VI SA/Wa 2306/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant: Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2007r. sprawy ze skargi C. SA z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2006r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji w sprawie wycofania z obrotu partii wyrobu niespełniającego wymagań ustawy o wyrobach budowlanych oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2006 r., Nr [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez C. SA z siedzibą w K., zwaną dalej skarżącą, uchylił w całości decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] lipca 2006 r., Nr [...] nakazującą wycofanie z obrotu partii w ilości 255 m2 płytek ceramicznych ściennych, prasowanych na sucho, niespełniających wymagań ustawy o wyrobach budowlanych. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] maja 2006 r. pracownicy Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w S., działając z upoważnienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, przeprowadzili kontrolę wyrobów budowlanych znajdujących się u sprzedawcy Z. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowe "H." z siedzibą w N., przy ul. M. Kontrolą objęto między innymi oznakowany znakiem budowlanym "B" wyrób budowlany: płytki ceramiczne ścienne, prasowane na sucho, których producentem - według informacji dołączonej do wyrobu - był C. SA z siedzibą w K., natomiast jako zakład produkcyjny został wskazany C. SA z siedzibą w W. Stwierdzony w trakcie kontroli brak na kontrolowanym produkcie informacji o numerze i dacie wystawienia krajowej deklaracji zgodności był powodem wszczęcia przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. postępowania administracyjnego celem zbadania przesłanek ewentualnego nakazu wycofania z obrotu ww. produktu. Decyzją z dnia [...] lipca 2006 r., Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. nakazał Przedsiębiorstwu Handlowemu "H." Z. K., wycofanie z obrotu partii płytek ceramicznych ściennych, prasowanych na sucho w ilości 255 m2, niespełniających wymagań ustawy o wyrobach budowlanych. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca spółka wniosła o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, dodatkowo skarżąca wniosła o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji. W treści odwołania skarżąca zarzuciła organowi rażące naruszenie prawa, a w szczególności przepisów z § 5 pkt 2, 8, 10, 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 29 lipca 2004 r. w sprawie sposobu prowadzenia Krajowego Wykazu Zakwestionowanych Wyrobów Budowlanych (Dz. U. Nr 180, poz. 1861), poprzez niepodanie w decyzji w zakresie niezbędnym do dokonania wpisu do Krajowego Wykazu Zakwestionowanych Wyrobów Budowlanych nazwy wyrobu budowlanego podlegającego wpisowi w sposób pozwalający na jego identyfikację, nieokreślenie partii wyrobu pozwalającej na jej identyfikację oraz błędne określenie producenta wyrobu, tj. C. SA w K. - zamiast C.SA w W. Ponadto, skarżąca wskazała na naruszenie, przepisu z art. 33 ustawy o wyrobach budowlanych poprzez pominięcie C.SA w W. jako strony postępowania, kwestionując jednocześnie zapisy protokołu kontroli z którego wynika, iż producentem przedmiotowego wyrobu jest C. SA w K.. Dodatkowo skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 10 i 81 kpa poprzez uniemożliwienie jej skorzystania z prawa wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji oraz art. 6 ww. ustawy poprzez wydanie decyzji w oparciu o nieaktualny stan prawny. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] października 2006 r., Nr [...] organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż wydana przez niego decyzja ma charakter kasacyjny, dlatego też jej uzasadnienie ogranicza się wyłącznie do okoliczności związanych z przyczynami uchylenia zaskarżonej decyzji oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. W ocenie organu materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji obarczony jest tak istotnymi brakami, iż nie może stanowić podstawy faktycznej rozstrzygnięcia o istocie sprawy, bez uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Odnosząc się do zarzutów strony organ nie zgodził się z twierdzeniem, iż skarżąca nie jest producentem zakwestionowanego wyrobu budowlanego. Zdaniem organu producentem zakwestionowanej u sprzedawcy partii płytek ceramicznych ściennych, prasowanych na sucho, w ilości 255m2, zgodnie z oznaczeniem na wyrobie, jest C. SA z siedzibą w K., a nie C.S.A. z siedzibą w W. Uzasadniając swoje stanowisko organ wyjaśnił, iż przez producenta rozumie się osobę fizyczną, osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, która wytwarza wyrób budowlany, albo dla której ten wyrób wytworzono, w celu wprowadzenia go do obrotu pod własną nazwą, marką lub znakiem. Wyrób ten producent wprowadza do obrotu na własną odpowiedzialność i na własne ryzyko. Zatem nie zawsze wytwórca wyrobu budowlanego jest jego producentem - jest nim wtedy, gdy wprowadza wyrób budowlany do obrotu pod własną nazwą, marką lub znakiem, dlatego też zgodnie z treścią § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 11 sierpnia 2004r. w sprawie sposobów deklarowania zgodności wyrobów budowlanych oraz sposobu znakowania ich znakiem budowlanym (Dz. U. Nr 198, poz. 2041) do wyrobu budowlanego oznakowanego znakiem budowlanym [B] producent jest obowiązany dołączyć informację zawierającą określenie, siedzibę i adres producenta oraz adres zakładu produkującego wyrób budowlany. Przez zakład produkujący wyrób budowlany należy rozumieć m.in. oddział producenta, w którym wykonuje on część działalności gospodarczej polegającej na wytwarzaniu wyrobów budowlanych, jak też zupełnie niezależny od producenta podmiot wytwarzający wyrób budowlany na własny rachunek, ale z przeznaczeniem dla producenta - podmiotu, który wyrób ten wprowadzi do obrotu pod własną nazwą. Powołując się na protokół kontroli organ podkreślił, iż do kontrolowanego wyrobu dołączono informacje o treści: "producent: C. SA K., ul. Z.- K., Zakład Produkcyjny C.SA, ul. U., [...] W.". Powyższe wskazuje, iż C.SA z siedzibą w W. jest całkowicie innym podmiotem prawa niż C. SA z siedzibą w K. - spółką prawa handlowego. W świetle powyższego Spółka C. SA z siedzibą w K. jest podmiotem wprowadzającym wyrób do obrotu pod własną nazwą a zatem jest producentem. Z ustaleń tych, zdaniem organu wynika, iż w niniejszej sprawie spółka C.SA z siedzibą w W. nie posiada przymiotu strony postępowania, gdyż zakwestionowany wyrób budowlany nie jest przez tą spółkę wprowadzany do obrotu (nie jest jego producentem w rozumieniu ustawy o wyrobach budowlanych). W związku z powyższym zdaniem organu nie można było uznać ww. spółki za stronę postępowania, a tym samym nie istniał obowiązek informowania jej o prowadzonym postępowaniu administracyjnym oraz nie było obowiązku zapewniania jej czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. Odnosząc się do zarzutu braku umożliwienia stronie wypowiedzenia się, co do zebranych w sprawie materiałów i dowodów, organ uznał, iż znajduje on potwierdzenie w aktach sprawy. Potwierdza to m. in. brak dowodów doręczenia zawiadomienia z dnia [...] czerwca 2006 r., znak: [...], informującego o braku podstaw do przedłużenia terminu załatwienia sprawy i o możliwości skorzystania przez strony w wyznaczonym terminie z praw określonych w art. 10 i 73 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Kolejną stwierdzoną przez organ odwoławczy, nieprawidłowością przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania był brak ustalenia daty wprowadzenia wyrobu do obrotu, która to czynność powinna być dokonana już w trakcie samej kontroli u sprzedawcy, gdyż od niej zależą następcze ustalenia kontrolujących, co do spełniania przez wyrób budowlany odpowiednich przepisów prawa obowiązujących w dacie wprowadzania wyrobu do obrotu. Od ustalenia daty wprowadzenia wyrobu do obrotu zależy bowiem jednoznaczne wskazanie, czy wyrób został wprowadzony do obrotu w okresie, kiedy na mocy przepisu przejściowego z art. 41 ustawy o wyrobach budowlanych pozostało w mocy rozporządzenie z dnia 31 lipca 1998 r. w sprawie systemów oceny zgodności, wzoru deklaracji zgodności oraz sposobu znakowania wyrobów budowlanych dopuszczanych do obrotu i powszechnego stosowania w budownictwie (Dz. U. Nr 113, poz. 728) oraz, czy w dacie wprowadzenia przedmiotowego wyrobu do obrotu podlegał on przepisom nowego rozporządzenia -rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie sposobów deklarowania zgodności wyrobów budowlanych oraz sposobu znakowania ich znakiem budowlanym (Dz. U. Nr 198, poz. 2041). Zarzut niedookreślenia wyrobu budowlanego, objętego postępowaniem administracyjnym jest zasadny. Organ I instancji nie wskazał bowiem w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, ani w wydanej decyzji: typu wyrobu, wymiaru płytek, ani ich przeznaczenia – ustalonych na podstawie informacji dołączonych przez producenta do wyrobu, co zapisane zostało w protokole kontroli. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze, skarżąca zarzuciła organowi rażące naruszenia przepisów art. 2 pkt 6 i 7 oraz art. 33 ust. 1 ustawy o wyrobach budowlanych poprzez błędną ich wykładnię, oraz rażące naruszenie art. 107 §1 kpa poprzez niepowołanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podstawy prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia w przedmiocie uznania, iż to C. SA w K. jest wyłącznym producentem płytek ceramicznych, podczas gdy producentem płytek ceramicznych jest C.SA w W. W konkluzji skargi skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, iż organ uzasadniając swoje stanowisko ograniczył się wyłącznie do zdefiniowania pojęcia "producent" pomijając przewidziane w art. 2 pkt 6 ww. ustawy rozszerzenie tego pojęcia na upoważnionego przedstawiciela. Zatem wbrew stanowisku organu II instancji producentem jest nie tylko wytwórca towaru, ale również jego upoważniony przedstawiciel, czyli osoba fizyczna lub prawna, wyznaczona przez producenta do działania w jego imieniu. Zdaniem skarżącej ustawa o wyrobach budowlanych nie definiuje pojęcia producenta. Świadczy o tym fakt, iż ustawodawca w słowniczku zawartym w art. 2 ustawy o wyrobach budowlanych poza rozszerzeniem producenta także na upoważnionego przedstawiciela producenta, nie nadał mu żadnej innej definicji. Przesądza to o konieczności posługiwania się definicją producenta rozumianą w powszechnym tego słowa znaczeniu zawartą m. in. w słowniku języka polskiego. Dlatego też w odczuciu skarżącej producentem na potrzeby ustawy o wyrobach budowlanych w obecnym stanie prawnym może być wyłącznie wytwórca wyrobu budowlanego. Powyższe zdaniem skarżącej potwierdza również użycie przez organ definicji "producenta" zaczerpniętej z projektu ustawy o zmianie ustawy o systemie oceny zgodności i zmianie niektórych innych ustaw, bowiem skoro ustawodawca przewiduje dopiero zmianę powyższej ustawy m.in. w zakresie definicji producenta to należy uznać, iż słowo to wcześniej należało rozumieć zgodnie z jego potocznym znaczeniem i dopiero wskutek zmiany ustawy nadana zostanie mu nowa treść prawna. Zarzucając organowi błąd w ustaleniach dotyczących stron postępowania, co skutkowało stwierdzeniem, iż spółka C.S.A. z siedzibą w W. nie posiada przymiotu strony postępowania, gdyż zakwestionowany wyrób budowlany nie jest przez tę spółkę wprowadzany do obrotu, skarżąca podniosła, iż skoro organ II instancji uznał w uzasadnieniu swojej decyzji, iż producentem jest podmiot, który wytwarza dany wyrób budowlany albo podmiot, dla którego wyrób ten wytworzono to powinien dopuścić do udziału w sprawie C.SA w W., który jest wytwórcą wyrobu budowlanego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odnosząc się do zarzutów skargi stwierdził, iż powyższe zarzuty nie znajdują uzasadnienia w treści niekwestionowanego materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego i wynikają z błędnego utożsamiania różnych pojęć prawnych, tj. producenta oraz zakładu produkcyjnego. Wnosząc o jej oddalenie skargi organ podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] marca 2007 r. skarżąca poinformowała Sąd, iż [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. Nr [...]nakazał sprzedawcy C. SA w K. wycofanie z obrotu, zakwestionowanych w tej decyzji, płytek ceramicznych. Decyzja ta została wykonana, a towar został zwrócony do producenta tj. C.SA w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 tego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, stosownie do stanu faktycznego i prawnego z daty podjęcia tych aktów lub czynności, nie zaś według kryteriów słusznościowych czy celowościowych. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad skarga jako niezasadna podlega oddaleniu albowiem decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2006 roku odpowiada prawu i wbrew twierdzeniom skarżącego nie narusza prawa materialnego i procesowego. Skarżąca spółka C. SA w K. podważa przede wszystkim ustalenia organu I instancji polegające na przyjęciu, iż producentem zakwestionowanej partii płytek ceramicznych jest spółka C. SA w K. oraz w celu podważenia przyjętej interpretacji pojęcia prawnego "producent’ podnosi zarzuty naruszenia prawa tj. art. 2 pkt 6 i 7, art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o wyrobach budowlanych (Dz. U. 04.92.881) i art. 107 § 1 kpa. W jej ocenie naruszenie przepisów prawa polega na błędnym przyjęciu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż jest ona producentem zakwestionowanych płytek, podczas gdy producentem płytek ceramicznych będących przedmiotem niniejszego postępowania jest C.SA w W. C SA w K. nie zgadza się więc z uzasadnieniem decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego dnia [...] października 2006 roku, w zakresie dotyczącym ustalenia, iż [...]SA w W. nie jest producentem przedmiotowego wyrobu, a jedynie zakładem produkującym, w którym ten wyrób został wytworzony. Na rozprawie z dniu 3 kwietnia 2007 roku C. SA w K. podniósł, iż nie kwestionuje siebie jako producenta. Nie zgadza się z twierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że C.SA w W. nie jest producentem, a tym samym stroną postępowania. Zasadniczym problemem w niniejszej sprawie jest więc wyjaśnienie kręgu stron postępowania. Zgodnie z art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interes prawny, użyte w przepisie art. 28 k.p.a., rozumiane w bezpośrednim znaczeniu tego pojęcia oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. Zdaniem sądu w niniejszej sprawie interes prawny, w rozumieniu omawianego przepisu k.p.a., to interes oparty na konkretnym przepisie prawa materialnego. O istnieniu interesu prawnego decydują, w myśl ugruntowanych poglądów orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepisy prawa materialnego przyznające stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści (vide: wyrok NSA w Warszawie z dnia 26 listopada 1998 r., sygn. akt II SA 1390/98). Również w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 października 1998 r., sygn. akt II SA 1104/98, NSA przyjął, iż pojęcie strony może być wyprowadzone tylko z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza więc ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można żądać skutecznie czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Niewątpliwie szczególnymi cechami interesu prawnego jest, po pierwsze, bezpośredniość związku między sytuacją danego podmiotu a wspomnianą normą prawa administracyjnego, na której budowany jest interes prawny. Oznacza to, że interes prawny mają tylko te z podmiotów, których sytuacja prawna wynika wprost z normy prawa materialnego, a nie powstaje za pośrednictwem drugiego podmiotu. Drugą szczególną cechą interesu prawnego jest jego realność, interes ten musi rzeczywiście istnieć w dacie stosowania danych norm prawa administracyjnego. Nie może to być interes tylko przewidywany w przyszłości ani hipotetyczny (podobnie (w:) wyroku NSA w Warszawie z dnia 19 marca 2002 r., sygn. akt IV SA 1132/00 oraz cyt. tam orzecznictwo i literatura). Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga więc - zdaniem Sądu, ustalenia owego związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego. Interes prawny dotyczy szeroko rozumianej sytuacji podmiotu prawa, wyznaczonej normami prawnymi różnego rodzaju, z których wynikają jego uprawnienia, obowiązki, korzyści, czy też wolności prawnie chronione. Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (Dz.U.04.92.88), w art. 33 ust. 1 określa strony w postępowaniu administracyjnym, w sprawach wyrobów budowlanych wprowadzonych do obrotu. Są nimi: producent lub sprzedawca określonej partii wyrobu budowlanego. Zatem już sam ustawodawca ograniczył krąg stron postępowania do producenta oraz sprzedawcy. Producentem może być tylko jeden podmiot. Przepisy ustawy nie przewidują sytuacji, w której wyrób budowlany miałby wielu producentów. W niniejszej sprawie należało więc ustalić, kto jest owym producentem i tym samym podmiotem posiadającym przymiot strony postępowania. Ustawa o wyrobach budowlanych nie definiuje pojęcia "producent". Pojęcia "producent’ należy więc poszukiwać w treści ustawy, wydanych na jej podstawie rozporządzeniach wykonawczych oraz ustawach mających zastosowanie z mocy przepisów w nich zawartych. Taką ustawą jest z pewnością ustawa a dnia 30 sierpnia 2002 roku o systemie zgodności (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2087 ze zm.). Ma ona zastosowanie także do wyrobów budowlanych, z mocy art. 1 ust. 3, w szczególności rozumienia pojęcia "wprowadzenie do obrotu". Zgodnie z art. 2 ust. 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o wyrobach budowlanych ilekroć w ustawie jest mowa o: ust. 6 - producencie - należy przez to rozumieć także upoważnionego przedstawiciela producenta. Bezspornym w sprawie jest, że C.SA w W. nie jest upoważnionym przedstawicielem C. SA w K. Zarówno skarżący jak i C.SA w W. nigdy nie twierdziły, że C.SA w W. jest upoważnionym przedstawicielem C. SA w K. Nie ma na to jakiegokolwiek dowodu. Rozważania skarżącego dotyczące upoważnionego przedstawiciela są więc bezprzedmiotowe. Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 11 sierpnia 2004 roku w sprawie sposobu deklarowania zgodności wyrobów budowlanych oraz sposobu znakowania ich znakiem budowlanym (Dz. U. Nr 92, poz. 881) do wyrobu budowlanego oznakowanego znakiem budowlanym producent obowiązany jest dołączyć informację zawierającą m.in. określenie, siedzibę i adres producenta oraz adres zakładu produkującego wyrób budowlany. Oznacza to, że wytwórcą wyrobów budowlanych może być podmiot zupełnie niezależny od producenta, podmiot wytwarzający wyrób budowlany na własny rachunek, ale z przeznaczeniem dla podmiotu, który pod własna marką, nazwą wprowadza ten wyrób do obrotu. W przedmiotowej sprawie, protokół oględzin dowodzi, iż wyrób został oznaczony ze wskazaniem jako producenta C. SA w K., zaś zakład produkcyjny C.SA w W. C.SA w W. jest więc zakładem produkcyjnym, wytwórcą przedmiotowych płytek ceramicznych, odrębnym podmiotem prawa. Wyprodukowane przez niego wyroby nabywa C. SA w K.. Do obrotu pod własną nazwą wprowadza C. SA w K., a nie C.SA w W., umieszczając na nim informacje, że producentem tego wyrobu jest C. SA w K., natomiast C.SA w W. jest jego zakładem produkcyjnym. Istotne znaczenie dla pojęcia producenta ma także "wprowadzenie do obrotu". Za wprowadzenie do obrotu budowlanego odpowiedzialny jest producent, który wprowadza do obrotu budowlanego produkt pod własna firmą. Wprowadzeniem do obrotu nie jest z pewnością przekazanie wyrobu od wytwórcy do podmiotu wprowadzającego produkt do obrotu. Nastąpiło tylko przesuniecie wyrobu budowlanego z zakładu produkcyjnego do producenta. Wprowadzeniem do obrotu jest przekazanie po raz pierwszy produktu jego użytkownikowi, konsumentowi bądź sprzedawcy. Definicja tego wyrażenia, zawarta jest w art. 5 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2004r., Nr 204, poz. 2087 ze zm.) potwierdza takie właśnie rozumienie producenta. Zgodzić się więc należy z organem, że przedmiotowa partia nie została wprowadzona do obrotu przez jej przekazanie z zakładu produkującego C. SA w W. do C. SA w K., w którym oznakowano partię wyrobu i opatrywano odpowiednią informacją. Przedmiotowa partia wyrobu została wprowadzona do obrotu dopiero z chwilą przekazania jej sprzedawcy Z. K. Podsumowywując przepisy prawa z daty decyzji pozwalały na rozróżnienie pojęć "zakład produkcyjny" i "producent". Wobec tego, że stroną postępowania mógł być tylko "producent", wytwórca produktu nie posiada przymiotu strony postępowania, a zatem uzasadnienie decyzji dotyczące strony niniejszego postępowania odpowiada prawu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zasadnie uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zebrany materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji o wycofaniu z obrotu partii w ilości 255 m2 płytek ceramicznych ściennych, prasowanych na sucho. Wymaga uzupełnienia. Organ II instancji wskazał precyzyjnie w jakim zakresie ten materiał należy uzupełnić. Zgodził się z odwołującym odnośnie błędów w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, które determinują konieczność przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy dla oceny prawidłowości stanu faktycznego musiałby sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w całości w tej części, a do tego nie jest uprawniony, nie mieści się to w jego kompetencji. Mając powyższe na uwadze sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne, a decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego za prawidłową, znajdującą oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku.