VI SA/Wa 230/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku T. M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej GITD) decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., po rozpatrzeniu odwołania T. M. – skarżącego w niniejszej sprawie, od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2015 r. o nałożeniu kary pieniężnej z tytułu naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, utrzymał decyzję organu I instancji w całości w mocy. Decyzja GITD została doręczona skarżącemu w dniu 8 grudnia 2015 r., który osobiście kwitowała jej odbiór. W dniu 12 stycznia 2016 r. skarżący wniósł do Sądu, za pośrednictwem GITD, skargę na wskazaną na wstępie decyzję GITD z dnia [...] listopada 2015 r. Sąd postanowieniem z dnia 2 marca 2016 r. odrzucił skargę, stwierdzając, że skoro zaskarżona decyzja GITD została doręczona skarżącemu w dniu 8 grudnia 2015 r., to trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi upłynął z dniem 7 stycznia 2016 r. Oznacza to, jak podał Sąd, że złożona przez skarżącego w dniu 12 stycznia 2016 r. wniesiona została z uchybieniem tego terminu. Pismem z dnia [...] marca 2016 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję GITD z dnia [...] listopada 2015 r. Skarżący wskazał, że termin ten został przez niego przekroczony z uwagi na to, "iż pismo z Głównego Inspektora Transportu Drogowego w moim przekonaniu było odebrane 12.12.2015 roku." Skarżący wniósł o pozytywne przychylenie się do wniosku o przywrócenie terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przepis art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), wprowadził zasadę, zgodnie z którą czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy o jakiej mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a., stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania administracyjnego, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (J.P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 149). Podkreślić należy, iż kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe w sytuacji, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem o braku winy można mówić wyłącznie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Co prawda katalog przyczyn niezawinionych przez stronę, dających podstawę do przywrócenie terminu jest otwarty, niemniej jednak, w okolicznościach konkretnej sprawy należy badać przyczynę uchybienia terminu w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż dniem ustania przyczyny uchybienia terminu do złożenia skargi jest dzień 10 marca 2016 r., w którym doręczono skarżącemu odpis postanowienia Sądu z dnia 2 marca 2016 r. wraz z uzasadnieniem, z którego dowiedział się o przyczynie odrzucenia jego skargi. W konsekwencji przyjąć należy, że skarżący składając w dniu 14 marca 2016 r. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, zachował wspomniany wyżej siedmiodniowy termin warunkujący skuteczne złożenie tego wniosku. Dokonując natomiast oceny pozostałych przesłanek wniosku o przywrócenie terminu, w ocenie Sądu, skarżący nie wykazał braku winy w jego uchybieniu, a wskazane przez skarżącego przeświadczenie o odebraniu decyzji GITD w dniu 12 grudnia 2015 r., nie może być uznane za wyłączające winę skarżącego. Nie można bowiem nie przypisać skarżącemu winy w błędnym obliczeniu trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, liczonego od dnia jej odbioru, który nastąpił, jak wynika z akt administracyjnych załączonych do niniejszej sprawy, 8 grudnia 2015 r., wynikającym z przekonania skarżącego o odebraniu decyzji GITD w dniu 12 grudnia 2015 r. Podkreślenia wymaga, że odebranie decyzji GITD w dniu 8 grudnia 2015 r. obligowało skarżącego do prawidłowego obliczenia trzydziestu dni przewidzianych dla terminowego zaskarżenia tego rozstrzygnięcia, skutkującego uznaniem wniesienia skargi w terminie. Z tych względów, nie można mówić o braku winy skarżącego w uchybieniu terminu, o jej braku można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z 2 października 2002 r., V SA 793/02, M.Pr. 2002, nr 23, s. 1059). Podobnie wypowiada się H. Knysiak – Molczyk twierdząc, że tak w doktrynie, jak również w orzecznictwie, przyjmuje się, że do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się z reguły: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 333 i cyt. tam orzecznictwo Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego). W przedmiotowej sprawie tego rodzaju okoliczności, których przy dołożeniu należytej staranności w zakresie przestrzegania terminowości czynności procesowych nie można było przezwyciężyć, nie wystąpiły. Innymi słowy, wskazana przez skarżącego we wniosku okoliczność nie pozwala na przyjęcie braku po jego stronie winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Mając powyższe na względzie, Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.