VI SA/Wa 2299/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant ref. staż. Agnieszka Dzięcioł po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2018 r. sprawy ze skargi K. z siedzibą w R. (Niemcy) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę VI SA/Wa 2299/17 Uzasadnienie Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) dalej "kpa", art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2017 r., poz. 953), art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64d, art. 140 aa ust. 1, 3 pkt 1, art. 140 ab ust. 1 pkt 3, lit. c), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 128) dalej "prd", art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1440) dalej "udp", utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] o nałożeniu na K. GmbH z siedzibą w R. (Niemcy) dalej "strona", "skarżąca" kary pieniężnej w wysokości 15000 (słownie: piętnaście tysięcy) złotych. Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] kwietnia 2017 r. w miejscowości R. na drodze krajowej nr [...], po której dopuszcza się ruch pojazdów o nacisku pojedynczej osi napędowej do 10 t został zatrzymany do kontroli 5-osiowy pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika siodłowego marki [...] o nr rej. [...] wraz z trzyosiową naczepą o nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierował Pan M. S., który wykonywał przewóz drogowy cukru luzem w kontenerze (ładunek podzielny) na trasie C. - S. Kierowca realizował przewóz na rzecz przedsiębiorstwa: K. GMBH. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. Decyzją organu I instancji nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 15000 (słownie: piętnaście tysięcy) złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 20 %. Naruszenie stwierdzono w wyniku przekroczenia rzeczywistej masy całkowitej oraz dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu. W odwołaniu skarżąca wskazała na użycie podczas kontroli drogowej wag, które nie posiadały świadectwa homologacji. Ponadto na podstawie wykonanych własnych pomiarów stwierdziła, że nie miało miejsca żadne naruszenie przepisów prawa transportowego. Ponadto strona podnosiła niewspółmierność zastosowania kary do naruszenia. Organ odwoławczy wskazał na poczynione ustalenia faktyczne, w oparciu o które stwierdził, że w wyniku zmierzenia i zważenia pojazdu członowego organ I instancji stwierdził następujące naruszenia dopuszczalnych norm: 1. nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego - 13,7 t (po odjęciu błędu w wysokości 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 3,7 t, - przekroczenie o 37 %, 2. rzeczywista masa całkowita pojazdu członowego - 41,1 t, - przekroczenie o 1,1 t - przekroczenie o 2,75 %, 3. podmiot wykonujący przejazd nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Stwierdził, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż kara pieniężna została nałożona zgodnie z prawem. W jego ocenie zgromadzony materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedla ustalony w tej sprawie stan faktyczny. Z całokształtu materiału dowodowego wynikało, że doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie wskazał, że w zakresie ustalenia wysokości kary pieniężnej zastosowanie ma art. 140aa ust. 1 w związku z art. 140 ab prd. Przepisy te określają w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Główny Inspektor Transportu Drogowego powołał się na definicję pojazdu nienormatywnego zawartą w art. 2 ust. 35a prd. Ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony po spełnianiu przez stronę określonych warunków, w tym w postaci uzyskania odpowiedniego zezwolenia, o czym mowa w art. 64 ust. 1 prd. Wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, na których obowiązuje nacisk osi do 8 t i 10 t został określony, na dzień kontroli, rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 13 maja 2015 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2015 r. poz. 802). W chwili kontroli obowiązywało ww. rozporządzenie zgodnie z którym droga krajowa nr [...] na odcinkach Z./DROGA [...]/ - K. – R. – K. – O. – B. – K. – P. – W. – Z. /DROGA [...] - WĘZEŁ "Z." została zaliczona do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. Z dniem 20 maja 2017 r. zaczęło obowiązywać rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 21 kwietnia 2017 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2017 r. poz. 878), w którym zostały zmienione odcinki drogi krajowej nr [...] na których obowiązuje ograniczenie dopuszczalnego nacisku osi do 10 t Z./DROGA [...]/ - K. – R. – R. /DROGA [...]/, W. /DROGA [...]/ - K. – O. /DROGA [...] - UL. [...]/, O. /DROGA [...] - UL. [...] /- B. – K. – P. – W. – Z. /DROGA [...] - WĘZEŁ "[...]"/. W związku z powyższym drogą krajową nr [...] w miejscowości R. nadal mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. W ustalonym stanie faktycznym na stronę nałożono karę pieniężną za brak zezwolenia kategorii VII w wysokości 15000 złotych. Zdaniem organu, strona postępowania administracyjnego została ustalona prawidłowo, gdyż stosownie do treści art. 140aa ust. 3 pkt 1 prd jest nią podmiot, który wykonywał kontrolowany przejazd. Organ II instancji uznał, iż odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Kara pieniężna została nałożona zgodnie z prawem. Miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia [...] maja 2017 r. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SA W 10 C/II o nr [...] i [...]. Waga nr [...] w dniu kontroli legitymowała się świadectwem zgodności wydanym przez Okręgowy Urząd Miar w P. z dnia [...] grudnia 2014 r. Natomiast waga nr [...] w dniu kontroli legitymowała się świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P. z datą ważności do dnia 31 marca 2019 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kontrolowanemu przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r Odnosząc się do zarzutów strony dotyczących braku homologacji użytych podczas kontroli wag organ odwoławczy ponownie wskazał, że kontrolowany pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o nr fabrycznych nr [...] i [...]. Waga nr [...] legitymowała się świadectwem zgodności wydanym przez Okręgowy Urząd Miar w P. w dniu [...] grudnia 2014 r. Natomiast waga nr [...] w dniu kontroli legitymowała się świadectwem legalizacji ponownej, gdyż wydane zostało ono w stosunku do przyrządu pomiarowego wprowadzonego już do obrotu lub użytkowania, a nie przed wprowadzeniem danego egzemplarza przyrządu pomiarowego do obrotu lub użytkowania. Termin zgłoszenia przyrządu pomiarowego po raz pierwszy do legalizacji ponownej, po dokonaniu oceny zgodności, wynosi 3 lata, stosownie do lp. 7 załącznika nr 6, tabela nr 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 29 z późn. zm.). W związku z powyższym użyta podczas czynności kontrolnych waga nieautomatyczna SAW 10C/II o nr fabrycznym nr [...], legitymująca się ważnym świadectwem zgodności, może być użytkowana na podstawie tego świadectwa najpóźniej do dnia [...] grudnia 2017 r., po czym powinna zostać poddana legalizacji ponownej. Natomiast waga nr [...] w dniu kontroli legitymowała się świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P. z datą ważności do dnia 31 marca 2019 r. Przedmiotowa kontrola miała miejsce w dniu [...] kwietnia 2017 r., a więc obie wagi spełniały wymagania wynikające z rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych z dnia [...] stycznia 2008 r. (Dz. U. Nr 26, poz. 152). Główny Inspektor Transportu Drogowego odnosząc się do kwestii różnicy w pomiarach wyjaśnił, że ważenie odbyło się za pomocą zalegalizowanych przyrządów i tylko takie wyniki ważenia organ może uznać za wiarygodne. Wynik wskazany na wyświetlaczu wagi jest podstawą do wymierzenia sankcji administracyjnej, gdyż ma on rękojmię prawa. Ponadto, ustalenie nacisku osi pojazdu w oparciu o urządzenie zamontowane w pojeździe lub na terenie przedsiębiorstwa ma jedynie charakter orientacyjny i nie może stanowić podstawy do stwierdzenia, iż pojazd był normatywny. Jedynie ważenie pojazdu za pomocą wag posiadających ważne świadectwa legalizacji i w miejscu do tego typu czynności zatwierdzonym, daje wiarygodne wyniki pomiarów. Organ II instancji podał, że ustalając kategorię wymaganego zezwolenia kieruje się wymiarami, masą, naciskami osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-VII oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać. Powyższe warunki zostały określone przez ustawodawcę w załączniku nr 1 do prd. Następnie organ dokonuje wyboru kategorii zezwolenia, której posiadanie zwalniałoby stronę postępowania z konsekwencji prawnych wynikającymi z treści art. 140ab ust. 1 prd. Przy dokonywaniu kwalifikacji kategorii zezwolenia bez znaczenia jest okoliczność w postaci podzielności ładunku. Stosownie bowiem do treści art. 140ab ust. 2 prd w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Ustawodawca nie wprowadził legalnych definicji "ładunku sypkiego" oraz "drewna" w rozumieniu ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organ wydający decyzję jest zatem zobowiązany każdorazowo do oceny, czy rodzaj przewożonego ładunku umożliwia zastosowanie zapisów art. 140aa ust. 4 pkt 2 ww. ustawy. W rozpatrywanym przypadku przewożono cukier luzem w kontenerze, który wykazuje cechy ładunku sypkiego tj. przewożonego luzem ładunku posiadającego potencjalną możliwość przesypywania się w trakcie jego przewozu, którego poszczególne cząsteczki nie są ze sobą powiązane w sposób trwały i wykazują cechy ciała stałego. Z tego względu przewożony ładunek - cukier został w trakcie kontroli zakwalifikowany jako ładunek sypki. Zdaniem organu, w sprawie nie znajduje zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, ponieważ podczas kontroli drogowej stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej oraz dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w zawiadomieniu z dnia [...] kwietnia 2017 r. wezwał stronę do przedstawienia wszelkich okoliczności i dowodów w sposób jednoznaczny poświadczających dochowanie należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, bądź w sposób jednoznaczny poświadczających brak wpływu na powstanie stwierdzonych naruszeń przepisów prawa - tj. zaistnienie zdarzeń lub okoliczności mieszczących się w dyspozycji art. 140aa ust. 4 pkt 1 lit. a) i b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Zdaniem organu odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedlał ustalony w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny. Z całokształtu materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynikało, że doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. W rozpatrywanym przypadku wszystkie ustalenia faktyczne istotne dla sprawy zostały już poczynione. Należy ponadto podkreślić, iż w przedmiotowej sprawie, organ I instancji nie naruszył przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a ponadto wypełnił on obowiązek wynikający z art. 7, 77 kpa i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ działał w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. W niniejszej sprawie nie doszło także do naruszenia art. 107 § 1 kpa. Według tego przepisu, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zaskarżona decyzja zawierała wszystkie niezbędne elementy wymagane przez art. 107 § 1 kpa. W szczególności zawierała uzasadnienie faktyczne, w którym wymieniono fakty, jakie organ uznał za udowodnione (przede wszystkim fakt wykonywania spornego przejazdu bez wymaganego zezwolenia) oraz dowody, na których organ się oparł. Nie było takich dowodów, którym organ odmówiłby wiarygodności bądź mocy dowodowej. Decyzja zawierała również uzasadnienie prawne, w którym w niezbędnym zakresie przywołano podstawy prawne decyzji o nałożeniu kary na stronę wraz z przytoczeniem właściwych przepisów prawa. W zaskarżonej decyzji jasno została określona podstawa prawna jej wydania, jak również wskazano fakty, którymi kierował się organ, wydając decyzję. Podkreślić zatem należy, mając na względzie treść zaskarżonej decyzji, że nie został w żaden sposób naruszony art. 107 § 1 kpa. Zaskarżona decyzja zawierała wszystkie konieczne elementy. Organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego i karę pieniężną w wysokości 15000 (piętnaście tysięcy) złotych nałożył zgodnie z przepisami. Następnie skarżąca wniosła skargę na decyzję z dnia [...] sierpnia 2017 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej uchylenia oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie, że nacisk na jedną oś wynosił 13,7 tony, podczas gdy nacisk ten był znacznie mniejszy, co zostało stwierdzone na urządzeniach pomiarowych skarżącej; 2. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie, że została przekroczona dopuszczalna masa całkowita pojazdu, czego konsekwencją było niezastosowanie art. 140aa ust. 4 pkt 2 prd i nie odstąpienie przez organ od nałożenia kary, co winien był uczynić, gdyż przekroczenie dotyczyło zaledwie 2,75 %, co powinno mieścić się w granicach błędu 3. niewspółmierność zastosowanej kary, a tym samym naruszenie art. 140ab ust. 1 pkt 3 prd poprzez jego zastosowanie i nałożenie kary w wysokości określonej dla pozostałych przypadków, w których przekroczenie wynosi ponad 20% 4. naruszenie art. 140ab ust. 1 pkt 3 ppkt. a) prd poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy rzeczywista masa całkowita, która powinna być brana pod uwagę w przypadku transportu sypkiego, została przekroczona o mniej niż 10%, zatem zgodnie z dyspozycją zawartą w tym przepisie nałożona kara nie powinna przekraczać kwoty 500 zł 5. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 10 § 1 k.p.a poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co zebranego materiału dowodowego przed wydaniem zaskarżonej decyzji i nie powiadomienia strony o takiej możliwości. 6. naruszenie art. 7, 8 i 9 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej kpa)poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz niedostateczne informowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych. 7. naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 kpa poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego wyrażającą się w utrzymaniu nałożonej na skarżącego kary przy jednoczesnym stwierdzeniu, iż masa całkowita przekroczona została o 2,75 % i przewożony był ładunek sypki 8. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji poprzez przyjęcie, że odwołujący nie wykazał przesłanek do zastosowania wobec niego instytucji umorzenia postępowania określonej w 140aa ust. 4 pkt 2 ustawy prawo o ruchu drogowym, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje na zaistnienie przesłanek, które winny skutkować umorzeniem postępowania, ewentualnie nałożeniem kary w wysokości określonej w art. 140ab ust. 1 pkt 3 ppkt a) ustawy prawo o ruchu drogowym. W oparciu o powyższe strona wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania; 2. wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości do czasu uprawomocnienia się orzeczenia w niniejszej sprawie; 3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w myśl § 2 w/w artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada zaskarżoną decyzję, postanowienie, akt bądź inną czynność z zakresu administracji publicznej pod kątem ewentualnego naruszenia prawa materialnego bądź przepisów postępowania natomiast przy orzekaniu nie kieruje się zasadami słuszności bądź też celowości. Poza tym sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57 a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) zwanej dalej p.p.s.a.). Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Strona skarżąca w skardze podniosła zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak również prawa materialnego. Sąd nie podzielił słuszności zarzutów dotyczących naruszenia art. 7, 8, 9, 77 § 1 80 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy obu instancji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy w sprawie. Podstawowym dowodem stwierdzającym naruszenia, za dopuszczenie się których została nałożona na stronę kara pieniężna jest protokół kontroli z załącznikiem z dnia [...] kwietnia 2017 roku nr [...]. Został on podpisany bez naniesienia jakichkolwiek uwag przez kierującego pojazdem. Organ na potwierdzenie prawidłowości ważenia dołączył również protokół z pomiaru równości terenu na stanowisku ważenia, instrukcji obsługi wag SAW / Seria II, świadectwo zgodności użytych wag, świadectwo legalizacji ponownej wagi nr [...]. Należy nadmienić, że protokół kontroli jako dokument urzędowy w świetle art. 76 § 1 kpa korzysta z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą oświadczenia organu. Strona w toku postępowania nie obaliła skutecznie tego domniemania. Skarżąca, wbrew twierdzeniom skargi miała zapewniony czynny udział w postepowaniu. Została prawidłowo powiadomiona o wszczęciu postępowania w sprawie, a także pouczona o treści art. 10 § 1 kpa i art. 77 § 1 i 80 kpa, a także do wykazania przesłanek zwalniających ją od odpowiedzialności. Organ I instancji doręczył stronie decyzję z dnia [...] maja 2017 roku, od której wniosła ona odwołanie. Wprawdzie Główny Inspektor Transportu Drogowego przed wydaniem decyzji w II instancji nie pouczył strony o treści art. 10 kpa, jednakże to uchybienie nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy albowiem strona nie wykazała jakie konkretne dowody złożyłaby, będąc prawidłowo pouczona, przez co doszło do ograniczenia jej praw w postępowaniu. Zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdził, że strona podczas przejazdu w dniu [...] kwietnia 2017 roku dopuściła się dwóch naruszeń tj. stwierdzono przekroczenie nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego – 13,7 t (po odjęciu błędu w wysokości 2% zaokrąglonych do 0,1 tony w górę) – przekroczenie o 3,7 t tj. przekroczenie o 37%, – rzeczywista masa całkowita pojazdu członowego – 41,1 t, przekroczona o 1,1 tony tj. przekroczenie o 2,75%. W tym stanie rzeczy pojazd skarżącej był nienormatywny w rozumieniu art. 2 ust. 35a prd i poruszanie się nim było tylko możliwe po uzyskaniu stosownego zezwolenia (art. 64 ust 1 prd). Strona nie przedstawiła tego zezwolenia, co skutkowało nałożenie na nią kary pieniężnej zgodnie z art. 140aa ust 1 prd. W niniejszej sprawie parametrom kontrolowanego pojazdu odpowiadało zezwolenie kategorii VII, w związku z czym zgodnie z art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit c prd na skarżącą prawidłowo została nałożona kara pieniężna w wysokości 15000 złotych. Sąd stwierdza, że strona będąc prawidłowo pouczona nie wykazała, aby w sprawie zaszły okoliczności z art. 140aa ust. 4 pkt 1 prd, pozwalające na umorzenie postępowania w sprawie. Brak było również prawnej możliwości zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 2 prd z uwagi na stwierdzone przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Z protokołu kontroli wynika, że również przy ustalaniu tej wielkości uwzględniono błędy ważenia. Ustosunkowując się do zarzutu strony, że organ nie uwzględnił przyczynienia się oraz winy skarżącej sąd stwierdza, że odpowiedzialność przewoźnika na gruncie prd jest odpowiedzialnością obiektywną, organ też nie ma możliwości miarkowania kary stosownie do ustalonych przedmiotowych i podmiotowych okoliczności naruszenia. Jedyną możliwością uwolnienia się od odpowiedzialności jest wykazanie zaistnienia przesłanek z art. 140aa ust. 4 pkt 1 i 2 prd, czego strona skutecznie nie uczyniła. Sąd stwierdza, że organ uwzględnił, iż pojazdem był przewożony cukier tj materiał sypki. Jednakże zgodnie z art. 140 ab ust. 2 w przypadku naruszenia zakazu, o którym mowa a art. 64 ust. 2 za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. W tym stanie rzeczy Sąd nie stwierdził, by przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania, dlatego też skargę oddalił jako bezzasadną stosownie do art. 151 ppsa.