VI SA/Wa 2325/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2016 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę w całości Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 127 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. - dalej: "k.p.a."), a także art. 13 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 13k ust. 1 pkt 2, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 460 - dalej także: "u.d.p.") oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1263 ze zm. - dalej także: "rozporządzenie Rady Ministrów") oraz art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm. - dalej także: "u.d.t.") - po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], nakładającą na M.G. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") kary pieniężnej w wysokości 1.500 (tysiąc pięćset) złotych za wykonanie przejazdu po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] stycznia 2015 r., o godzinie 05:40 urządzenie kontrolne zainstalowane na bramownicy nr A04_0426,6_PEF 0(62), znajdującej się w pasie drogowym płatnego odcinka autostrady A4 (węzeł Balice I - węzeł Tarnów Północ), zarejestrowało przejazd pojazdu samochodowego o numerze rej. [...] poruszającego się wraz z przyczepą o numerze rej. [...]. Przejazd został udokumentowany zdjęciem z urządzenia kontrolnego zainstalowanego na bramownicy i zapisany pod numerem ewidencyjnym [...]. Z akt sprawy wynika, że zespół pojazdów, niewyposażony w urządzenie viaBox służące do poboru opłaty elektronicznej, poruszał się we wskazanym powyżej dniu po płatnym odcinku drogi krajowej wyszczególnionej w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej i za kontrolowany przejazd, stwierdzony w czasie kontroli stacjonarnej, nie została uiszczona stosowna opłata, o której mowa w przepisie art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych. Ponadto, na podstawie informacji zgromadzonych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców ustalono, że dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów przekroczyła 3,5 tony (samochód ciężarowy marki Volkswagen, nr. rej. [...], o masie: 2820 kg oraz przyczepka lekka marki Neptun-Sorelpol, nr rej. [...], o masie: 750 kg, co łącznie daje masę: 3570 kg). W rozpoznawanej sprawie ustalono jednocześnie, że właścicielem pojazdu jest V. Sp. z o.o. Na ustalenie to jednoznacznie wskazuje informacja znajdująca się w CEPiK. Na podstawie CEPiK oraz informacji przekazanych przez V. Sp. z o.o. ustalono, że posiadaczem pojazdu w chwili powstania naruszenia był skarżący M.G. Ponadto, ustalono, że niewątpliwie korzystającym z drogi publicznej objętej obowiązkiem uiszczania opłaty elektronicznej był skarżący. W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego, Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał w dniu [...] kwietnia 2015 r. decyzję nr [...], na mocy której nałożył na skarżącego M.G., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą M., karę pieniężną w wysokości 1.500 złotych z tytułu wykonywania przejazdu po drodze krajowej wymienionej w załączniku nr 1 do cyt. rozporządzenia Rady Ministrów pojazdem samochodowym o masie przekraczającej 3,5 t. bez uiszczenia opłaty elektronicznej. W piśmie z dnia [...] maja 2015 r. skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wskazaną powyżej decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2015 r. W uzasadnieniu złożonego środka zaskarżenia skarżący, przyznając, iż kontrolowany zespół pojazdów podsiadał masę całkowitą 3570 kg, stwierdził jednocześnie, iż w jego ocenie masa całkowita tego zespołu pojazdów nie przekraczała masy dozwolonej 3500 kg, co w konsekwencji oznacza, że przejazd takim zespołem pojazdów nie podlegał obowiązkowi uiszczenia opłaty elektronicznej. Zdaniem skarżącego, w ustawie nie określono, że liczbę 3570 należy zaokrąglić do liczby 3,6, która wówczas dopiero byłaby wartością przekraczającą 3,5. Skarżący zauważył, iż różne są sposoby zaokrąglania, zarówno w górę, jak i w dół. W tej sytuacji, skarżący uznał, że organ Inspekcji Transportu Drogowego nie może swoich działań domniemywać ponad to co zostało w ustawie stwierdzone. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] kwietnia 2015 r. wydaną w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 1.500 złotych za wykonanie przejazdu po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej. W uzasadnieniu wydanej decyzji administracyjnej Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że z całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że kontrolowany zespół pojazdów, niewyposażony w urządzenie viaBox służące do poboru opłaty elektronicznej, poruszał się w dniu [...] stycznia 2015 r. po płatnym odcinku drogi krajowej wyszczególnionej w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej i za kontrolowany przejazd, stwierdzony w czasie kontroli stacjonarnej, nie została uiszczona opłata, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Główny Inspektor Transportu Drogowego wyjaśnił, że przy określaniu dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów sumuje się dopuszczalną masę całkowitą pojazdu samochodowego (niezależnie czy jest to samochód osobowy czy samochód ciężarowy) i przyczepy lub naczepy (niezależnie od tego, czy znajduje się na niej ładunek czy nie). Dla ustalenia odpowiedzialności strony bez znaczenia pozostaje faktyczna (rzeczywista) masa zespołu pojazdów. Z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. bezsprzecznie wynika, że opłatę elektroniczną za przejazd po płatnym odcinku drogi krajowej należy uiścić, jeżeli dopuszczalna masa całkowita pojazdu lub zespołu pojazdów przekracza 3,5 tony. Organ uznał, ze w niniejszej sprawie skarżący poruszał się zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej wynoszącej powyżej 3,5 t, co zostało jednoznacznie ustalone na podstawie danych z CEPiK. Tym samym, w ocenie organu, skarżący zobowiązany był do uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd po płatnej drodze krajowej. Ponadto, organ zauważył, że brak zainstalowania w pojeździe urządzenia viaBox w toku wykonywania przejazdu po drodze publicznej, skutkowało tym, iż opłata elektroniczna nie została uiszczona, zaś organ administracji publicznej obowiązany był do wymierzenia kary administracyjnej, zgodnie z dyspozycją wyrażoną w przepisie art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p. Zdaniem organu, strona skarżąca naruszyła tym samym określony w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. obowiązek ponoszenia opłaty elektronicznej za przejazd po płatnych odcinkach dróg krajowych. Konkludując, organ stwierdził, że skoro korzystający z drogi publicznej, wykonując sporny przejazd w ustalonym powyżej stanie faktycznym był zobowiązany do uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., zaś powyższy obowiązek nie został dopełniony, uznać należy, że organ prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1.500 złotych. Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. skarżący M.G., działając za pośrednictwem organu, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...]. W treści skargi skarżący zarzucił, iż Główny Inspektor Transportu Drogowego kompletnie nie zrozumiał podnoszonych przez stronę zarzutów, całkowicie je ignorując. Zdaniem skarżącego, Główny Inspektor Transportu Drogowego nie wyjaśnił, dlaczego bezspornym jest, że masa 3570 kg jest masą większą od 3,5 t. Według skarżącego, organ nie wyjaśnił bowiem, dlaczego przyjął, że liczba 3,570 jest liczbą większą od 3,5. Skarżący zarzucił ponadto, że organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wyjaśnił, dlaczego przy określaniu cyfr znaczących stosuje inną zasadę, niż ustawodawca (dla którego znaczące byłyby dwie cyfry 3,5, a nie - jak dla GITD - cztery cyfry 3570), a także, dlaczego przy ewentualnym zaokrągleniu do 3,6 przyjął taką zasadę i czy ta zasada jest słuszna w świetle przepisów prawa. Skarżący uznał jednocześnie, że mając na uwadze, że interpretacja prawa powinna odbywać się na korzyść obywateli, należałoby przyjąć, że 3.569 kg należy traktować jako 3,5 t. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się jednocześnie do zarzutu strony skarżącej, organ stwierdził, że powszechnie wiadomym faktem jest to, iż 3570 kg to więcej niż 3500 kg, a to czy ustawodawca użył w rozporządzeniu sformułowania 3,5 t. czy też 3500 kg nie ma znaczenia dla wykładni tego przepisu. Organ uznał, że problem wskazany przez skarżącego należy zakwalifikować do powszechnej i bardzo podstawowej wiedzy z zakresu matematyki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej także: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga M.G. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2015 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja tego organu z dnia [...] kwietnia 2015 r. wydana w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 1.500 złotych za wykonanie przejazdu po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej - nie naruszają przepisów prawa. Przedmiotowe decyzje nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego, w tym przede wszystkim norm zawartych w art. 13 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 13k ust. 1 pkt 2 i art. 13k ust. 4 ustawy o drogach publicznych, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. W niniejszej sprawie nie budzą wątpliwości okoliczności faktyczne stanowiące podstawę rozstrzygnięć zawartych w obu spornych decyzjach administracyjnych, albowiem istota sporu dotyczy wyłącznie prawidłowości dokonania subsumpcji ustalonego stanu faktycznego do właściwych norm prawnych. Przede wszystkim, jak wskazała strona skarżąca, wątpliwości budzi kwestia odpowiedzi na pytanie, czy ustawodawca, używając w przepisie art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych sformułowania "3,5 t.", zobowiązał organy władzy publicznej do uwzględniania wyników pomiarów tylko do pierwszej cyfry po przecinku. Zdaniem Sądu, należy zauważyć, że zgodnie z tabelą 4 załącznika nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 listopada 2006 r. w sprawie legalnych jednostek miar (Dz. U. z 2006 r. Nr 225, poz. 1638), jedna tona to 103 kg. Zatem 3,5 t = 3,5 x 103 kg. To z klei równa się 3500 kg, czyli 3500000 g. Nie ulega wątpliwości, że wszystkie te sformułowania są równoważne i mimo różnego zapisu bardzo precyzyjnie wyrażają dokładnie tę samą wartość fizyczną. Fakt, że ustawodawca postanowił użyć sformułowania "3,5 t." a nie "3,500 t." bądź "3500 kg.", nie wskazuje na to, że jego wolą było, aby wszelkie pomiary dokonywane w związku ze stosowaniem art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. były przybliżane do pierwszej cyfry po przecinku. Jest to tym bardziej oczywiste, jeśli weźmiemy pod uwagę również fakt, iż w świetle ustawy o drogach publicznych, nie wskazuje się na sposób dokonywania ewentualnych przybliżeń. W konsekwencji, uznać należy, że - wbrew sugestiom strony skarżącej - formułowanie "3,5 t" jest równie precyzyjne, co określenie 3500000 g, ponieważ wyraża dokładnie tę samą wartość. W związku z powyższym, Główny Inspektor Transportu Drogowego nie dokonał żadnego przybliżenia i było to działanie poprawne. Rozważania skarżącego na temat prawidłowego dokonywania przybliżeń są zatem bezprzedmiotowe. Wskazać zatem należy, że stwierdzona w przedmiotowej sprawie masa całkowita wyrażona w postaci zapisu 3570 kg, może być również zapisana jako 3,57 t. Nie ulega więc jakiejkolwiek wątpliwości, że 3,57 t jest wartością większą niż 3,5 t (zapisaną w formie do dwóch miejsc po przecinku 3,50 t), tak samo jak zapisując masę całkowitą w kilogramach stwierdzona masa 3570 kg jest wartością większą, niż 3500 kg. Są to okoliczności, które - w świetle powszechnie znanych zasad matematyki - są oczywiste, stanowiąc wyraz podstawowej wiedzy z zakresu matematyki W tej sytuacji, uznać należy, że zarzut strony skarżącej dotyczący rzekomego niedostatecznego wyjaśnienia wskazanego powyżej problemu - jest całkowicie chybiony. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.