Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd zauważa, że wbrew zarzutom skargi organy I i II instancji wyjaśniły w sprawie i prawidłowo | |zinterpretowały na użytek zastosowanych przepisów wszystkie istotne dla podjętego rozstrzygnięcia okoliczności stanu faktycznego sprawy. | |Uwaga ta odnosi się również do oceny, jako prawidłowej, kontroli drogowej ww. pojazdu, którym wykonywano przewóz ładunku, w szczególności| |pomiarów/ważenia pojazdu dokonano przy użyciu zalegalizowanego urządzenia pomiarowego (wagi) w przystosowanym do tego miejscu ważenia, z | |czynności kontrolnych sporządzono protokół. Nie ma więc żadnych powodów, żeby podważać wyniki tej kontroli, na których oparto podjęte w | |sprawie rozstrzygnięcie. | |W konsekwencji Sąd nie dopatrzył się naruszenia w zaskarżonej decyzji wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego i przepisów | |procesowych. Organy administracji nie naruszyły przepisów postępowania, przeciwnie - prawidłowo wypełniły obowiązki wynikające z art. 7 | |k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. i zgromadziły w aktach sprawy dowody, które były konieczne - ale i wystarczające - do prawidłowego | |rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuściły jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. | |W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. | | |