VI SA/Wa 2308/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant ref. staż. Anna Głowacka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2016 r. sprawy ze skargi P. G.L. L. P. N. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2015 r., 2) zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego P. G. L. L. P. N. B. kwotę 2850 (dwa tysiące osiemset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] karę pieniężną w wysokości 15.000 zł. W motywach rozstrzygnięcia organ podał, że wymierzona kara pieniężna jest sankcją za wykonywanie przewozu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez posiadania zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach. W dniu [...] czerwca 2013 r. w miejscowości S. na drodze wojewódzkiej nr [...] patrol z Komendy Powiatowej Policji w [...] zatrzymał bowiem do kontroli pojazd członowy, składający się z ciągnika marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki K. o nr rej. [...], będący w dyspozycji H. R., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą: P. Pojazdem członowym kierował M. S., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem drewna. Nadawcą przewożonego ładunku było Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...]. W wyniku przeprowadzonego ważenia ustalono: nacisk na podwójnej osi napędowej pojazdu 23,7 t - przekroczenie o 5,7 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 31,66%), łączna masa pojazdu członowego 46 t - przekroczenie dmc o 6 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 15%). Podmiot wykonujący przejazd nie legitymował się zezwoleniem na przejazd pojazdu nienormatywnego. Zdaniem organu, przejazd realizowany był z naruszeniem zakazu przewozu ładunku pojazdem nienormatywnym o parametrach przewidzianych dla zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach. Powyższą decyzję Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] uczyniło przedmiotem odwołania do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania. Decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] uczyniło przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...], który wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2014 r. o sygn. akt VI SA/Wa 26/14 uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2013 r. Sąd wskazał, że rozpatrując niniejszą sprawę, doszedł do przekonania, że organy transportu drogowego nie dokonały wystarczających ustaleń faktycznych, zwłaszcza w kontekście umowy, jaką strona skarżąca zawarła z przedsiębiorcą E. R.. W toku postępowania bowiem strona powoływała się, że zapisy przedmiotowej umowy nie pozwalają na ustalenie, że załadowcą/nadawcą jest właśnie ona. Strona podkreślała, że umowa ta stanowiła, iż kupujący ponosi wyłączną odpowiedzialność za czynności związane z załadunkiem drewna. Według strony, organ nieprawidłowo uznał, że skoro sprzedawcą drewna jest Nadleśnictwo [...], to jest ono także załadowcą, co jest jednoznaczne z zaistnieniem również jego odpowiedzialności za powstałe naruszenie. Strona podkreślała, że jednym z podstawowych obowiązków nadleśniczego w ramach prowadzenia działalności leśnej jest sprzedaż drewna. W dniu [...] stycznia 2013 r. strona zawarła umowę sprzedaży z E. R., której przedmiotem była sprzedaż drewna w ilościach i sortymentach określonych w załącznikach do umowy. WSA w Warszawie zaznaczył, że organy nie dokonały interpretacji przedmiotowej umowy, z której wynika, że transport drewna "organizowany jest wyłącznie przez kupującego, który ponosi jego koszty". W umowie tej wskazano również, że czynności załadunkowe należą do obowiązków kupującego, bądź do działającego z jego upoważnienia przewoźnika, który jest jednocześnie upoważniony do odbioru drewna. Pominęły zatem w swoich rozważaniach na przykład unormowania zawarte w § 6 umowy, dotyczące załadunku i transportu, gdzie wskazano, iż kupujący ponosi wyłączną odpowiedzialność za czynności związane z załadunkiem drewna, zaś ewentualne zalecenia i wskazówki leśniczego, do których kupujący (lub działający w ich imieniu przewoźnicy) powinni się zastosować, nie dotyczą sposobu załadunku ani ilości (masy) drewna przeznaczonego do załadunku. WSA w Warszawie podkreślił, że z ustaleń przyjętych przez organ wynika, iż każdorazowo strona, wystawiając dokument wydania towaru, w tym przypadku drewna udostępnionego "na gruncie" (klauzula loco las) oraz załadowanego de facto przez inny podmiot, może być uznana za załadowcę/nadawcę. W tej sytuacji - zdaniem Sądu - należy zgodzić się ze stroną skarżącą, że w obu decyzjach brak jest analizy całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Bezsporne bowiem ustalenie, czy strona skarżąca była jednym z podmiotów, o których mowa w art. 140aa ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), jest konieczne, aby dopiero w dalszej kolejności badać, czy zachodzą warunki odpowiedzialności tego podmiotu za delikt administracyjny. W ocenie Sądu, organ nie rozpoznał sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący, a tym samym naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], działając na podstawie art. 104 § 1 kpa, art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.), art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 2, art. 61 ust. 15, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. "c" ww. ustawy - Prawo o ruchu drogowym, lp. 7 załącznika nr 1 do ww. ustawy - Prawo o ruchu drogowym, § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2013 r., poz. 951 ze zm.) oraz przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska oraz Ministra Gospodarki z dnia 2 maja 2012 r. w sprawie określenia gęstości drewna według przelicznika wagi drewna i jego objętości (Dz. U. z 2012 r., poz. 536), nałożył na Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] karę pieniężną w wysokości 15.000 zł. W motywach rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że wymierzona kara pieniężna jest sankcją za wykonywanie przewozu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez posiadania zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach. W wyniku przeprowadzonego ważenia ustalono bowiem, że nacisk na podwójnej osi napędowej pojazdu wyniósł 23,7 t - przekroczenie o 5,7 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 31,66%), zaś łączna masa pojazdu członowego 46 t - przekroczenie dmc o 6 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 15%). Podmiot wykonujący przejazd nie legitymował się zezwoleniem na przejazd pojazdu nienormatywnego. Organ zaznaczył, że w poprzednio wydanych decyzjach przyjęto, iż strona ponosi odpowiedzialność za przejazd pojazdu nienormatywnego jako załadowca, natomiast w niniejszym postępowaniu ustalono, że jest podmiotem wykonującym inne czynności związane z przewozem drogowym. Nadleśnictwo [...], będąc sprzedawcą drewna, powinno zwrócić uwagę, czy pojazd po załadunku nie będzie powodował przekroczenia dopuszczalnych norm. Tymczasem strona wydała drewno w ilości 20,99 m3, podanej w kwicie wywozowym na konkretny wskazany w nim pojazd, co miało wpływ na powstanie naruszenia, zważywszy że drewno zostało zadysponowane na kontrolowany pojazd o nr rej. [...]. Z samego przeliczenia ilości m3 przewożonego drewna bukowego na podstawie ww. rozporządzenia Ministra Środowiska i Ministra Gospodarki w sprawie określenia gęstości drewna według przelicznika wagi drewna i jego objętości wynika, że waga wskazanego w kwicie wywozowym drewna wynosi co najmniej 20.570 kg (20,99 m3 x 980). W związku z tym, zdaniem organu, strona wiedziała, iż masa własna zespołu pojazdów użytego do przewozu takiej ilości drewna wynosić może maksymalnie 19.430 kg. Tym samym Nadleśnictwo [...] nie dochowało należytej staranności w zakresie ustalenia normatywności pojazdu przed rozpoczęciem kontrolowanego przewozu drogowego oraz nie zapewniło, by pojazd był normatywny, a tym samym miało wpływ i godziło się na powstanie stwierdzonego naruszenia. Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] powyższą decyzję uczyniło przedmiotem odwołania do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Strona zarzuciła naruszenie: art. 7, art. 10 § 1, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa, poprzez niezapewnienie jej czynnego udziału w sprawie, niedokonanie ustaleń faktycznych dotyczących wpływu strony odwołującej się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, a także przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, w tym nieuwzględnienie dowodu w postaci umowy sprzedaży drewna z dnia [...] stycznia 2013 r. w zakresie określenia podmiotu odpowiedzialnego za stwierdzone naruszenia; art. 140aa ww. ustawy - Prawo o ruchu drogowym, poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że Nadleśnictwo [...] jest podmiotem wykonującym inne czynności związane z przewozem drogowym w sytuacji, gdy pełniło ono jedynie rolę sprzedawcy drewna, a ponadto uznanie, że strona miała wpływ lub godziła się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1, 3 pkt 2, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. "c" i ust. 2 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 460), § 3 ust. 1, § 5 ust. 1 pkt 5 lit. "c" rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2015 r., poz. 305), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedla ustalony w niej stan faktyczny. Nacisk na podwójnej osi napędowej pojazdu wyniósł 23,7 t, a zatem został przekroczony dopuszczalny nacisk o 5,7 t, natomiast łączna masa pojazdu członowego wyniosła 46 t, co w konsekwencji musiało skutkować nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł. Nadleśnictwo [...] przyczyniło się do stwierdzonych w trakcie kontroli drogowej naruszeń, bowiem jako nadawca miało wpływ i godziło się na ich powstanie. Zdaniem organu odwoławczego, środki zastosowane przez stronę w celu zapewnienia zgodności przewozu z obowiązującym prawem okazały się niewystarczające, co spowodowało przekroczenie dopuszczalnego nacisku na oś pojazdu oraz przekroczenie jego dopuszczalnej masy całkowitej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] wniosło o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie obu podjętych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Strona podniosła analogiczne zarzuty, jakie zawarła w swym odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Kluczowe znaczenie dla oceny legalności wydanych w sprawie decyzji ma wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2014 r. o sygn. akt VI SA/Wa 26/14, mocą którego uchylona została decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2013 r. Formułując wytyczne dla orzekających w sprawie organów Inspekcji Transportu Drogowego, WSA w Warszawie wskazał wówczas, że ponownie rozpoznając sprawę, organy te przeprowadzą postępowanie administracyjne stosownie do zasad ogólnych zawartych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), przede wszystkim ustalą, czy strona skarżąca jest jednym z podmiotów, wymienionych w art. 140aa ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), mającym ponosić odpowiedzialność za stwierdzone podczas kontroli naruszenia, odniosą się do wszystkich okoliczności faktycznych i całego materiału dowodowego, a następnie wydadzą rozstrzygnięcie, uzasadniając je w sposób odpowiadający wymogom art. 107 § 3 kpa. WSA w Warszawie w ww. wyroku podkreślił, że organy nie wykazały w sposób przekonujący, które dowody jednoznacznie świadczą o tym, iż strona skarżąca (o ile jest jednym z podmiotów ponoszącym odpowiedzialność, obok podmiotu wykonującego przejazd) miała wpływ lub godziła się na powstanie naruszenia. Wbrew twierdzeniom organów, fakt, iż strona skarżąca wystawiła dokument wydania towaru, nie jest wystarczającym dowodem do uznania, iż strona ponosi odpowiedzialność za przeładowanie pojazdu. Dokument ten należy bowiem oceniać także z punktu widzenia umowy zawartej pomiędzy stroną skarżącą a przedsiębiorcą E. R., co nie wyklucza również konieczności przeprowadzenia dalszego postępowania dowodowego w sprawie, wszak strona skarżąca już w odwołaniu od decyzji organu I instancji podnosiła zarzut, że organ nie przesłuchał podleśniczego na okoliczność wyjaśnienia, jak przebiegał proces załadunku. Ponadto, jak wskazał wówczas Sąd, o ile to będzie konieczne - w świetle ponownie ustalonego stanu faktycznego sprawy - organ odniesie się również do podnoszonej w skardze kwestii dotyczącej możliwości użycia wag SAW 10C podczas ważenia pojazdu poddanego przedmiotowej kontroli. Orzekające w sprawie organy Inspekcji Transportu Drogowego były więc związane wytycznymi wynikającymi z ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2014 r. o sygn. akt VI SA/Wa 26/14. Zgodnie bowiem z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie (por. S. Hanausek [w:] System prawa procesowego cywilnego, t. 3, Zaskarżanie orzeczeń sądowych, red. W. Siedlecki, Ossolineum 1986, s. 318). Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność), zostało uznane za błędne. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. S. Hanausek, tamże, s. 319). Uregulowanie zawarte w art. 153 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2013 r. o sygn. akt II OSK 1865/11, publ. LEX nr 1293568). Co więcej, z art. 170 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia (art. 171 tej ustawy). Rozpoznając sprawę ponownie, orzekające w niej organy Inspekcji Transportu Drogowego nie wykonały wytycznych, jakie zawarł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w swym wyroku z dnia 13 sierpnia 2014 r. o sygn. akt VI SA/Wa 26/14, czym naruszyły powyższy przepis art. 153 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Trzeba bowiem zauważyć, że orzekający wówczas Sąd wyraźnie zaznaczył, iż w sprawie konieczne jest ustalenie, jaką rolę pełniła strona skarżąca w całym procesie załadunkowym, który w rezultacie doprowadził do powstania stwierdzonych naruszeń. Dla przyjęcia odpowiedzialności z art. 140aa ust. 3 ww. ustawy - Prawo o ruchu drogowym, strona skarżąca musiałaby być podmiotem wykonującym przejazd, ewentualnie podmiotem wykonującym inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności organizatorem transportu, nadawcą, odbiorcą, załadowcą lub spedytorem, jeżeli okoliczności lub dowody wskazywałyby, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia. Kwestia ta ma dla sprawy znaczenie podstawowe, gdyż - jak wynika ze sprawy - strona skarżąca była jedynie sprzedawcą przewożonego drewna, a zatem nie musiała być ani jego załadowcą, ani nadawcą, ani też żadnym innym podmiotem wykonującym inne czynności związane z przewozem drogowym. Wyliczenie podmiotów odpowiedzialnych zawarte w powyższym przepisie nie ma charakteru zamkniętego, niemniej jednak dla przyjęcia odpowiedzialności strony skarżącej w niniejszej sprawie konieczne było jednoznaczne ustalenie, jaki tytuł jest podstawą tej odpowiedzialności. Z samego faktu, że strona skarżąca była sprzedawcą przewożonego drewna, jeszcze nie wynika, iż to jej działania doprowadziły do przeładowania kontrolowanego pojazdu, zważywszy że z zawartej z Nadleśnictwem [...] a E. R. umowy z dnia [...] stycznia 2013 r. wynika, iż czynności załadunkowe należą do obowiązków kupującego, bądź do działającego z jego upoważnienia przewoźnika, który jest jednocześnie upoważniony do odbioru drewna (§ 6 ust. 3 tej umowy). Na zapisy tej umowy zwracał uwagę orzekający poprzednio Sąd, który wyraźnie wskazał, że organy pominęły kwestie wynikające z tej umowy, a dotyczące załadunku i transportu, w szczególności, że to kupujący ponosi wyłączną odpowiedzialność za czynności związane z załadunkiem drewna, zaś ewentualne zalecenia i wskazówki leśniczego, do których kupujący (lub działający w ich imieniu przewoźnicy) powinni się zastosować, nie dotyczą sposobu załadunku ani ilości (masy) drewna przeznaczonego do załadunku. Orzekające w sprawie organy Inspekcji Transportu Drogowego powinny zatem ustalić, czy Nadleśnictwo [...] w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy w ogóle ponosi odpowiedzialność za stwierdzone naruszenia, skoro było jedynie sprzedawcą drewna. Przyjęcie, że strona skarżąca była załadowcą, nadawcą lub innym podmiotem wykonującym inne czynności związane z przewozem drogowym wymaga niebudzących wątpliwości dowodów. Tymczasem orzekające w sprawie organy nie przedstawiły w tym względzie takich dowodów, które świadczyłyby jednoznacznie, że strona skarżąca ponosi odpowiedzialność za stwierdzone naruszenia dopuszczalnych norm. W szczególności brak jest dowodów, które wskazywałyby, że Nadleśnictwo [...] było załadowcą lub nadawcą ładunku, jak również brak jest dowodów świadczących o tym, że było innym podmiotem wykonującym inne czynności związane z przewozem drogowym. Nie można bowiem przyjąć, by sprzedawca w tym przypadku miał być innym podmiotem wykonującym inne czynności związane z przewozem drogowym. Sprzedawca mógłby ponosić odpowiedzialność jedynie wtedy, gdyby sama sprzedaż pozostawała w ścisłym związku z przewozem drogowym. Natomiast jeżeli sprzedaż ogranicza się jedynie do wydania towaru, bez wpływu przy tym na to, w jaki sposób jest on ładowany i nadawany, to w takiej sytuacji trudno uznać, by sprzedawca był w jakikolwiek sposób związany z przewozem drogowym. W tym względzie jednak orzekające w sprawie organy powinny poczynić niebudzące wątpliwości ustalenia i dopiero na ich podstawie przejść do merytorycznej oceny. Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że organ zobowiązany jest m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, o czym stanowi art. 8 kpa. Z zasady tej wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej. Organ administracji jest ponadto obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 kpa, odnosząc się do twierdzeń i zarzutów strony. Z zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 kpa, a uzupełnionej w przepisie art. 77 § 1 kpa, wynika, że to organ administracji zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, poprzez zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Organ winien jednocześnie dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia istoty danej sprawy, z zastrzeżeniem, że nie jest to sprzeczne z obowiązującym prawem. Z tych względów Sąd zdecydował o wyeliminowaniu z obrotu prawnego obu wydanych w sprawie decyzji, uchylając je. Uznając zatem skargę za uzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" w związku z art. 135 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Obowiązkiem organu ponownie rozpoznającego sprawę będzie zastosowanie się do stanowiska wyrażonego w niniejszym wyroku. W oparciu o art. 200, art. 205 § 1 i 2 oraz art. 209 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] kwotę 2.850 zł, w tym kwotę 450 zł, stanowiącą wartość uiszczonego wpisu od skargi, i kwotę 2.400 zł, poniesioną tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, zgodnie z § 6 pkt 5 w związku z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.) oraz kwotę 17 zł, poniesioną tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.