VI SA/Wa 2301/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant st. sekr. sąd. Paulina Paczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2012 r. sprawy ze skargi W. Z. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...] Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej Prezes NFZ), na podstawie art. 102 ust. 5 pkt 24 w związku z art. 109 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, ze zm.) zwanej dalej "ustawą o świadczeniach" oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. po rozpatrzeniu odwołania W. Z. od decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia ustalającej, że W. Z. podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej od 1 stycznia 1999r. do 31 grudnia 2002 r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Prezes NFZ wyjaśnił, że pismem z dnia [...] czerwca 2011 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Inspektorat w D. wystąpił z wnioskiem o ustalenie obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego dla W. Z. w okresie od dnia 1 stycznia 1999 roku z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. Zakład ustalił, iż Pan Z. w okresie od dnia 12 listopada 1990 roku do dnia 10 września 2000 roku figurował w ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Urząd Miasta w D.. Posiadając uprawnienia wydane przez Starostwo Powiatowe w D. w okresie od dnia 26 lipca 2000 roku do dnia 31 grudnia 2002 roku prowadził Prywatną Szkolę Nauki Jazdy. Zgodnie z systemem informatycznym Zakładu Ubezpieczeń Społecznych KSU Pan Z. dokonał zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia szkoły nauki każdy w okresach: od 01.01.1999 roku do 31 sierpnia 2000 roku, od 18 października 2000 roku do 24 października 2000 roku, od 22 listopada 2000 roku do 29 listopada 2000 roku, od 26 lutego 2001 roku do 19 września 2001 roku, od 15 stycznia 2002 roku do 22 stycznia 2002 roku, od 8 lutego 2002 roku do 10 lutego 2002 roku, od 1 maja 2002 roku do 30 lipca 2002 roku, od 1 października 2002 roku do 14 listopada 2002 roku, od 9 grudnia 2002 roku do 13 grudnia 2002 roku. Wnioskodawca poinformował również o uprawnieniach W. Z. do świadczenia emerytalnego od dnia 1 stycznia 1999 roku. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] ustalił, że W. Z. podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej od 1 stycznia 1999r. do 31 grudnia 2002r. Na skutek odwołania od decyzji z dnia [...] lipca 2011 r., Prezes NFZ wydał zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że na podstawie art. 8 pkt 1 lit. c ustawy o ubezpieczeniu zdrowotnym – obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegały osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, które były osobami prowadzącymi działalność pozarolniczą lub osobami z nimi współpracującymi. Obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego tych osób, stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniu zdrowotnym - powstawał i wygasał w terminach określonych w przepisach o ubezpieczeniach społecznych. Zgodnie z art. 13 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą "o systemie ubezpieczeń" obowiązkowo ubezpieczeniom: emerytalnemu, rentowemu, chorobowemu i wypadkowemu podlegają osoby prowadzące działalność gospodarczą od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności. Zatem czas objęcia obowiązkiem ubezpieczenia społecznego tych osób, a więc także ubezpieczeniem zdrowotnym, jest tożsamy z czasem prowadzenia działalności gospodarczej w oparciu o przepisy o działalności gospodarczej lub inne przepisy szczególne. W okresie tym obowiązywały również unormowania art. 8 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 41, poz. 324, z późn. zm.) obowiązującej do dnia 31 grudnia 2000 r. - w której dopuszczono możliwość podjęcia działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę będącego osobą fizyczną dopiero po zgłoszeniu działalności do ewidencji działalności gospodarczej. Przy określeniu znaczenia pojęć "rozpoczęcie" i "zakończenie" prowadzenia działalności gospodarczej zasadnicze znaczenie mają przepisy ww. ustawy. Przedmiotowa ustawa, określała zasady podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z dokumentacji zgromadzonej w przedmiotowej sprawie przez [...] Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia wynika, iż W. Z. figurował w ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Urząd Miasta D. pod numerem ewidencyjnym [...], w okresie od dnia 12 listopada 1990 r. Powyższy wpis został wykreślony w dniu 10 września 2000 r. Ponadto od dnia 26 lipca 2000 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. prowadził Prywatną Szkołę Nauki Jazdy w oparciu o uprawnienia wydane przez Starostwo Powiatowe w D.. W okresie objętym decyzją I instancji Ubezpieczony pobierał świadczenie emerytalne. Ponadto z pisma wnioskodawcy wynika, że W. Z. dokonywał zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w następujących okresach: - od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 31 sierpnia 2000 r., - od dnia 18 października 2000 r. do dnia 24 października 2000 r., - od dnia 22 listopada 2000 r. do dnia 29 listopada 2000 r., - od dnia 26 lutego 2002 r. do dnia 19 września 2001 r., - od dnia 15 stycznia 2002 r. do dnia 22 stycznia 2002 r., - od dnia 8 lutego 2002 r. do dnia 10 lutego 2002 r., - od dnia 1 maja 2002 r. do dnia 30 lipca 2002 r., - od dnia 1 października 2002 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. Organ Odwoławczy powołując się na wyrok NSA z dnia 25 października 2006r., sygn. akt II GSK 179/06 wskazał, że zgłoszenie i wpis do ewidencji działalności gospodarczej stanowi tylko podstawę rozpoczęcia działalności gospodarczej w rozumieniu jej legalizacji i nie jest zdarzeniem ani czynnością utożsamianą z podjęciem takiej działalności. Określenie przez samego przedsiębiorcę daty rozpoczęcia działalności gospodarczej wpisywanej do ewidencji powodowało istnienie domniemania faktycznego, że z tą datą działalność gospodarcza została podjęta i była prowadzona aż do czasu jej wykreślenia z ewidencji. Domniemanie faktyczne ma znaczenie dowodowe i może być obalone. W takiej sytuacji ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która wywodzi z niego skutki prawne. Nie chodzi, więc o niedopuszczalność korygowania czasookresu prowadzenia działalności gospodarczej wynikającego z wpisu do ewidencji, lecz o powiązanie takiej czynności z wynikami postępowania dowodowego. Uprawdopodobnienie przez stronę faktycznego zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej wymaga przedstawienia dowodów przeciwnych dla nieuwzględnienia twierdzeń strony. Organ I instancji pismem z dnia [...] czerwca 2011 r., znak: [...] zawiadomił W. Z. o wszczęciu, na wniosek ZUS, postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego wobec W. Z. z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej, wskazując 7-dniowy termin na zgłoszenie uwag, wniosków oraz wypowiedzenie się, co do zebranych materiałów i dowodów oraz dodatkowo zwrócił się z prośbą o złożenie wyjaśnień w sprawie. Na powyższe pismo W. Z. nie przekazał do organu I instancji odpowiedzi. Organ odwoławczy wyjaśnił, że działalność gospodarcza jest działalnością z którą związana jest konieczność ponoszenia przez przedsiębiorcę ryzyka gospodarczego. Zatem przedsiębiorca rozpoczynający działalność powinien liczyć się z takim ryzykiem obejmującym okresy faktycznego przestoju w wykonywaniu działalności, czy to z powodu braku płynności finansowej, czy też na przykład z powodu choroby przedsiębiorcy i niemożności zastąpienia go w wykonywaniu czynności biznesowych przez współpracownika (pracownika firmy). Skoro nie nastąpiło wykreślenie działalności gospodarczej z ewidencji, to należy domniemywać, że działalność ta jest przez Wnioskodawcę prowadzona, a tym samym istnieje obowiązek zapłaty składek na obowiązkowe ubezpieczenie zdrowotne. Analogiczny pogląd został m.in. sformułowany w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2003 r. (sygn. akt II UK 111/03), zgodnie z którym faktyczne niewykonywanie działalności gospodarczej w czasie oczekiwania na kolejne zamówienie lub w czasie ich poszukiwania, nie oznacza zaprzestania prowadzenia takiej działalności i nie powoduje uchylenia obowiązku ubezpieczenia społecznego. Nadto organ odwoławczy zauważył, iż nieprawdziwym jest twierdzenie, że działalność gospodarcza wykonywana jest wyłącznie wówczas, gdy przedsiębiorca świadczy konkretną usługę. Prowadzenie działalności gospodarczej polega tak na stworzeniu odpowiednich warunków do jej wykonywania (gromadzenie towarów, którymi się handluje, wykonywaniu remontów lub adaptacji obiektu), jak i na faktycznym wykonywaniu zleconej pracy. Okresowa przerwa w prowadzeniu działalności gospodarczej nie jest równoznaczna z jej okresowym zaprzestaniem i nie powoduje ustania obowiązku ubezpieczenia. W treści odwołania W. Z. nie kwestionuje faktu, iż przedmiotową działalność gospodarczą prowadził. Podnosi jedynie, iż okresy w których nie zgłosił się do ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej należy traktować jako okresy zawieszenia działalności oraz że w okresach tych nie osiągał przychodu z prowadzonej działalności. Nadal jednak nie przedstawia dowodów na poparcie ww. twierdzenia. Organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie z art. 22 ust. 4 ustawy o ubezpieczeniu zdrowotnym - składka na ubezpieczenie zdrowotne nie jest opłacana od dodatkowych przychodów z działalności pozarolniczej przez osoby, których świadczenie emerytalne lub rentowe nie przekracza miesięcznie kwoty najniższego wynagrodzenia, w przypadku gdy osoby te: 1. uzyskują dodatkowe przychody z tej działalności w wysokości nieprzekraczającej miesięcznie 50% kwoty najniższej emerytury, 2. opłacają podatek dochodowy w formie karty podatkowej. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie z art. 109 ust. 2 ustawy o świadczeniach - sprawy z zakresu wymierzania i pobierania składek na ubezpieczenie zdrowotne należą do właściwości organów ubezpieczeń społecznych. Oznacza to, iż organem zobowiązanym do prawidłowego ustalenia wymiaru składki na ubezpieczenie zdrowotne dla W. Z., jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych. W tym zakresie Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia działa w granicach wyznaczonych obowiązującymi przepisami powołanych na wstępie ustaw. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia podzielając stanowisko organu pierwszej instancji i nie znalazł podstaw do jego zmiany. W skardze na decyzję Prezesa NFZ z dnia [...] października 2011 r. nr [...] W. Z. (zwany dalej skarżącym) zarzucił jej obrazę art. 2 i 7 Konstytucji RP przez naruszenie wynikających z niej zasady zaufania obywatela do organów państwa. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że zapisy ewidencji potwierdzają tylko fakt zarejestrowania działalności, a nie faktyczne jej prowadzenie. Obowiązek ubezpieczeniowy powstaje w związku z faktycznym prowadzeniem działalności, na jego powstanie nie mają wpływu kwestie związane z rejestracją. Jak Prezes NFZ podkreślił w swojej decyzji powołując się na Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2006r. sygn. akt II GSK 179/06 zgłoszenie i wpis do ewidencji działalności gospodarczej stanowi tylko podstawę rozpoczęcia działalności gospodarczej w rozumieniu jej legalizacji i nie jest zdarzeniem ani czynnością utożsamianą z podjęciem i prowadzeniem takiej działalności". Określenie przez samego przedsiębiorcę daty rozpoczęcia działalności gospodarczej wpisywanej do ewidencji powołało istnienie domniemania faktycznego, że z tą datą działalność gospodarcza została podjęta i była prowadzona aż do czasu jej wykreślenia z ewidencji. Domniemanie jest obalalne poprzez wykazanie, że w konkretnych okresach działalność faktycznie nie była prowadzona. Prezes NFZ nie zwrócił uwagi na fakt, że w przedmiotowym okresie przepisy nie wprowadzały obowiązku zgłaszania zawieszenia działalności do EDG. Natomiast ZUS przyjmował zgłoszenia przerw w prowadzeniu działalności gospodarczej, który to obowiązek spełnił, wykazał że w okresach objętych zgłoszeniem przerw do ZUS działalności gospodarczej faktycznie nie prowadził. Prowadząc działalność gospodarczą jako emeryt korzystał z instytucji zawieszenia działalności zgłaszając to na bieżąco w ZUS. Nie zgodził się ze stwierdzeniem Prezesa zawartym w w/w decyzji, że okresy nie zgłoszenia się do ubezpieczenia zdrowotnego chce traktować jako okresy zawieszenia działalności gospodarczej ponieważ sytuacja była odwrotna. Dokonywał zgłoszenia zawieszenia działalności gospodarczej, w okresach, gdy faktycznie działalności nie prowadził, które skutkowało wyłączeniem z ubezpieczenia zdrowotnego z drugiego tytułu, było zgłaszane na bieżąco i za zgodą ZUS, co utwierdzało go w przekonaniu o prawidłowości jego postępowania. Jak potwierdza Prezes NFZ w swojej decyzji: "zgodnie z art. 109 ust. 2 ustawy o świadczeniach sprawy z zakresu wymierzania i pobierania składek na ubezpieczenie zdrowotne należą do właściwości organów ubezpieczeń społecznych. Oznacza to, iż organem zobowiązanym do prawidłowego ustalania wymiaru składki na ubezpieczenie zdrowotne dla niego, jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych." W związku z tym przypomniał, iż w stosownych terminach na bieżąco w czasie rzeczywistym dokonywał w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych zgłoszenia zawieszenia prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w następujących okresach: od 01.09.2000r.-17.10.2000r. od 25.10.2000r.-21.11.2000r. od 30.11.2000r.-25.02.2001r. Od 20.09.2001r.-14.01.2002r. od 23.01.2002r.-07.02.2002r. od 11.02.2002r.-31.04.2002r. od 31.07.2002r.-30.09.2002r. od 15.11.2002r.-08.12.2002r., co skutkowało wyłączeniem go z ubezpieczenia zdrowotnego, bo tylko takiemu podlegał mając statut emeryta. Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyjmował jego zawieszenia prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej, co potwierdził pismem o okresach podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu wyłączając okresy w jego odczuciu prawidłowo, w rzeczywistym czasie zgłoszone do wyrejestrowania. Skarżący podniósł, że jego postępowanie wynikało z dobrej wiary iż może skorzystać z takiej możliwości w czasie gdy faktycznie nie prowadził działalności gospodarczej i nie osiągał z tego tytułu żadnych dochodów. W okresach formalnie zgłaszanych zawieszeń przekonany o prawidłowym postępowaniu niekwestionowanym przez ZUS nie opłacałem składek, będąc przekonanym, iż Instytucja zajmująca się naliczaniem i poborem składek na ubezpieczenie zdrowotne przyjmuje ten fakt jako prawidłowy okres nie podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu a więc zgodny z obowiązującymi przepisami. Ponieważ taki sposób zgłaszania się do ubezpieczenia zdrowotnego był uznawany przez ZUS nie miał podstaw do opłacania składek na to ubezpieczenie. Podniósł, że po prawie 10 latach nie powinien ponosić kary w postaci objęcia go wstecz takim ubezpieczeniem i zobowiązanie do zapłaty składki wraz z odsetkami. Gdyby ZUS nie przyjmował takich zawieszeń działalności na pewno opłacałby składki na bieżąco, tak jak czynił to w okresach faktycznego prowadzenia działalności zgłaszanych w ZUS do ubezpieczenia. Potwierdza to fakt braku jakichkolwiek upomnień o zadłużeniu lub nie uznaniu tych okresów przez okres ponad 10 lat. Na potwierdzenie braku zaległości w ZUS organu zobowiązanego ustawą o świadczeniach do prawidłowego ustalania wymiaru składki na ubezpieczenia zdrowotne, przedstawił pismo ZUS z dnia [...].09.2011r. potwierdzające, iż nie posiada zaległości zgodnie z prowadzoną ewidencją. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Podstawa prawna wydania decyzji w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego wynika z przepisu art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, ze zm.), zgodnie z którym obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniem społecznym lub ubezpieczeniem społecznym rolników, które są osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność gospodarczą lub osobami z nimi współpracującymi z wyłączeniem osób, które zawiesiły wykonywanie działalności gospodarczej na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej. Skarżący podnosi, że w przedłożonych przez siebie okresach wyrejestrowywał okresowo działalność gospodarczą w związku z okresowym zaprzestaniem jej wykonywania (na stosownych drukach i było to aprobowane przez ZUS). Tego rodzaju praktyka nie była jednak zgodna z prawem. Prawnie skuteczna możliwość zawieszenia działalności gospodarczej, która skutkowała niepodleganiem ubezpieczeniu zdrowotnemu, powstała w dniu 20 września 2008r. na podstawie art. 12 pkt 1 ustawy z dnia 10 lipca 2008 r o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i zmianie innych ustaw / tj. Dz U nr 220/2010r. poz.1447 /. Sąd podziela argumentację organów co do podlegania przez skarżącego obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego w ustalonym okresie. Stosownie bowiem do treści art. 69 ust.1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego powstaje i wygasa w terminach określonych w przepisach o ubezpieczeniach społecznych. Z kolei w świetle art.13 pkt.4 cyt. ustawy z dn.13.10.1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, wg. stanu obowiązującego do dn.19.09.2008 r., obowiązek ubezpieczeń społecznych dla osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą powstawał od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania tej działalności. Po nowelizacji od dn.20.09.2008r. w/wym. przepis art. 13 pkt.4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych stanowi, że obowiązek tych ubezpieczeń dla osób prowadzących pozarolniczą działalność powstaje od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności, z wyłączeniem okresu na który wykonywanie działalności zostało zawieszone na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej. Zatem dopiero z dniem 20.09.2008 r. ustawodawca wprowadził dla osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą możliwość wyłączenia spod obowiązku podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu w związku z prawem do zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej. Tak więc wydane decyzje są zgodne z prawem. Skarżący niewłaściwie interpretował mające zastosowanie w sprawie przepisy albo nawet stał się ofiarą błędnych interpretacji ZUS. Nie może to jednak skutkować rozstrzygnięciem niezgodnym z prawem a oczekiwanym przez skarżącego. Ponadto w ocenie Sądu organy wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej / art.7 i art.77§2 kpa/. Także poprzez pełne, w ocenie Sądu, uzasadnienie faktyczne obu zaskarżonych decyzji organ nie naruszył normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art.107§3 kpa w stopniu, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do wniosków skarżącego dotyczących umorzenia mu istniejących zaległości w składach ubezpieczenia zdrowotnego, należy stwierdzić, że organ poprawnie wyjaśnił, że zaskarżona decyzja ma charakter formalny, a wyliczenie czy i w jakiej kwocie skarżący zalega ze składkami, następuje w odrębnym postępowaniu prowadzonym przez ZUS (ze względu na okres należy mieć na względzie kwestię przedawnienia). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.