VI SA/Wa 2301/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 października 2013 r. wniosku W. S. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] czerwca 2013 r. nr [...] w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący – W. S., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – w terminie i z zachowaniem trybu, skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, którą nałożono na niego karę pieniężną w kwocie 3.000 złotych. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej (k. 8 akt), w uzasadnieniu którego podał, że organ nałożył na niego nieproporcjonalną, niezwykle wysoką karę pieniężną, czyniąc to na podstawie błędnie ustalonego stanu faktycznego. Nadto skarżący wskazał, że uiszczenie owej kary wiązałoby się z koniecznością uzyskania kredytu bankowego, ponieważ nie ma innej możliwości zaspokojenia roszczeń organu. Skarżący podniósł więc, że w przypadku, gdyby jego stanowisko okazało się prawidłowe, nie istnieje możliwość rezygnacji z kredytu poprzez prosty zwrot zaciągniętej kwoty pożyczki na spłatę kary, w związku z czym poniesie wysokie i niepotrzebne koszty finansowe. W odpowiedzi na skargę organ, odnosząc się do wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podniósł, że w niniejszym przypadku brak jest podstaw do zastosowania tej instytucji. Wobec tego, że skarżący w żaden sposób nie poparł swojego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji dowodami, Sąd wezwał go do przedłożenia w terminie 7 dni dokumentów świadczących o wysokości jego dochodów i wydatków oraz do wskazania osób pozostających na jego utrzymaniu. W odpowiedzi skarżący poprosił o przedłużenie ww. terminu, gdyż w dniu otrzymania wezwania wyjeżdżał z rodziną na urlop. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Zanim Sąd przystąpi do rozpoznania wniosku skarżącego należy podkreślić, iż warunkiem wstrzymania wykonania aktu jest wykazanie okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy zatem samo zgłoszenie wniosku lub też powtórzenie treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia zaś jego merytoryczną ocenę przez Sąd. Nadto warto podnieść, że w przypadku wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co do zasady nie przewiduje - jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy - możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego. Oznacza to, że Sąd nie ma obowiązku, a jedynie może wzywać wnioskodawcę do przedłożenia dokumentów uprawdopodabniających zaistnienie okoliczności wskazanych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu. Sąd nie może działać za stronę w zakresie uprawdopodobnienia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. To na stronie ciąży ów obowiązek. Nadto należy podnieść, że Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu ma jedynie obowiązek wziąć pod uwagę całość zgromadzonej w danej sprawie dokumentacji, która może przysłużyć się do weryfikacji twierdzeń zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przechodząc do rozpoznania wniosku skarżącego Sąd na wstępie stwierdza, że podniesione w jego uzasadnieniu kwestie nieproporcjonalności kary pieniężnej oraz właściwości ustalenia przez organ stanu faktycznego - na tym etapie postępowania, tj. rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie mogą być oceniane i badane, a poza tym nie mają one żadnego wpływu na orzeczenie o zasadności rozpoznawanego wniosku. Powyższe zarzuty skarżącego zostaną rozpoznane przez Sąd dopiero w chwili rozpoznawania skargi. Nadto skarżący uzasadniając wstrzymanie zaskarżonej decyzji podał, że uiszczenie nałożonej na niego kary w kwocie 3.000 złotych, będzie się wiązało z koniecznością zaciągnięcia kredytu bankowego. Sąd badając akta ustalił, że owo stwierdzenie nie zostało poparte przez skarżącego żadnymi dowodami, które dawałby możliwości ustalenia, czy w niniejszym przypadku rzeczywiście zachodzi któraś z przesłanek warunkujących zastosowanie tej instytucji. Wobec tego Sąd wezwał skarżącego do przedłożenia dokumentów, które pozwoliłyby zbadać, czy któraś z ww. przesłanek w sprawie się ziściła. Mimo tego skarżący takowych dowodów nie nadesłał, prosząc jedynie o przedłużenie terminu na ich złożenie, powołując się przy tym na wyjazd na zaplanowany urlop. W tym miejscy Sąd zmuszony jest ponownie wyjaśnić, że skoro ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje przy rozpoznawaniu przedmiotowego wniosku możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego, to nie było podstaw przychylenia się do prośby skarżącego. To skarżący jako należycie dbający o swoje interesy, winien był sam załączyć do akt takie informacje, które dałyby Sądowi możliwość zbadania zasadności jego żądania. Jak już wskazano na wstępie Sąd nie może działać za wnioskodawcę, gdyż to ten który żąda musi udowodnić zasadność swojego żądania. Reasumując Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku, gdyż w oparciu o zgromadzone akta Sąd nie był w stanie zbadać, czy w niniejszym przypadku zaistniały przesłanki warunkujące zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania decyzji. Sąd rozpoznając ww. wniosek w pełni podzielił stanowisko wyrażone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 grudnia 2012 r. (sygn. akt IIGZ 455/12), w którym wskazano, że: "Postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności wydawane jest wyjątkowo, na wniosek skarżącego i nie stosuje się w odniesieniu do niego treści art. 49 p.p.s.a. Oznacza to, że w przypadku nieuzasadnienia lub niedostatecznego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, przewodniczący nie ma obowiązku wzywania strony do jego uzupełnienia lub poprawienia, a inicjatywa dowodowa i odpowiedzialność za skuteczność złożonego wniosku spoczywa w całości na wnioskodawcy. Sąd w tej kwestii nie jest także zobligowany do dokonywania jakichkolwiek ustaleń z urzędu". Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.