VI SA/Wa 2324/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. sp. z o. o. z siedzibą w W. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, które odrzucono postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 czerwca 2016 r. w sprawie ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...]czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odrzucić wniosek. Skarżąca – B. sp. z o.o. z siedzibą w W., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, którą Sąd wyrokiem z 18 lipca 2014 r. oddalił. Od powyższego wyroku skarżąca wniosła skargę kasacyjną, którą WSA postanowieniem z 30 października 2015 r. odrzucił (k. 210 akt). Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie, które zostało dnia 21 stycznia 2016 r. odrzucone z uwagi na sporządzenie go przez osobę nieuprawnioną. Skarżąca i na to orzeczenie złożyła zażalenie, w którym zawarła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia (k. 244 akt). Sąd postanowieniem z 24 marca 2016 r. odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia z uwagi na to, że terminowi temu nie uchybiono. Skarżąca zażaliła powyższe postanowienie, jednakże i ono zostało przez Sąd odrzucone, bowiem skarżąca nie uzupełniła jego braku formalnego (postanowienie z 21 czerwca 2016 r.). Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie, w którym zawarła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z 24 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718), dalej p.p.s.a. uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o jego przywrócenie i uczyni to w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był ów termin, a we wniosku uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu temu terminowi i uchybienie to powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Zgodnie zaś z treścią art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na wstępie Sąd wyjaśnia, że złożenie wniosku o przywrócenie terminu uwarunkowane jest przede wszystkim tym, by termin do podjęcia czynności procesowej upłynął, ponieważ dopiero wówczas czynność taka staje się bezskuteczna (art. 85 p.p.s.a.). Niedopuszczalne jest więc żądanie przywrócenia terminu w sytuacji, gdy terminowi, o przywrócenie którego się wnosi, nie uchybiono. W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że powyższa przesłanka nie zaszła, tj. skarżąca nie uchybiła terminowi do wniesienia zażalenia z 15 kwietnia 2016 r. na postanowienie Sądu z 24 marca 2016 r. Jak ustalono odpis tego postanowienia skarżąca otrzymała 9 kwietnia 2016 r. (z.p.o. k. 273 akt), a zażalenie wniosła – z zachowaniem trybu, 15 kwietnia 2016 r. (k. 277 akt). Tym samym zachowano siedmiodniowy termin przewidziany w art. 194 § 2 p.p.s.a. To dowodzi, że czynność procesowa w postaci złożenia zażalenia z 15 kwietnia 2016 r. została podjęta w terminie. Niemożliwe jest zatem przyjęcie przez Sąd do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia ww. zażalenia, ponieważ termin ten został zachowany. Wniosek ów jest z tego powodu niedopuszczalny i jako taki podlega odrzuceniu. Dotyczy on bowiem przywrócenia terminu, któremu skarżąca nie uchybiła. Jednocześnie, gdyby przyjąć, że ów wniosek – w związku z jego uzasadnieniem, dotyczy jednak przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego ww. zażalenia z 15 kwietnia 2016 r., to on także podlegałby odrzuceniu jako niedopuszczalny. Przypomnienia przy tym wymaga fakt, że ów wniosek został zawarty w jednym piśmie co zażalenie na postanowienie z 21 czerwca 2016 r. odrzucające owo zażalenie z 15 kwietnia 2016 r., z uwagi na nieuzupełnienie jego braku formalnego. W ocenie Sądu niedopuszczalne jest jednoczesne wniesienie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej (w tym wypadku uzupełnienia braku formalnego zażalenia) oraz środka zaskarżenia na postanowienie odrzucające pismo procesowe z powodu uchybienia terminowi do uzupełnienia braku formalnego tej czynności. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że działanie polegające na równoczesnym złożeniu środka zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi procesowemu i wniosku o przywrócenie tego terminu wykluczają się wzajemnie zarówno z powodu konkurencyjności zawartych w nich wniosków, zmierzających do wywołania przeciwstawnych skutków procesowych, jak i wewnętrznej sprzeczności ich podstaw. I tak wniosek o przywrócenie terminu jest oparty w całości na twierdzeniu, że do uchybienia terminowi wprawdzie doszło, jednakże nastąpiło to bez winy strony, która w takim wniosku wskazuje przyczyny usprawiedliwiające to uchybienie. Natomiast środek zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi jest oparty na twierdzeniu, że do uchybienia nie doszło, a Sąd w tej kwestii zajął błędne stanowisko (postanowienie NSA z 17 sierpnia 2010 r., sygn. akt I GZ 280/10 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 88 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.