VI SA/Wa 2324/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2016 roku na posiedzeniu niejawnym zażalenia B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 2324/13 odrzucającego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. postanawia odrzucić zażalenie Wyrokiem z 18 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę spółki B. Sp. z o.o. z/s w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr. [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Pismem z 17 września 2014 r. pełnomocnik skarżącej wniósł skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Warszawie. W skardze kasacyjnej zawarty został wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego od skargi kasacyjnej oraz od opłaty kancelaryjnej od wniosku o uzasadnienie wyroku. Postanowieniem z 26 listopada 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżąca wniosła sprzeciw od ww. postanowienia. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 26 marca 2015 r. odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy w żądanym zakresie. Zarządzeniem z 15 lipca 2015 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi kasacyjnej, czego nie uczyniła. W związku z powyższym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 października 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 2324/13 odrzucono skargę kasacyjną. Następnie skarżąca złożyła pismem z dnia 13 listopada 2015 r. zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 października 2015 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Zażalenie to zostało odrzucone postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2016 r. Skarżąca wniosła następnie pismem z dnia 4 lutego 2016 r. zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2016 r. i wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 października 2015 r. Sąd postanowieniem z dnia 24 marca 2016 r. odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Następnie skarżąca pismem z dnia 15 kwietnia 2016 r. wniosła zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 24 marca 2016 r. Z uwagi na przesłanie do Sądu kserokopii zażalenia, Sąd w piśmie z dnia 27 kwietnia 2016 r. wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych zażalenia poprzez złożenie jednego egzemplarza odpisu tego dokumentu, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Pismo prawidłowo doręczone dwukrotnie awizowane, w dniach 4 maja i 12 maja 2016 r. zostało zwrócone przez Urząd Pocztowy w dniu 1 czerwca 2016 r. Skarżąca nie wykonała wezwania Sądu z dnia 27 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. W myśl art. 176 skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, zaś art. 47 § 1 p.p.s.a. stanowi, że do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Natomiast z treści art. 178 ww. ustawy wynika, iż wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W sprawie niniejszej skarżąca złożyła zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2016 r. Niniejszy dokument został złożony w jednym egzemplarzu. Dlatego też skarżąca została wezwana w piśmie z dnia 27 kwietnia 2016 r. do usunięcia braków formalnych zażalenia w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia zażalenia, przez złożenie jednego egzemplarza odpisu zażalenia celem doręczenia go organowi. W myśl art. 73 § 1 i 2 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w wyżej wskazanym siedmiodniowym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia (§ 3 ww. przepisu). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia ww. czternastodniowego okresu (§ 4 ww. przepisu). W niniejszej sprawie spełniono powyższy wymóg dwukrotnego awizowania. Tym samym należy uznać, że wezwanie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 18 maja 2016 r. Zatem skarżąca obowiązana była wykonać przedmiotowe wezwanie w wyznaczonym siedmiodniowym terminie, którego pierwszym dniem był dzień 19 maja 2016 r., a ostatnim 25 maja 2016 r. Skarżąca nie nadesłała odpisu zażalenia. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 oraz art. 47 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.