VI SA/Wa 2295/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant: Andrzej Michrowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń myśliwską      oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2004 r., nr [...], Komendant Główny Policji – działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 1999 r. Nr 53, poz. 549 ze zm.) – po rozpatrzeniu odwołania skarżącego J. Z. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r., Nr [...] w sprawie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską w liczbie 10 egzemplarzy - utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji. Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] lipca 2004 r. skarżący J. Z. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń palną myśliwską w ilości 10 egzemplarzy, uzasadniając swój wniosek potrzebą zwiększenia ilości posiadanych jednostek broni palnej myśliwskiej (dotychczas dysponuje sześcioma egzemplarzami broni do celów łowieckich). Skarżący podniósł, iż potrzeba posiadania łącznie szesnastu sztuk broni palnej uzasadniona jest koniecznością jej używania w zależności od rodzaju polowania (zbiorowe lub indywidualne), wielkości gatunków przeznaczonych do odstrzału, a ponadto wynika z chęci osiągnięcia sukcesów w strzelaniach myśliwskich na strzelnicach. W toku postępowania Komendant Wojewódzki Policji w [...] wystąpił do Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w [...] z wnioskiem o udzielenie opinii, czy aktualne zaangażowanie skarżącego w uprawianiu łowiectwa oraz w strzelectwie sportowym – myśliwskim uzasadnia potrzebę posiadania żądanej przez stronę ilości broni palnej myśliwskiej. W udzielonej w piśmie z dnia [...] lipca 2004 r. odpowiedzi Zarząd Okręgowy PZŁ poinformował, iż skarżący J. Z. nie uczestniczył w zawodach w strzelaniach myśliwskich organizowanych przez Zarząd Okręgowy PZŁ w [...] i nie jest znane tej organizacji zainteresowanie strony wspomnianą dyscypliną strzelecką. W dniu [...] sierpnia 2004 r. organ I instancji przesłuchał stronę w charakterze świadka. Komendant Wojewódzki Policji w [...], po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i dokonaniu stosownych czynności sprawdzających - wydał w dniu [...] sierpnia 2004 r. decyzję Nr [...], na podstawie której – działając w oparciu o przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji – odmówił wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich w liczbie 10 egzemplarzy. W uzasadnieniu decyzji Komendant Wojewódzki Policji w [...] podniósł, iż zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (m.in. informacja z Zarządu Okręgowego PZŁ z dnia [...] lipca 2004 r.) nie potwierdził faktu udziału skarżącego w zawodach w strzelaniach myśliwskich oraz zainteresowania tą dyscypliną. Organ I instancji uznał, iż również w toku przesłuchania w dniu [...] sierpnia 2004 r. skarżący nie przedstawił wystarczających argumentów uzasadniających potrzebę posiadania łącznie szesnastu egzemplarzy broni myśliwskiej. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji brak jest podstaw do wydania pozwolenia na dziesięć jednostek broni. Organ stwierdził, że posiadane przez stronę egzemplarze broni w zupełności pozwalają na uprawianie łowiectwa i realizowanie zainteresowań w tym zakresie. Od decyzji organu I instancji skarżący odwołał się do Komendanta Głównego Policji. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, iż w sposób wyczerpujący umotywował swój wniosek o udzielenie pozwolenia na broń, albowiem przedstawił szczegółowo argumenty uzasadniające dokupienie dodatkowych dziesięciu egzemplarzy różnej broni myśliwskiej. Skarżący podniósł, iż posiadaną dotychczas broń myśliwską kupował w okresie, w którym nie było wyboru na rynku. Dalsze egzemplarze broni dokupywał m.in. po nieżyjących już kolegach myśliwych i z tej przyczyny – z wiadomych jego zdaniem względów – nie może tej broni odsprzedać, tym bardziej, że wykorzystuje wszystkie bronie do różnego rodzaju polowań. Biorąc pod uwagę swoje wieloletnie doświadczenie łowieckie - skarżący stwierdził, iż będąc pasjonatem łowiectwa zamierza poszerzyć rodzaj posiadanej broni o jednostki bardziej odpowiednie i wymarzone. Podkreślił on, iż w swoim kole łowieckim jest bardzo aktywnym członkiem, uczestniczącym w strzelectwie myśliwskim. Skarżący stwierdził, że rokrocznie bierze udział w "zawodach strzeleckich o Puchar Prezesa Koła", a ponadto, że koło łowieckie kierowało go również na zawody okręgowe w [...]. Do odwołania skarżący załączył kserokopie dyplomów z lat 2002 i 2004. W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Główny Policji wydał w dniu [...] października 2004 r. decyzję nr [...], na podstawie której utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] odmawiającą wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską w liczbie 10 egzemplarzy. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji – powołując się na zebrany w toku postępowania materiał dowodowy oraz na dyspozycję przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji – uznał, iż argumentacja skarżącego nie jest obiektywnie przekonująca. Zdaniem organu odwoławczego zważyć należy, że strona skarżąca jest uprawniona do 6 egzemplarzy różnego typu broni myśliwskiej, włącznie z bronią kulową. W związku z tym – w ocenie Komendanta Głównego Policji – wystarczające jest, aby w ramach tej liczby strona dokonała zamiany poszczególnych jednostek broni, które są - jej zdaniem mało użyteczne – na broń nowszą, lepszą i bardziej odpowiednią dla skarżącego. Organ stwierdził ponadto, iż broń, do której skarżący ma stosunek jedynie sentymentalny, nabytą w przeszłości od kolegów, mógłby nadal posiadać uzyskując na nią pozwolenie w celach pamiątkowych, ewentualnie korzystając z procedury pozbawienia broni cech użytkowych, co eliminowałoby konieczność uzyskania na nią wspomnianego pozwolenia. Komendant Główny Policji stwierdził również, że nie są przekonywujące argumenty, iż strona potrzebuje nowej broni do udziału w zawodach strzeleckich, albowiem – jak wynika z zebranych materiałów – władzom Zarządu Okręgowego PZŁ w [...] nie jest znane zaangażowanie strony w zawodach w strzelaniach myśliwskich. Zdaniem organu II instancji załączone do odwołania kopie dyplomów nie dowodzą, iż strona skarżąca wykazała zasadność nabycia kolejnych egzemplarzy broni myśliwskiej. Komendant Główny Policji podkreślił, że zajmując powyższe stanowisko organ uwzględnił, iż ustawa o broni i amunicji wyraża restrykcyjność legalnego dostępu osób fizycznych do broni palnej, co należy odnieść także do ilości broni pozostającej w dyspozycji tych osób. W ocenie organu odwoławczego nieuzasadnione obiektywnymi względami nabywanie większej ilości broni pozostawałoby w kolizji z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Komendant Główny Policji zauważył na marginesie, iż relatywnie największa liczba przypadków zagubienia, zawinionej utraty lub bezprawnego użycia broni palnej dotyczy posiadaczy pozwoleń na broń myśliwską. W dniu [...] grudnia 2004 r. skarżący – działając za pośrednictwem właściwego organu - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2004 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżący stwierdził w uzasadnieniu, iż wszystkie posiadane sztuki broni palnej myśliwskiej wykorzystuje do polowań, a niektóre tylko do zawodów w strzelaniach myśliwskich. Zdaniem strony chęć posiadania zróżnicowanej broni jest wynikiem wieloletniej praktyki łowieckiej i zdobytej w jej wyniku wiedzy specjalistycznej. Zarzucił on organom Policji, iż istotą ich oceny jest tylko to, że strona skarżąca posiada sześć jednostek broni myśliwskiej. Ponadto strona zarzuciła organowi I instancji, iż bardzo skrótowo rozpoznała aktywność skarżącego pod względem brania udziału w zawodach, albowiem organ zwrócił się tylko do Zarządu Okręgowego PZŁ w [...], pomijając zupełnie koło łowieckie, do którego należy strona. Zdaniem skarżącego ocena Komendanta Wojewódzkiego Policji jest subiektywna i zdominowana ilościowo. Skarżący podniósł, iż wszystkie posiadane egzemplarze broni palnej myśliwskiej używa do polowania, a więc sugerowanie przez organ II instancji wycofania broni poprzez jej sprzedaż jest nie do zaakceptowania dla strony. Również procedury pozbawiania broni cech użytkowych nie mogą mieć miejsca, albowiem – jak stwierdził skarżący – zbyt mocno jest związany z każdą z tych broni, a ponadto takie zabiegi są dość kosztowne. Skarżący podniósł, iż przeszedł pozytywnie szereg wymaganych prawem badań lekarskich, a także poniósł koszty związane ze staraniem się o wydanie przedmiotowego pozwolenia na broń. W ocenie strony zakup kilku sztuk broni, oraz jej przechowywanie jest procederem wnikliwie kontrolowanym, a więc nie istnieje w tym przypadku żadna kolizja z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Skarżący podkreślił, iż pomimo możliwości skorzystania z przepisu dającego prawo pożyczania broni od innych myśliwych – zdecydował się on na oficjalny i legalny zakup broni. W ocenie strony organy Policji nie uwzględniły tego, iż myśliwi mają prawo do rozszerzania ilościowego i jakościowego swojego arsenału myśliwskiego. Skarżący stwierdził ponadto, że jeżeli ilość dziesięciu sztuk broni jest naprawdę zbyt "przerażający" dla organów Policji, skłonny jest on skorygować swój wniosek o zakup np. czterech jednostek broni myśliwskiej. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ odwoławczy powołując się na postanowienia przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji podniósł, iż organ Policji mając na uwadze ustawową reglamentację pozwoleń na broń podyktowaną względami bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz z uwagi na prawo swobodnej oceny dowodów, winien kierować się indywidualnymi i rzeczywistymi potrzebami wnioskodawców. W świetle tego organ odwoławczy uznał, że skarżący nie dowiódł w toku postępowania istnienia oczywistej, realnej podstawy faktycznej do wydania pozwolenia na 10 sztuk broni palnej myśliwskiej. Komendant Główny Policji podniósł, że nie byłoby z pewnością zjawiskiem korzystnym dla interesu porządku publicznego nadmiar legalnie posiadanej broni palnej myśliwskiej. Organ wskazał, że z oczywistych względów broń palna nie może być w ustawodawstwie traktowana jako zwykła rzecz. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd nie ocenia natomiast zgodności zaskarżonej decyzji administracyjnej z zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga J. Z. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2004 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nie naruszają przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności przepisu art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, jak również norm prawa formalnego wskazanych w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawą zaskarżonych decyzji był przepis art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Zgodnie z przepisem art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Przepis ustępu 3 pkt 2 art. 10 cyt. ustawy stanowi, iż pozwolenie na broń może być wydane w szczególności w celach łowieckich. Z brzmienia dyspozycji przepisu art. 10 ust. 1 w/w aktu normatywnego wynika, iż organy Policji mają obowiązek (vide: "organ Policji wydaje") wydać pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności faktyczne, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Oznacza to, że wydanie pozwolenia na broń palną – przy przestrzeganiu zasady, że może to mieć miejsce w sytuacjach szczególnych – jest uzależnione od wystąpienia po stronie wnioskującej okoliczności faktycznych, które uzasadniają wydanie takiego pozwolenia. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organy Policji nie mogą więc kierować się swobodnym uznaniem przy wydawaniu przedmiotowych pozwoleń, mają natomiast prawo swobodnej oceny materiały dowodowego (art. 80 k.p.a.), przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna ubiegającego się o pozwolenie uzasadnia jego wydanie. Niewątpliwie z treści obowiązujących przepisów prawa nie można – zdaniem Sądu – wywodzić prawa obywateli do posiadania broni, gdyż prawo to nie zostało zaliczone do wolności i praw osobistych obywatela w świetle zarówno Konstytucji RP, jak również unormowań prawa Unii Europejskiej. Wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej musi być więc w każdym indywidualnym przypadku uzasadnione szczególnymi okolicznościami faktycznymi, przy czym nie mogą to być okoliczności subiektywne, lecz obiektywnie istniejące. Mając powyższe na względzie oraz ustawową reglamentację pozwoleń na broń podyktowaną względami bezpieczeństwa i porządku publicznego, w orzecznictwie sądowym przyjęto, że wyłącznie osobiste zamiłowanie, predyspozycje, czy też życzenia osoby ubiegającej się o pozwolenie nie mogą być uznane za wystarczające do wydania pozwolenia na broń palną. Ocena, czy w konkretnym przypadku występują szczególne okoliczności faktyczne należy do organów Policji. Organy te mogą w tym zakresie prowadzić bardziej lub mniej rygorystyczną politykę, a jej zasady nie podlegają kontroli Sądu, który kontroluje wyłącznie, czy ta ocena nie ma cech dowolności oraz czy przy wydaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z uzasadnienia obu zaskarżonych decyzji wynika, iż skarżący spełnia w ocenie organów Policji kryteria formalne do wydania pozwolenia na broń palną myśliwską, zaś odmowa jego wydania jest następstwem przede wszystkim uznania, iż skarżący nie wykazał w toku postępowania administracyjnego w sposób przekonywujący, aby łącznie aż 16 egzemplarzy broni było mu niezbędnych do celów myśliwskich, w tym również do uprawiania strzelectwa myśliwskiego na zawodach. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał ponadto, iż organy Policji prawidłowo przyjęły, że uprawianie zamiłowań myśliwsko-strzeleckich skarżącego powinno być realizowane przede wszystkim w ramach dotychczasowej liczby (6 sztuk) posiadanych egzemplarzy różnego typu broni palnej. Organ prawidłowo uznał, iż w świetle argumentacji przedłożonej przez stronę skarżącą w toku postępowania jednoznacznie wynika, że strona w ramach tej liczby winna dokonać zmiany poszczególnych jednostek broni, które – w jej ocenie – nie są przystosowane do potrzeb skarżącego. Organy obu instancji prawidłowo uznały również, iż jedynie sentymentalny stosunek do poszczególnych egzemplarzy broni myśliwskiej – nie może uzasadniać wydania nowego pozwolenia. Skarżący może bowiem – jak prawidłowo uznał Komendant Główny Policji – stosując stosowne procedury – zachować dotychczasową broń na pamiątkę, zakupując jednocześnie nowe egzemplarze, według swoich potrzeb i w ramach dotychczas udzielonego zezwolenia. W ocenie Sądu należy stanowczo podnieść, iż wydanie pozwolenia na broń musi być w każdym przypadku uzasadnione szczególnymi okolicznościami faktycznymi, istniejącymi obiektywnie, a nie tylko odczuwanymi subiektywnie przez osobę ubiegającą się o takie pozwolenie. Ponadto należy uznać, iż organy Policji miały prawo, kierując się potrzebą ujednolicenia zasad wydawania pozwoleń na broń przyjąć, że jednym z istotnych kryteriów wydania pozwolenia na broń palną mającą służyć do strzelań na zawodach o charakterze myśliwsko-sportowym, winny być wyniki uzyskane w tej dziedzinie współzawodnictwa, w ramach czynnego udziału strony wnioskującej w zawodach strzeleckich o stosownej randze. Skarżący nie wykazał jednak w toku postępowania, iż jego udział w zawodach uzasadnia potrzebę udzielenia stosownego pozwolenia. Specyficzna reglamentacja prawna problematyki dotyczącej broni wynika z ze specyfiki tego dobra, a elementy limitowania uzasadnione są szczególną potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego Sąd orzekając w niniejszej sprawie nie dopatrzył się, aby skarżący wykazał się ową szczególną potrzebą. Niewątpliwie ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z danego faktu wywodzi skutki prawne. W związku z tym to na skarżącym spoczywał obowiązek wykazywania, iż z uwagi na szczególne potrzeby, predyspozycje, wyniki na zawodach, itp. należy do osób, które powinny posiadać indywidualne pozwolenie na dodatkowe 10 sztuk broni palnej myśliwskiej (podobnie: /w:/ wyroku NSA w Warszawie z dnia 23 października 2002 r., sygn. akt III SA 448/01). W tym miejscu warto zauważyć, iż skarżący w uzasadnieniu skargi oświadczył, iż jest skłonny "skorygować wniosek o zakup np. czterech jednostek broni myśliwskiej", co – zdaniem Sądu – powinno dodatkowo świadczyć o braku jednoznacznie wykazanej przez stronę potrzeby udzielenia pozwolenia na dodatkowych 10 sztuk broni palnej myśliwskiej. W związku z powyższym należy uznać, iż w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji organy Policji dostatecznie wyjaśniły kryteria, jakimi kierowały się przy podjęciu decyzji odmawiającej udzielenia stosownego pozwolenia na broń palną myśliwską. Tym samym organy obu instancji nie dopuściły się jakiegokolwiek naruszenie przepisów k.p.a., w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.