VI SA/Wa 2303/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2019 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzania do obrotu partii produktów 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...]; 2. zasądza od Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych na rzecz skarżącej P. Sp. z o.o. z siedzibą w M. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. [...] Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno -Spożywczych (dalej też jako "WIJHARS" lub "organ I instancji") decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] zakazał P. Sp. z o. o. z siedzibą w M. (dalej też jako "skarżąca", "strona" lub "spółka") wprowadzenia do obrotu partii wyrobu o nazwie: "S."— Data produkcji: 05.04.2018 r., Najlepiej spożyć przed: 05.04.2020 r. Data przydatności jest numerem partii". Decyzja organu pierwszej instancji została wydana na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 2168, dalej jako "k.p.a."), art. 21, art. 29 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 oraz art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych z dnia 21 grudnia 2000 roku (Dz. U. z 2017 r poz. 2212 ze zm.) w związku z art. 4 ust 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2212 ze zm.), art. 7 ust. 1 pkt a oraz ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 roku w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/25O/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektywy Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz. U. L 304 z 22.11.2011, str. 18 ze zm.) oraz deklaracji producenta (wprowadzającego do obrotu) zawartej w oznakowaniu produktu. Podstawę faktyczną decyzji stanowiły ustalenia poczynione w wyniku kontroli, w trakcie której stwierdzono nieprawidłowość polegającą na zamieszczeniu informacji na temat żywności, które mogą wprowadzać konsumenta w błąd, w szczególności co do właściwości środka spożywczego, jego charakteru, tożsamości, właściwości, składu oraz są nierzetelne z uwagi na zaniżoną w 6 opakowaniach jednostkowych o 33 g, 32 g, 32 g, 28 g, 28 g, 30 g zawartości składników stałych (ryby) odpowiednio 107 g, 108 g, 108 g, 112 g, 112 g, 110 g stwierdzoną w wyniku pierwszego badania laboratoryjnego w Laboratorium Specjalistycznym GIJHARS w B. oraz zaniżoną zawartości składników stałych (ryby) stwierdzoną w 10 opakowaniach jednostkowych w Centralnym Laboratorium GIJHARS w P. o 29,4 g, 28,3 g, 30,4 g, 25,4 g, 28,5 g, 30,0 g, 32 g, 31,5 g, 28,5 g, 28,1 g zawartości składników stałych (ryby) odpowiednio 110,6 g, 111,7 g, 109,6 g, 114,6, 111,5 g, 110 g, 108 g, 108,5 g, 111,5 g, 1119 g w stosunku do deklaracji na etykiecie — 140 g. W odwołaniu od decyzji WIJHARS skarżąca wskazała, że podana na etykiecie wartość: "masa netto ryb" w kwestionowanej konserwie rybnej, zgodnie z art. 18 pkt 1 rozporządzenia nr 1169/2011 podawana jest w momencie użycia składnika przy wytwarzaniu środka spożywczego, czyli przed sterylizacją. Po sterylizacji natomiast stosunek składników stałych w stosunku do cieczy, w której są zanurzone, zmienia się i z tego powodu mogą wystąpić niewielkie wahania masy składników stałych. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (dalej też jako "GIJHARS", "organ II instancji" lub "organ odwoławczy") decyzją z dnia [...] października 2018 roku nr [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] lipca 2018 roku. Organ odwoławczy podkreślił, że stosownie do art. 22 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011, oznaczenie ilości składnika lub kategorii składników użytych do wytwarzania lub przygotowania danego środka spożywczego jest obowiązkowe, gdy dany składnik lub dana kategoria składników: a) występują w nazwie środka spożywczego lub są zwykle kojarzone z tą nazwą przez konsumenta, b) są podkreślone w etykietowaniu słownie, obrazowo lub graficznie, lub c) są istotne w celu scharakteryzowania danego środka spożywczego i odróżnienia go od produktów, z którymi mógłby być mylony ze względu na jego nazwę lub wygląd. Określenie ilości składnika lub kategorii składników jest wyrażone wartością procentową, która musi odpowiadać ilości składnika lub składników w chwili jego/ich użycia (pkt. 3 lit. a Załącznika VIII w. rozporządzenia (UE) nr 1169/2011). W myśl zał. IX pkt 5 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 w przypadku gdy środek spożywczy w stanie stałym jest prezentowany w środku płynnym, na etykiecie należy również podać masę netto środka spożywczego po odsączeniu. W przypadku gdy środek spożywczy został glazurowany, deklarowana masa netto tego środka podawana jest z wyłączeniem glazury. Do celów niniejszego punktu "środek płynny" oznacza następujące produkty, które mogą występować jako mieszanki, a także w postaci zamrożonej lub szybko zamrożonej, pod warunkiem że płyn jest jedynie dodatkiem do podstawowych składników tego preparatu i przez to nie jest czynnikiem decydującym o zakupie: woda, wodne roztwory soli, solanka, wodne roztwory kwasów spożywczych, ocet, wodne roztwory cukrów, wodne roztwory innych substancji słodzących, soki owocowe lub warzywne w przypadku owoców lub warzyw. W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego, strona nie była zobowiązana do podania masy netto ryb po odsączeniu ze względu na to, iż olej nie należy do grupy "środków płynnych" jak wynika z ww. przepisu. Podanie procentowej zawartości składnika na etykiecie ([...]), w momencie użycia byłoby wystarczającą informacją, jednak strona podając dodatkowo masę netto ryb po odsączeniu zrobiła to na zasadzie dobrowolności i dane te stały się deklaracją jakościową producenta. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Stosownie do art. 23 ust. 1 ww. rozporządzenia 1169/2011 ilość netto danego środka spożywczego jest wyrażana w litrach, centylitrach, mililitrach, kilogramach lub gramach, odpowiednio: a) w jednostkach objętości w przypadku produktów płynnych; b) w jednostkach masy w przypadku innych produktów. Przepisy techniczne dotyczące stosowania ust. 1 zostały określone w załączniku IX. W przepisach art. 23 i załącznika IX rozporządzenia 1169/2011, określono wymagania dotyczące znakowania ilości netto środka spożywczego, w tym szczególny przypadek wyrażania ilości netto żywności, gdy środek spożywczy w stanie stałym jest prezentowany w środku płynnym, będącym jedynie dodatkiem do podstawowych składników środka spożywczego (jak olej w przypadku [...]) i przez to niedecydującym o zakupie tzn. stanowiącym tzw. "przedłużenie opakowania". W takim szczególnym przypadku, w ocenie organu odwoławczego, należy podać dokładną masę netto środka spożywczego. Jednocześnie informacja taka powinna być sformułowana w sposób jasny i nie wprowadzający konsumenta w błąd, tzn. powinna ona wyraźnie wskazywać zadeklarowaną zawartość [...] w produkcie gotowym. W związku z powyższym informacja o masie produktu powinna być podana w dokładnej ilości w oznakowaniu, ponieważ czynnikiem decydującym o zakupie jest [...]. Organ nie podzielił zarzutów odwołania, skupiających się na fakcie, że po sterylizacji stosunek składników stałych w stosunku do cieczy, w której są zanurzone się zmienia i z tego powodu mogą wystąpić niewielkie wahania masy składników stałych, co oznacza, że trudno jest określić masę netto ryb po sterylizacji. GIJHARS stanął na stanowisku, że producent jest zobowiązany do poprawnego oznakowania każdej partii wyrobu. Przedsiębiorca nie miał obowiązku podawać ilości (masy netto) ryb, jednak zrobił to na zasadzie dobrowolności. Oznakowanie konkretnej partii produkcyjnej winno uwzględniać parametry jakościowe zastosowanego do jej produkcji surowca. GIJHARS zaznaczył, że procentowa zawartość [...] podana w oznakowaniu odnosi się do ilości [...] użytej w momencie produkcji, natomiast masa netto ryb informuje klienta o ilości [...] w wyrobie gotowym. W opinii organu odwoławczego stwierdzone nieprawidłowości mogą utrudnić konsumentowi dokonanie świadomego wyboru produktu zgodnie z jego oczekiwaniami. Natomiast etykieta jest jedynym źródłem informacji dla nabywcy. Na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] października 2018 roku spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia w oparciu o opinię biegłego, czy stwierdzone uchybienia wymogom jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych mogły powstać już po wytworzeniu konserwy rybnej, wskutek jej sterylizacji. Biorąc powyższe pod uwagę, strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie od organu ma rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. W uzasadnieniu skargi spółka zaznaczyła, że nie kwestionuje wyników badań laboratoryjnych przeprowadzonych w toku postępowania administracyjnego, a tym samym nie kwestionuje, że niektóre z przebadanych konserw zawierały nieznacznie mniej składnika stałego (ryby), od ilości zadeklarowanej na opakowaniu. Jednakże wskazuje, że w świetle art. 18 ust. 1 Rozporządzenia 1169/2011, deklaracja producenta, dotycząca ilości netto ryby, dotyczy momentu użycia produktu do wytworzenia konserwy, a nie momentu wprowadzenia towaru na rynek, z którym możemy utożsamić wykonanie badań laboratoryjnych. W ocenie skarżącej, w niniejszej sprawie rozróżnienie to ma istotne znaczenie z uwagi na przeprowadzenie, pomiędzy wskazanymi momentami, procesu sterylizacji konserwy rybnej. Proces ten wywołuje zmiany w mięsie świeżej ryby, skutkujące utratą jego masy, co jest zjawiskiem naturalnym i niezależnym od producenta. Tym samym, wyniki laboratoryjne nie dowodzą zafałszowania produktu mającego polegać na podaniu niezgodnie z prawdą danych dotyczących składu. Zdaniem skarżącej, organ winien dopuścić dowód z opinii biegłego z zakresu technologii żywności, na okoliczność ustalenia, czy poziom stwierdzonego zaniżenia zawartości składnika stałego (ryby) mógł powstać wskutek przeprowadzonego procesu sterylizacji. Skarżąca zaznaczyła, że dysponuje wszelkimi dokumentami producenta dotyczącymi procesu produkcji, w szczególności dotyczącymi ilości ryby użytej do wytworzenia produktu, jak również danych z procesu sterylizacji konserw. Konserwy są bowiem produkowane w Unii Europejskiej, zgodnie z wymogami unijnego prawa żywnościowego. Naukowa analiza dokumentacji producenta pozwoli ustalić, czy proces sterylizacji mógł doprowadzić do stwierdzonego ubytku, a tym samym czy deklaracja producenta jest rzetelna. Zatem ocenę Głównego inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych o wprowadzaniu konsumenta w błąd, uznać należy, zdaniem skarżącej, co najmniej za przedwczesną. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W ocenie Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie. Nie można bowiem podzielić stanowiska organu, że skarżąca, podając masę netto ryb, powinna ją odnieść do ich stanu po odsączeniu, w oparciu o przepis pkt 5 załącznika IX do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz.U.UE L z dnia 22 listopada 2011 r.), w sytuacji, w której organ uznał jednocześnie za prawidłowe podanie na etykiecie procentowej zawartości ryb ([...]), w momencie ich użycia, stosownie do art. 22 ust. 1 cyt. rozporządzenia (UE) nr 1169/2011. Sam artykuł 22 ust. 1 rozporządzenia 1169/2011 stanowi doprecyzowanie obowiązku określonego w art. 9 ust. 1 lit. d poprzez określenie sytuacji, w których konieczne jest oznaczenie ilości składnika lub kategorii składników użytych do wytwarzania lub przygotowania danego środka spożywczego. Oznaczenie ilości składników jest powszechnie określane skrótem QUID od angielskiego określenia Quantitative Ingredients Declaration. Wymóg oznaczania ilości składnika lub kategorii składników odnosi się do żywności, która zawiera więcej niż jeden składnik. Przy jednoskładnikowych środkach spożywczych nie powinno być wątpliwości, że ich zawartość wynosi 100% (p. Paulina Szczypkowska, Komentarz do art. 22 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, LEX nr 566826). Co istotne, a na co zwraca uwagę skarżąca, zgodnie z art. 18 ust. 1 cyt. rozporządzenia (UE) wykaz składników obejmuje wszystkie składniki środka spożywczego, w malejącej kolejności ich masy, w momencie użycia składników przy wytwarzaniu tego środka spożywczego. Jednocześnie, w myśl ust. 2 art. 22 ww. rozporządzenia (UE) przepisy techniczne dotyczące stosowania ust. 1, obejmujące określone przypadki, gdy w odniesieniu do pewnych składników nie jest wymagane oznaczenie ilościowe, zostały określone w załączniku VIII. I tak pkt 1 lit. a) ppkt (i) załącznika VIII do rozporządzenia stanowi, że: "1. Oznaczenie ilościowe nie jest wymagane: a) w przypadku składnika lub kategorii składników: (i) których masa netto po odsączeniu jest oznaczona zgodnie z załącznikiem IX pkt 5; [...]". Przepis ten z kolei wymaga, aby w przypadku, gdy środek spożywczy w stanie stałym jest prezentowany w środku płynnym, na etykiecie należy również podać masę netto środka spożywczego po odsączeniu. Z kolei w punkcie 5 załącznika IX sprecyzowano, że do celów niniejszego punktu "środek płynny" oznacza następujące produkty, które mogą występować jako mieszanki, a także w postaci zamrożonej lub szybko zamrożonej, pod warunkiem że płyn jest jedynie dodatkiem do podstawowych składników tego preparatu i przez to nie jest czynnikiem decydującym o zakupie: woda, wodne roztwory soli, solanka, wodne roztwory kwasów spożywczych, ocet, wodne roztwory cukrów, wodne roztwory innych substancji słodzących, soki owocowe lub warzywne w przypadku owoców lub warzyw. W związku z tym, zgodnie z powyższymi przepisami rozporządzenia, każdy produkt, który wymaga podania masy netto po odsączeniu oraz masy netto na etykiecie zgodnie z załącznikiem IX pkt 5, jest zwolniony z obowiązku odrębnego deklarowania QUID. Ilość składnika lub kategorii składników może być obliczona na podstawie podanej masy netto po odsączeniu (p. pkt 3, ppkt 16 Zawiadomienia Komisji w sprawie stosowania zasady deklarowania ilościowej zawartości składników (QUID) -2017/C 393/05). Tymczasem w niniejszej sprawie organ II instancji jednoznacznie stwierdził, że obowiązujące przepisy narzucają w przypadku produktu "S." podanie procentowej zawartości [...] w momencie jej użycia (czyli zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 cyt. rozporządzenia). W takiej sytuacji oczywistym jest, że od tak bezwzględnie zakreślonego nakazu stosowania oznaczenia QUID wobec kwestionowanego produktu nie istnieje, w ocenie organu odwoławczego, możliwość odstąpienia. Pomimo tego, organ uważa, że skarżąca, z uwagi na umieszczenie przez nią na etykiecie informacji dotyczącej "masy netto ryb", miała obowiązek podania jej po odsączeniu, zgodnie z wymaganiami załącznika IX pkt 5 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011. Organ nie zauważa, że jeżeli istotnie ten konkretny produkt winien być oznakowany zgodnie z dyspozycją załącznika IX pkt 5, (co do jego składnika w postaci ryby), to nie można jednocześnie wymagać, aby obok masy netto ryb po odsączeniu w produkcie gotowym, produkt ten musiał zawierać także odrębną deklarację ilości składnika lub kategorii składników użytych do jego wytworzenia, w malejącej kolejności ich masy w momencie użycia tych składników przy wytwarzaniu tego środka spożywczego. W ocenie Sądu, skoro pkt 1 lit. a) ppkt (i) załącznika VIII do rozporządzenia nr 1169/2011 wyłącza wymóg oznaczenia ilościowego w przypadku składnika lub kategorii składników, których masa netto po odsączeniu jest oznaczona zgodnie z załącznikiem IX pkt 5, niedopuszczalne jest równoległe stawianie przez organ wymogu zastosowania obydwu tych oznaczeń na etykiecie produktu. W szczególności, że oznaczenie procentowe (pozwalające na wyliczenie masy składnika w stosunku do masy całkowite produktu) dotyczy ilości składników z zupełnie innego etapu (ich użycia do produkcji), niż informacja udzielana zgodnie z treścią załącznika IX pkt 5, identyfikująca masę netto ryb w produkcie gotowym. Nie sposób się tu zgodzić ze sformułowanym w zaskarżonej decyzji wymogiem zamieszczania na etykiecie produktu dodatkowych wyjaśnień, że informacja przedstawiana przy nazwie lub w wykazie składników i wyrażona w procentach dotyczy ilości ryb, jako surowca użytego do produkcji w stosunku do sumy wszystkich użytych jako surowce składników, natomiast zamieszczona informacja o masie netto ryb w gotowym produkcie dotyczy innego etapu produkcyjnego. Sposób podawania informacji na etykiecie produktu został bowiem określony w stosownych, cytowanych powyżej, przepisach i producent ma obowiązek przy podawaniu ilości składników stosować się do nich, natomiast nie ma obowiązku wprowadzania dodatkowych, wynikających wprost z przepisów, informacji, jak kształtuje się ilość tych składników w stosunku do każdego etapu produkcji. Powyższych reguł alternatywnego oznaczania ilości składników nie niweluje bynajmniej akcentowana przez organ okoliczność, że podanie masy netto ryb w produkcie przez producenta miało miejsce na zasadzie dobrowolności. Istotnie, jak podkreślała na rozprawie pełnomocnik organu, w Zawiadomieniu Komisji w sprawie stosowania zasady deklarowania ilościowej zawartości składników (QUID) wskazano, że wymóg podania masy netto po odsączeniu, zgodnie z załącznikiem IX pkt 5, może być stosowany również wtedy, kiedy informacja o masie netto po odsączeniu jest dobrowolnie podana na etykiecie produktu prezentowanego w środku płynnym, który nie został ujęty w załączniku IX pkt 5 (np. w oleju słonecznikowym). Jednakże oznacza to, że gdy w ocenie producenta dany środek płynny spełnia analogiczne cele, jak środki płynne sprecyzowane w punkcie 5 załącznika IX, konieczne jest oznakowanie zgodne z jego wymaganiami, co wyłącza obowiązek jednoczesnego deklarowania ilościowej zawartości składników, zgodnie z art. 22 ust. 1 ww. rozporządzenia. Nie statuuje on jednakże obowiązku równoległego oznakowania produktu w sposób wzajemnie się wykluczający, w świetle pkt 1 lit. a) ppkt (i) załącznika VIII do rozporządzenia nr 1169/2011, z dodatkowymi objaśnieniami, których wymaga od producenta organ. Albo możemy wobec producenta żądać umieszczenia oznakowania zgodnego z puntem 3 załącznika VIII albo z punktem 5 załącznika IX rozporządzenia nr 1169/2011. W przedmiotowej sprawie organ doszedł do wniosku, że ten pierwszy sposób oznakowania produktu był dla strony bezwzględnie wiążący, a zatem nie było podstaw do wymagania od strony jednoczesnego oznakowania zgodnego z drugim z opisanych sposobów, ze względu na ich alternatywny charakter. Z uwagi na niewłaściwe zastosowanie w sprawie punktu 5 załącznika IX rozporządzenia nr 1169/2011, z pominięciem dyspozycji pkt 1 lit. a) ppkt (i) załącznika VIII do ww. rozporządzenia, konieczne jest uchylenie decyzji obu instancji i dokonanie przez organy obu instancji oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z uwzględnieniem powyższych uwag Sądu. W tym stanie rzeczy, Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U z 2018 r., poz. 1302 ze zm.). Zgodnie bowiem z powyższym przepisem, Sąd uwzględnia skargę, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Nadto na wniosek skarżącej, Sąd zasądził na jej rzecz zwrot kosztów postępowania sądowego na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. Na koszty te złożyły się: kwota 200 złotych uiszczona tytułem wpisu sądowego, przysługujące pełnomocnikowi strony wynagrodzenie obliczone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 ppkt c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z dnia 5 listopada 2015 r., poz. 1800) i 17 złotych uiszczone tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.