VI SA/Wa 231/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. R. na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie odstąpienia od skierowania wniosku o ukaranie do sądu rejonowego postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia [...] listopada 2008 r. skarżący L. R. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] października 2008 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. dotyczącą odstąpienia od kierowania wniosku o ukaranie do sądu rejonowego, z uwagi na fakt, iż czyn opisany przez skarżącego nie zawiera znamion wykroczenia. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] lipca 2008 r. do KPP [...] wpłynęły materiały dotyczące zajęcia drogi publicznej bez zezwolenia w dniu [...] czerwca 2008 r. w Z., na ulicy [...] przez właściciela posesji. Na tę okoliczność przesłuchano zgłaszającego, skarżącego w niniejszej sprawie, który oświadczył, że jego sąsiad zaparkował przy swojej posesji na poboczu drogi dwa samochody osobowe, zagrażające bezpieczeństwu ruchu drogowego. Na miejscu ustalono, że ww. pojazdy zaparkowane są w zatoce postojowej przy posesji nr [...] równolegle do jezdni, w odległości około 1 metra od krawędzi. Odległość od najbliższego skrzyżowania wynosiła około 50 metrów i zatrzymanie się w tym miejscu przez innych kierujących pojazdami nie stwarzało zagrożenia bezpiecznego poruszania się po drogach. Organ wskazał ponadto, że właściciel posesji nr [...] posiadał pozwolenie na budowę zatoki postojowej. Pismem z dnia [...] sierpnia 2008 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] wniósł o odstąpienie od skierowania sprawy do sądu rejonowego ze względu na fakt, że czyn opisany przez zgłaszającego nie zawierał znamion wykroczenia (art. 5 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. Nr 133, poz. 848 z późn. zm.) – dalej zwana kpow. W dniu [...] września 2008 r. do organu wpłynęło zażalenie skarżącego na odmowę skierowania wniosku o ukaranie do Sądu Grodzkiego w [...], które zostało przesłane do Komendy Policji, celem podjęcia dalszych czynności. Komendant Policji decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 Kpa. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w [...] o niekierowaniu wniosku o ukaranie do Sądu Rejonowego w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.; dalej także p.p.s.a) prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. określającym właściwość rzeczową sądów administracyjnych, sądy wykonując kontrolę działalności administracji publicznej orzekają w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Mając na uwadze stan faktyczny niniejszej sprawy podkreślenia wymaga okoliczność, iż wniosek z dnia [...] sierpnia 2008 r. o odstąpienie od kierowania do sądu rejonowego wniosku o ukaranie za czyn wskazany przez skarżącego, nie kształtował praw i obowiązków adresata, a więc nie nosił cech decyzji administracyjnej. W związku z tym dla załatwienia przedmiotowej sprawy nie powinna być też wydana decyzja przez Komendanta Policji. Sprawa ta nie należała bowiem do zakresu problemów, dla których załatwienia ustawodawca przewidział drogę kończącą się wydaniem takiego aktu władczego, tak więc i wniesione przez skarżącego w niniejszej sprawie zażalenie nie było skuteczne. Zażalenie dopuszczalne jest tylko wówczas, gdy nie wchodzi w grę możliwość wystąpienia przez zawiadamiającego – skarżącego w rozpatrywanej sprawie, z oskarżeniem posiłkowym samoistnym (art. 27 § 2 kpow.) lub konkurencyjnym (art. 27 § 1 kpow.). Chodzi zatem o sytuacje, gdy np. sam zawiadamiający nie był pokrzywdzonym albo gdy przy danym zachowaniu nie ma w ogóle zindywidualizowanego pokrzywdzonego. Nie może więc skutecznie zażalić się zawiadamiający, który sam jest hipotetycznym pokrzywdzonym danym zachowaniem i który może przy odmowie ścigania przez oskarżyciela publicznego samoistnie wystąpić do sądu z wnioskiem o ukaranie (vide T. Grzegorczyk, "Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia. Komentarz", Dom Wydawniczy ABC, 2005 r., wyd. III). Na gruncie niniejszej sprawy Komendant Policji nieprawidłowo uznał zasadność wniesionego zażalenia i wydał decyzję, w sytuacji, gdy zgłaszający wykroczenie, jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, nie był pokrzywdzonym w wyniku działań osoby, która dokonała zajęcia zatoki postojowej poprzez zaparkowanie na niej dwóch samochodów. W związku z tym skarżący nie miał legitymacji do złożenia zażalenia, mógł natomiast samoistnie złożyć wniosek o ukaranie. Na uwagę zasługuje fakt, że do rozpoznawania tego typu kwestii i wydawania stosownych rozstrzygnięć dotyczących spraw o wykroczenia, zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia oraz Kodeksu postępowania karnego. Zgodnie z treścią art. 7 kpow. Policja i inne organy w zakresie postępowania w sprawach o wykroczenia wykonują polecenia sądu oraz prowadzą w granicach określonych w ustawie czynności wyjaśniające. Biorąc pod uwagę stan faktyczny niniejszej sprawy, na uwagę zasługuje art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), w myśl którego organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, w sytuacji, gdy z mocy przepisów prawa załatwienie sprawy powinno nastąpić w tej formie (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 1985 r., III SA 988/085, ONSA 1985, Nr 2, poz. 38). Okoliczność faktyczne tej sprawy nie dały podstawy do zastosowania przez Komendanta Policji przepisów przewidujących możliwość wydania decyzji administracyjnej w tej konkretnej sprawie. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji postanowienia.