VI SA/Wa 2297/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2007 r. sprawy ze skargi J.W. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na przebudowę zjazdu indywidualnego z drogi krajowej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. stwierdza, że decyzja, o której mowa w punkcie 1 nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącego J. W. kwotę 455 (czterysta pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W wyniku rozpoznania wniosku małżonków J. i A. W. z dnia [...] czerwca 2006 r. o wydanie zezwolenia na przebudowę zjazdu indywidualnego do posesji położonej przy ul. [...] w G. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. na podstawie art. 29 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2004 Nr 204 poz. 2086 ze zm.) odmówił zezwolenia na przebudowę ww. zjazdu dla potrzeb obsługi obiektu biurowo – usługowo – handlowego. Odmowa wydania zezwolenia nastąpiła z uwagi na fakt, iż przedmiotowy zjazd nie został wykonany przez zarządcę drogi lub za jego zgodą. Ponadto zauważono, iż wnioskowany do przebudowy zjazd nie zapewni bezpiecznej obsługi planowanej działalności usługowej i handlowej, albowiem jego lokalizacja nie spełnia wymagań określonych w stosownych przepisach. W pouczeniu o środkach zaskarżenia powyższy akt został nazwany postanowieniem i w konsekwencji podano, że z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy można wystąpić w terminie 7 dni w trybie art. 127 § 3 kpa. Po rozpoznaniu środka zaskarżenia, złożonego przez wnioskodawców, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] października 2006 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu wskazał, iż utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji nastąpiło nie ze względów merytorycznych lecz formalnych, albowiem bezzasadne jest rozstrzyganie o możliwości przebudowy zjazdu, który faktycznie nie istnieje. Zdaniem organu przejazdu urządzonego przez wnioskodawców nie można uznać za zjazd w rozumieniu art. 29 ustawy o drogach publicznych, albowiem zarządca drogi nie wykonał zjazdu do przedmiotowej posesji w ramach odnowy nawierzchni i nie wydał zgody na jego lokalizację w km 25 + 600. Nadto organ wskazał, iż przejazd przez pas drogowy zlokalizowany jest na odcinku występowania dodatkowego pasa ruchu wykonanego dla stacji paliw co wskazuje, że jego przebudowa na zjazd publiczny jest niemożliwa, gdyż stanowiłaby naruszenie § 113 ust. 7 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich wykonanie (Dz. U. Nr 43 poz. 430) W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do organu dnia [...] listopada 2006 r. J. W. (dalej skarżący) wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją postanowienia GDDKiA z dnia [...] czerwca 2006 r. w sprawie odmowy udzielenia zgody na przebudowę zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do posesji położonej przy ul. [...] w G., zarzucając nie wyjaśnienie okoliczności koniecznych do prawidłowego rozpoznania sprawy poprzez zignorowanie zapisów w Księdze Wieczystej i danych wynikających z map oraz inne naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 8, 9 i 10 k.p.a., jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Po otrzymaniu skargi organ dnia [...] listopada 2006 r. wydał postanowienie, którym sprostował błędy pisarskie w decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasową argumentację, wskazując, iż zapisy w księdze wieczystej dotyczące zjazdu nie są istotne dla zarządcy drogi. Podkreślił również, iż uznanie przez skarżącego decyzji GDDKiA z dnia [...] czerwca 2006 r. za postanowienie jest niezasadne, gdyż oczywiste omyłki popełnione w pouczeniu tej decyzji nie zaważyły na toczącym się postępowaniu administracyjnym. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie dnia 29 marca 2007 r. skarżący złożył do akt kserokopię decyzji (okazując oryginał) Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2006 r. nr [...] z rozstrzygnięciem "utrzymuje w mocy zaskarżone postanowienie" Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Legalność decyzji administracyjnej wymaga jej zgodności nie tylko z prawem materialnym, lecz także z przepisami postępowania administracyjnego. Wydanie decyzji administracyjnej z naruszeniem wymogów procesowych powoduje różne skutki w zależności od rodzaju tych naruszeń. W rozpoznawanej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie odpowiada wymaganym standardom prawnym. Zgodnie z art. 109 k.p.a. decyzję sporządzoną na piśmie doręcza się wszystkim uprawnionym do tego podmiotom w oryginale. Każda "kopia" decyzji, która zostaje doręczona stronom, musi być podpisana przez osobę (osoby) upoważnioną do wydania decyzji, przez co każdy egzemplarz jest decyzją na prawach oryginału. Takie stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie NSA oraz w doktrynie (vide postanowienie NSA z dnia 27 października 1998r. II SA/Gd 1618/96, Lex nr 44208, J. Borkowski /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz Warszawa 2004; C. Martysz /w:/ G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2005; A. Wróbel /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel Kodeks postępowania administracyjnego. Warszawa 2005). Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12 grudnia 2003 r. III SN 135/03, OSNP 2004, nr 16 poz. 274 zajął inne stanowisko i stwierdził, że: "Organ administracji publicznej obowiązany jest z urzędu do doręczenia stronie postępowania jednego uwierzytelnionego odpisu decyzji, a nie jej oryginału". Niezależnie jednak od wskazanej powyżej rozbieżności stanowisk nie ulega wątpliwości, że wszystkie egzemplarze decyzji czy to stanowiące decyzję na prawach oryginału, czy też uwierzytelniony odpis decyzji, muszą być identyczne, w tym zawierać tożsamą osnowę. W rozpatrywanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Egzemplarz decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2006 r., znajdujący się w aktach administracyjnych doręczonych Sądowi wraz ze skargą, zawiera inne rozstrzygniecie niż egzemplarz doręczony skarżącemu. Na obu widnieją podpisy J. K. jako osoby upoważnionej przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Na decyzji pozostającej w aktach administracyjnych są również podpisy innych pracowników organów. Powyższe wskazuje, że w obrocie pozostają 2 egzemplarze decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad każdy na prawach oryginału, z tej samej daty, o tym samym numerze, ale o różnej osnowie. Zgodnie z orzecznictwem NSA, jak i poglądami doktryny jako rażące naruszenie prawa kwalifikowane są nie tylko naruszenia przepisów prawa materialnego, lecz także przepisów procesowych. W przedmiotowej sprawie doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa związanego z wydaniem zaskarżonej decyzji, w tym art. 104, 107 § 1 i 109 k.p.a. i dlatego też Sąd uznał, iż jest ona nieważna na zasadzie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd nie uznał za konieczne, dla uzasadnienia rozstrzygnięcia o stwierdzeniu nieważności, rozważania zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą w skardze. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) orzekł jak w sentencji orzeczenia. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zapadło na podstawie art. 152 p.p.s.a., zaś o zwrocie kosztów Sąd orzekł zgodnie z art. 200 p.p.s.a.