VI SA/Wa 2302/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Asesor WSA Dorota Brzozowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi A. Sp.z o.o. – Oddział w Polsce na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez [...] Spółka z o.o. – Oddział w Polsce z siedzibą w W. (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący"), jest decyzja z 7 maja 2025 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: "SKO", "Kolegium", "organ") nr [...], wydane na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: "K.p.a.") oraz art. 1 ust. 1, art. 2 i art. 17 ust. 1-5 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570) utrzymująca na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., w mocy decyzję Prezydenta [...]z 12 marca 2025 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia na Stronę kary pieniężnej w wysokości 500 zł za naruszenie obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu marki H. o nr rej. [...]w terminie 30 dni od dnia nabycia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, że Strona 29 listopada 2024 r. wniosła do Prezydenta [...]o rejestrację pojazdu marki H. o nr rej. [...] załączając m. in. "umowę sprzedaży ruchomości - samochodu" z 15 października 2024 r.. celem potwierdzenia nabycia prawa własności tego pojazdu w tym dniu. Organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie mające za przedmiot nałożenie na Spółkę kary pieniężnej za naruszenie obowiązku złożenia wniosku o rejestrację tego pojazdu w terminie 30 dni od dnia nabycia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o czym zawiadomił Stronę pismem z 17 lutego 2025 r. Po zakończonym postępowaniu wyjaśniającym, wobec stwierdzonego naruszenia obowiązku jego rejestracji w terminie 30 dni, decyzją z 12 marca 2025 r. Prezydent [...]nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 500 zł. decyzją z 12 marca 2025 r. wydana na podstawie art. 104 § 1 K.p.a. oraz art. 140mb ust. 1 w związku z art. 73aa ust. 1 pkt 1 oraz art. 140n ust. 1 - 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1251, dalej: "P.r.d."). Rozpoznając odwołanie od decyzji I instancji Kolegium stwierdziło, że ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego pozwala Kolegium na jednoznaczne ustalenie, że Spółka 15 października 2024 r. nabyła pojazd marki H. o nr rej. [...], co potwierdza znajdująca się w aktach umowa sprzedaży tego pojazdu. Spółka o rejestrację tego pojazdu winna wnieść do Prezydenta [...]w terminie 30 dni. Ustawowy, obliczony zgodnie z zasadami określonymi w przepisach art. 57 § 1 K.p.a., termin dla dokonania tej czynności upłynął 14 listopada 2024 r. (czwartek). Z obowiązku tego zobowiązana Spółka wywiązała się 28 listopada 2024 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu dla jego realizacji. Kolegium podkreśliło, że decyzja wydana na podstawie art. 140mb ust. 1 i art. 73aa ust. 1 pkt 1 oraz 140n ust. 1 i 2 P.r.d., stwierdzenia naruszenia przez właściciela pojazdu ustawowego terminu dla dokonania czynności złożenia wniosku, starosta jest zobligowany do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie nałożenia kary. Wydanie takiej decyzji oraz jej zakres nie zostały pozostawione swobodnemu uznaniu organu administracyjnego, lecz jest ona właśnie rozstrzygnięciem związanym. Kolegium dodało, że dowodem własności pojazdu - zgodnie z zapisem § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 8 listopada 2024 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wymagań dla tablic rejestracyjnych oraz wzorów innych dokumentów związanych z rejestracją pojazdów (Dz.U. z 2024 r. poz. 1709, dalej: "rozporządzenie z 8 listopada 2024 r."), jest w szczególności umowa sprzedaży. Taką umowę z 15 października 2024 r. organowi przedłożył Skarżący wraz z wnioskiem o rejestrację pojazdu opisanego w treści obu dokumentów. Nadto z treści umowy nie wynika by do przejścia prawa własności pojazdu ze Sprzedawcy na Spółkę miało dojść w innej dacie. Zdaniem organu, skoro zatem umowa została zawarta i wykonana w całości 15 października 2024 r. to brak jest jakichkolwiek wątpliwości co do daty przejścia omawianego prawa na Skarżącego, które to prawo bezsprzecznie Spółka nabyła 15 października 2024 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżając decyzję SKO z 7 maja 2025 r. w całości, wniósł o jej uchylenie oraz decyzji I instancji w całości, a także o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 7, art. 77 § , art. 107 K.p.a., poprzez brak wszechstronnego zbadania i zgromadzenia materiału dowodowego i nierozważenie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, w tym nie przeprowadzenie dowodu z przesłuchania wnioskowanego świadka i nie wskazanie dlaczego organ zaniechał przeprowadzenia tego dowodu, który był istotny dla ustalenia okoliczności sprawy i braku podstaw do nałożenia na Skarżącego kary finansowej, 2) art. 8 oraz 9 K.p.a., poprzez zaniechanie kierowania się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania i całkowite pominięcie faktu, iż działania reprezentującego Skarżącego były wynikiem zastosowania się do czynności zleconych przez pracownika organu, który następnie za to działanie nałożył na Skarżącego karę, 3) art. 80 K.p.a., poprzez dokonanie wybiórczej, powierzchownej i dowolnej oceny dowodów, bez zwrócenia uwagi na fakt, iż reprezentujący Skarżącego został wprowadzony w błąd przez pracownika organu I instancji i po zastosowaniu się do zaleceń pracownika działającego w tym momencie w imieniu organu i wykonaniu wymaganych przez niego działań, został obciążony karą. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że jednoznacznie wskazał, iż zawarcie umowy sprzedaży przedmiotowego pojazdu nastąpiło faktycznie 28 listopada 2024 r., kiedy to po powrocie z biura spółki w T., reprezentujący Skarżącego członek Zarządu przybył do warszawskiego biura Oddziału i złożył podpis na wcześniej sporządzonych umowach (w tym dniu reprezentujący Skarżącego rejestrował ten oraz trzy inne pojazdy). Pracownica Urzędu wskazała, iż na umowach widnieje data wcześniejsza i Oddział zostanie ukarany karą za przekroczenie terminu zgłoszenia. Mając to na względzie, reprezentujący Skarżącego oświadczył, iż pomimo dat w nagłówkach podpis złożył w dniu rejestracji i że może to odzwierciedlić data przy podpisie, gdyż niezależnie od dat widniejącej na froncie umowy, do jej zawarcia zgodnie z obowiązującym w Polsce kodeksem cywilnym doszło w momencie złożenia podpisu przez ostatnią ze stron umowy i doręczeniem drugiej stronie podpisanego egzemplarza umowy. Pracownica Urzędu odmówiła jednakże takiej możliwości mówiąc, iż odmówi rejestracji, stawiając Skarżącego w sytuacji bez wyjścia i nakazała udanie się do Dyrektora Oddziału (powołanego w charakterze świadka z którym była prowadzona rozmowa telefoniczna przy udzielającej informacji pracownicy urzędu), ażeby zmienić daty w nagłówku umów i zaparafować. Według niej takie rozwiązanie miało spowodować, że Skarżący nie zostanie ukarany, zatem reprezentujący Skarżącego zastosował się do wydanego mu przez organ I instancji zalecenia. Skarżący wyjaśni następnie, że w świetle powyższego, z uwagi na fakt, iż ze wszystkich pojazdów zostały już zdjęte tablice rejestracyjne, reprezentujący Skarżącego musiał zarejestrować przynajmniej jeden pojazd (przedmiotowy), by mógł udać się do Dyrektor Oddziału i zmienić na umowach pozostałych pojazdów datę ich zawarcia oraz zaparafować tak, aby nie przekraczały terminu 30 dniowego, za wyjątkiem umowy przedmiotowego pojazdu, który musiał zostać zarejestrowany, żeby móc legalnie się poruszać po drodze publicznej. Czynności te reprezentujący Skarżącego wykonał zgodnie z pouczeniem pracownicy Urzędu, pomimo ich bezzasadności. Oddział nie ponosiłby opłaty za rejestracje tylko tego jednego pojazdu, gdyby reprezentujący Skarżącego nie był zmuszony do jego rejestracji celem przemieszczenia się po drodze publicznej i uzyskania paraf Dyrektor Oddziału zgodnie z pouczeniem pracownicy Urzędu. Skarżący stwierdzi, ze gdyby reprezentujący Skarżącego nie zastosował się do polecenia pracownika organu i w istocie opatrzył umowy faktyczną datą złożenia przez niego podpisu i złożenia ich w biurze Oddziału, a nie być zmuszonym do zarejestrowania przedmiotowego pojazdu by mógł się nim poruszać i wykonać wytyczne obsługującej go pracownicy Urzędu, udałoby się całkowicie uniknąć niniejszego postępowania oraz nałożonej na Skarżącego kary. Zdaniem Skarżącego, wytyczne pracownicy urzędu nie dość, że wprowadzały w błąd i były niezgodne z obowiązującymi w Polsce uregulowaniami Kodeksu cywilnego określającymi dzień zawarcia umowy, nadto stanowiły swoistego rodzaju "wymuszenie urzędnicze" albowiem pracownica urzędu postawiła Skarżącego w sytuacji bez wyjścia odmawiając ustnie w razie opatrzenia dokumentu datą złożenia ostatniego podpisu, rejestracji pojazdów, tym samym również dopuszczając się pogwałcenia przepisów postępowania administracyjnego i wydając "de facto" decyzję o odmowie rejestracji wszystkich pojazdów. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia o nałożeniu na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości 500 zł za naruszenie obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie 30 dni od dnia jego nabycia, stanowi art. 140mb ust. 1 w związku z art. 73aa ust. 1 pkt 1 P.r.d. Zgodnie z art. 140mb ust. 1 P.r.d., kto będąc właścicielem pojazdu obowiązanym do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie, o którym mowa w art. 73aa ust. 1 albo 2, nie złoży tego wniosku w terminie, podlega karze pieniężnej w wysokości 500 zł. Z art. 73aa ust. 1 pkt 1 P.r.d. wynika, że właściciel pojazdu jest obowiązany złożyć wniosek o jego rejestrację w terminie 30 dni od dnia nabycia pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że Skarżący 28 listopada 2024 r. złożył w Urzędzie [...]wniosek o rejestrację pojazdu marki H. o wskazanym wyżej nr rejestracyjnym, załączając do wniosku umową sprzedaży ruchomości - samochodu z datą – 15 października 2024 r. Ponieważ z przedłożonej umowy wynika, że Skarżący nabył sporny samochód 15 października 2024 r. a wniosek o jego rejestrację złożył 28 listopada 2024 r. organy obu instancji słusznie uznały, że Skarżący nie dochował ustawowego, trzydziestodniowego terminu z art. 73aa ust. 1 pkt 1 P.r.d. na złożenie wniosku o jego rejestrację, który upłynął 14 listopada 2024 r. W konsekwencji na Skarżącego prawidłowo została nałożona kara pieniężna w wysokości 500 zł, za naruszenie obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie 30 dni od dnia jego nabycia. Z przedstawionego przez Skarżącego w skardze opisu zdarzeń wynika, że pracownik urzędu przyjmując wyjaśnienia Skarżącego, że do nabycia spornego pojazdu doszło w innej dacie uznał, że Skarżący powinien przedstawić umowę z której wynika faktyczna data nabycia pojazdu. Jednocześnie, z wyjaśnień tych wynika, że pracownik urzędu słusznie, w ocenie Sądu, nie zgodził się na dokonanie przez Skarżącego jednostronnej korekty przedłożonej umowy, która miała na celu zmianę daty nabycia pojazdu. Kolegium słusznie wskazało w zaskarżonej decyzji, że rejestracji pojazdu dokonuje się m. in. na podstawce dowodu własności pojazdu oraz, że z § 4 ust. 1 rozporządzenia z 8 listopada 2024 r. wynika, że dowodem własności pojazdu jest w szczególności umowa sprzedaży. Z przedłożonej organowi przez Skarżącego umowy z 15 października 2024 r. nie wynika by do przejścia prawa własności pojazdu ze sprzedawcy na Spółkę miało dojść w innej dacie. Skarżący nie przedstawił umowy, z której wynikałaby inna data nabycia spornego pojazdu. W związku z powyższym w sprawie brak jest podstaw do przyjęcia innej daty nabycia spornego pojazdu niż wynikająca z umowy z 15 października 2025 r. W świetle powyższego Sąd stwierdza, że niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 K.p.a. W ocenie Sądu, organy w oparciu o całokształt wystarczająco zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.) dokładnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes Skarżącego (art. 7 K.p.a.). Na tej podstawie, zgodnie z wymogami art. 80 K.p.a., organy słusznie ustaliły, że w sprawie doszło do naruszenia przez Skarżącego terminu z art. 73aa ust. 1 pkt 1 P.r.d. W tej sytuacji na Skarżącego słusznie została nałożona kara pieniężna, w prawidłowej wysokości 500 zł, co znalazło wyczerpujące wyjaśnienie w uzasadnieniach decyzji obu instancji odpowiadających wymogom art. 107 K.p.a. W konsekwencji nie doszło również do naruszenia zasady zaufania do władzy publicznej oraz zasady informowania stron (art. 8 § 1 oraz art. 9 K.p.a.). Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143), Sąd orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 tej ustawy.