VI SA/Wa 2327/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] września 2010 r. nr [...][...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...] Komendant [...] Policji po rozpatrzeniu odwołania “S." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] od decyzji Komendanta Rejonowego Policji [...] [....] z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15 000 złotych - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ orzekł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W dniu [...] lutego 2010 r. w [....] na ul. [...], na wysokości [...], poddano kontroli drogowej pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Kierowca pojazdu P. W. okazał do kontroli prawo jazdy, dowód osobisty, zaświadczenie o spełnianiu przez kierowcę wymagań określonych w art. 39a ust. 1 pkt 3 - 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. nr 125 poz. 874 ze zm.) zwana dalej także u.t.d., dowód rejestracyjny kontrolowanego pojazdu wraz z aktualną polisą OC, a także wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wydany dla S. Sp. z o.o. oraz paragon fiskalny. Podczas oględzin kontrolowanego pojazdu, kontroler stwierdził, że kontrolowany pojazd jest oznakowany treścią “S.(zaklejone)[...]", że na jego dachu zamontowany jest baner, na którym zamieszczony jest napis “S.". Ponadto ww. ujawnił, że w kontrolowanym pojeździe jest zamontowane urządzenie [...] połączone z kasą rejestrującą [...] nr ser. [...]. W momoncie zaś kontroli, kontrolowanym pojazdem przewożony był pasażer, który oświadczył, że telefonując pod numer telefonu, zgodny z numerem zamieszczonym na boku kontrolowanego pojazdu – połączył się z firmą “S." oraz zamówił taksówkę, która przyjechała pod umówiony adres. Przeprowadzone czynności kontrolne zostały utrwalone w protokole kontroli nr [...], protokole oględzin rzeczy, protokole przesłuchania kierowcy w charakterze świadka, dokumentacji fotograficznej i kseropii okazanych przez kierowcę dokumentów. Przesłuchany w charakterze świadka kierowca zeznał że jest zatrudniony w firmie S. Sp. z o.o. na podstawie umowy zlecenia oraz, że kontrolowanym pojazdem wykonuje przewozy na zlecenie firmy S. Sp. z o.o. Z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości – wszczęte zostało postępowanie administracyjne w sprawie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, o czym poinformowana została spółka “S." Sp. z o.o. W dniu [...] marca 2010 r. przesłuchany został w charakterze strony pracownik spółki zakwestionował ustalenia przeprowadzonej kontroli, twierdząc, że stwierdzona w toku kontroli usługa wykonywana była na podstawie licencji na krajowy transport drogowy – przewóz osób, wskazując, że w kontrolowanym pojeździe zamontowany był drogomierz, a nie taksometr oraz, że zamieszczony na dachu pojazdu baner reklamowy nie będąc ani urządzeniem technicznym, ani też nie będąc podłączonym do urządzenia technicznego nie narusza przepisów u.t.d. Ponadto przedstawiciel spółki zeznał do protokołu, że wobec zamieszczenia na oznakowaniach pojazdu napisu “usunięto" – spółka nie łamie zakazu u.t.d. Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] Komendant Rejonowy Policji [...] [...] na podstawie art. 92 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 4 oraz na podstawie L.p. 2.9 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - nałożył na spółkę S. spółka z o.o. karę pieniężną w wysokości 15 000, 00 zł za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczenia i używania w pojeździe taksometru, zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych oraz z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła spółka S. Sp. z o.o. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 5 lit. a, b i c u.t.d. oraz przepisów postępowania tj. art. 7 kpa w zw. z art. 80 kpa poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego. Komendant [...] Policji, po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, decyzją z dnia [...] września 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podtrzymując ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji stwierdził, że kontrolowanym pojazdem w dniu [...] lutego 2010 r. w [...] wykonywany był w imieniu S. Sp. z o.o. przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z naruszeniem zakazu umieszczenia i używania w pojeździe taksometru, zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych oraz z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy. Konsekwencją zaś powyższych naruszeń jest kara pieniężna, która zgodnie z załącznikiem L.p. 2.9.1, 2.9.2 oraz 2.9.3 do u.t.d. wynosi 15 000, 00 zł. W ocenie organu odwoławczego ze znajdującego się w aktach sprawy materiału dowodowego, a w szczególności dokumentacji fotograficznej, zeznań kierującego pojazdem oraz paragonu fiskalnego z kasy współpracującej z taksometrem w sposób bezsporny wynika, że kontrolowany pojazd nie będący taksówką osobową wyposażony był w dacie kontroli w taksometr. Jak podniósł organ, na podstawie ww. urządzenia i wskazań na jego wyświetlaczu, kierujący rozlicza się z pasażerem po wykonaniu usługi przewozu i pobiera kwotę wskazaną na wyświetlaczu ww. urządzenia. W ocenie organu II instancji, z ustalonego stanu faktycznego, opartego na całokształcie zebranego materiału dowodowego, w sposób niewątpliwy wynika, że w realiach niniejszej sprawy doszło również do naruszenia zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy (art. 18 ust. 5 lit. b u.t.d.) Jak podniósł organ z redakcji powyższego przepisu wynika, że umieszczenie choćby jednego ze wskazanych w tym przepisie elementów skutkuje odpowiedzialnością administracyjną. Organ zwrócił również uwagę, że w powołanym przepisie ustawodawca posłużył się określeniem "nazwy" a nie "firmy" przedsiębiorcy, który bezpośrednio wykonuje usługę przewozową. Zdaniem organu II instancji, ze sporządzonej dokumentacji fotograficznej jednoznacznie wynika, że na dachu pojazdu zostały umieszczone lampy, wskutek czego naruszony został przez przedsiębiorcę zakaz stypizowany w art. 18 ust. 5 lit. c u.t.d. Organ, odpierając zarzut odwołania odnośnie naruszenia ww. przepisu przez organ I instancji, opierając się na orzecznictwie sądowo-administracyjnym stwierdził że ustalając fakt naruszenia zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych należy kierować się celem, dla którego ww. zakaz został wprowadzony, tj. zakazanie próby identyfikowania pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych z pojazdami wykonującymi przewozy taksówkowe. Skargę na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2010 r. wniosła spółka S. sp. z o.o. stawiając następujące zarzuty: • naruszenie prawa materialnego tj. art. 18 ust. 5 lit a) u.t.d. poprzez błędną wykładnię, które miało wpływ na wynik sprawy i przyjęcie, iż umieszczony w pojeździe drogomierz jest tożsamy z taksometrem, • naruszenie prawa materialnego tj. art. 15 ust. 5 lit. b) u.t.d. poprzez błędną jego wykładnię, które miało wpływ na wynik sprawy i przyjęcie, iż umieszczona na pojeździe nalepka opisana w uzasadnieniu decyzji - stanowi telefon lub nazwę przedsiębiorcy; • naruszenie prawa materialnego tj. art. 18 ust. 5 lit c) u.t.d. - poprzez błędną jego wykładnię, które miało wpływ na wynik sprawy i przyjęcie, iż umieszczony na dachu pojazdu baner reklamowy jest urządzeniem technicznym i w związku z powyższym wypełnia hipotezę ww. normy prawnej. • naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 kpa w zw. z art. 80 kpa poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, mające istotny wpływ na wynika sprawy, w szczególności poprzez przyjęcie, iż 1) napis "[...]-nalepka z napisem usunięto zgodnie z ust. "o transporcie drogowym" art. 18 ust. 5"-44.pl s." – jest oznaczeniem przedsiębiorcy, 2) urządzenie pomiarowe umieszczone w pojeździe [...] jest taksometrem, 3) baner reklamowy umieszczony na dachu jest urządzeniem technicznym, podczas gdy organ I instancji nie dokonał żadnych ustaleń w przedmiocie określenia funkcji przedmiotu znajdującego się na dachu, wskazując jedynie, iż "na dachu umieszczono baner reklamowy" - podczas gdy, w ocenie skarżącej spółki powyższe okoliczności nie wynikają ze zgromadzonego materiału dowodowego, zaś błędne ustalenia w tym zakresie skutkowały uznaniem, iż wskazane okoliczności stanowią delikt administracyjny określony w art. 18 ust. 5 lit. a, b i c; • naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 w zw. z art. 77 kpa oraz art. 107 kpa poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie materiału dowodowego w całości, nie ustalenie podstaw i faktów pozwalających na ustalenie spełnienia przesłanek wskazanych w art. 18 ust. 5 lit. a, b i c u.t.d.; • naruszenie przepisów postępowania tj. art. 107 § 1 i § 3 w zw. z art. 138 kpa poprzez nie wskazanie w zaskarżonej decyzji dlaczego organ II instancji uznał, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa, pomimo naruszenia przepisów postępowania jakim było uchybienie art. 107 kpa przez organ I instancji oraz nie wskazania faktów, które organy I i II instancji uznały za udowodnione, dowodów na których się oparły i przyczyn z powodu których innym dowodom odmówiły wiarygodności; • naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 w zw. z art. 138 § 2 kpa poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji przez organ II instancji podczas gdy z materiału dowodowego wynikają istotne rozbieżności w ustalonym stanie faktycznym wymagające ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie w całości lub znacznej części. W konkluzji tak sformułowanych zarzutów skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2010 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Rejonowego Policji [...] [...] z dnia [...] lipca 2010 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozpoznając przedmiotową sprawę według wskazanych wyżej kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest nieuzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2010 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji z dnia [...] lipca 2010 r. nie naruszają przepisów prawa materialnego, na których zostały oparte, ani też nie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. W tym miejscu dodać wypada, że w aktach administracyjnych sprawy znajdują się dwie decyzje Komendanta Rejonowego Policji [...] [...] kończące to samo postępowanie administracyjne, zainicjowane tą samą kontrolą z dnia [...] lutego 2010 r., którego stroną jest spółka S. Sp. z o.o., tj. decyzja z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] oraz decyzja z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...]. Z wyjaśnień organu oraz informacji pozyskanych od skarżącej spółki wynika, że do obrotu prawnego weszła jedynie decyzja z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] i wobec tego, to właśnie ona, jako decyzja poprzedzająca zaskarżoną decyzję została poddana sądowej kontroli. Przechodząc do merytorycznej oceny podjętego w sprawie rozstrzygnięcia stwierdzić należy, że materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 92 ust. 1 i 4 u.t.d. oraz art. 18 ust. 5 lit. a, b i c u.t.d. w związku z L.p. 2.9 załącznika do u.t.d. Zgodnie z 18 ust. 5 lit. a, b i c u.t.d. przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru, b) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Stosownie zaś do art. 92 ust. 1 u.t.d kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów u.t.d lub przepisów innych ustaw enumeratywnie wymienionych w tym przepisie - podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Ocena akt administracyjnych sprawy prowadzi do wniosku, że organy administracji drogowej obu instancji, powołując się na prawidłowo zebrany w toku postępowania i wyczerpujący materiał dowodowy zasadnie zastosowały w rozpoznawanej sprawie powołane wyżej przepisy. Z materiału dowodowego sprawy, a w szczególności z protokołu kontroli, protokołu przesłuchania świadka (kierującego), wypisu z licencji oraz dokumentacji fotograficznej – w ocenie Sądu, w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, wynika, że w dniu kontroli tj. [...] lutego 2010 r. skarżąca spółka S. wykonywała przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazów określonych w art. 18 ust. 5 lit. a, b i c u.t.d. W myśl art. 4 pkt 1 u.t.d. krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na podejmowanie i wykonywanie transportu drogowego, jako gospodarczej działalności usługowej, stosownie do art. 5 ust. 1 tej ustawy, wymagane jest uzyskanie odpowiedniej licencji. W świetle art. 6 ust. 1 u.t.d. wykonywanie transportu drogowego taksówką wymaga licencji, której udziela się przedsiębiorcy po spełnieniu warunków podanych w tym przepisie. Licencja ta udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący: gminę, gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia, miasto [...] - związek komunalny (art. 6 ust. 4 ustawy). Według ustaleń organów administracji dokonanych w niniejszej sprawie, skarżąca spółka posiada licencję nr [...], uprawniającą do wykonywania krajowego transportu drogowego osób, której stosownym wypisem legitymował się podczas kontroli kierujący pojazdem (w aktach administracyjnych sprawy znajduje się kserokopia wypisu Nr [...] z licencji nr [...] wydanej spółce S.). Przy czym zauważyć należy, że posiadana przez skarżącą spółkę licencja - niewątpliwie nie spełnia warunków określonych w art. 6 ust. 4 ustawy dla licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Nie została bowiem wydana na kontrolowany pojazd oraz nie precyzuje – zgodnie z tym przepisem - obszaru, na którym przedsiębiorca uprawniony byłby do świadczenia usług transportowych osób. Zatem została prawidłowo uznana przez organy za uprawniającą wyłącznie do wykonywania przewozów okazjonalnych zdefiniowanych w art. 4 pkt 11 ustawy, jako przewozy osób, które nie stanowią przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było wprowadzenie w u.t.d. art. 18 ust. 5 lit. a - c, określonych zakazów mających na celu eliminację prób identyfikacji pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych z pojazdami wykonującymi przewozy taksówkowe. Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organy obu instancji słusznie uznały, że skarżąca wykonywała transport drogowy pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą - nie zgłoszonym do posiadanej przez skarżącą licencji uprawniającej wyłącznie do wykonywania przewozów okazjonalnych oraz, że wykonując transport powyższym pojazdem naruszyła zakazy stypizowane w art. 18 ust. 5 lit. a, b, i c poprzez umieszczenie i używanie w pojeździe taksometru, umieszczenie na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy oraz poprzez umieszczenie na dachu pojazdu lampy lub innych urządzeń technicznych. Sąd uznał za nietrafne zarzuty skargi podważające prawidłowość ustaleń dokonanych przez organy. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko organu, zgodne z orzecznictwem sądowoadministracyjnym (vide: wyroki NSA: z 13 maja 2009 r. II GSK 911/08 i z 16 grudnia 2009 r. II GSK 202/09), że drogomierz (dalmierz) połączony z kasą fiskalną jest urządzeniem równoważnym dla taksometru w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. a u.t.d., gdyż służy temu samemu celowi co taksometr, a więc dla wyliczania, według ustalonej taryfy, należności za wykonywany taksówką przewóz osób. Ustalając na podstawie prawidłowo zebranych dowodów fakt zamontowania w pojeździe ww. drogomierza marki [...] połączonego przewodem elektrycznym z kasą fiskalną, organy miały w tej sytuacji prawo do zastosowania w sprawie art. 18 ust. 5 lit. a. u.t.d. Również z zarzutem skargi o naruszeniu przez organ art. 15 ust. 5 lit. b) u.t.d. w świetle zebranego materiału dowodowego nie sposób się zgodzić. Z dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy wyraźnie bowiem wynika, że kontrolowany pojazd został oznakowany w sposób sugerujący transport drogowy osób taksówką. Usunięcie zaś z numeru telefonu przedsiębiorcy z ciągu cyfr "[...]" jednej cyfry a w jej miejsce wpisanie "usunięto" - jest jedynie próbą ominięcia zakazu z art. 18 ust. 5 lit. b, a nie rzeczywistą formą jego respektowania. Ponadto zarzut, że skarżąca posługuje się firmą S. Sp. z o.o. podczas gdy na pojeździe widnieje jedynie nazwa "S.", "s." również uznać należy za bezpodstawny, zgodnie bowiem z wyrokiem NSA z dnia 20.10.2009r., który Sąd w pełni podziela "przepis art. 18 ust. 5 b u.t.d nie może być rozumiany w taki sposób, że do naruszenia zawartego w nim zakazu dochodzi tylko wtedy, gdy nazwa przedsiębiorcy umieszczona na pojeździe jest tożsama z firmą pod jaką przedsiębiorca figuruje we właściwym rejestrze. W przepisie tym ustawodawca nie posłużył się bowiem pojęciem "firmy" lecz "nazwy", która może być nadana przez przedsiębiorcę wyodrębnionym składnikom majątkowym i różnić się od jego firmy. art. 18 ust. 5 u.t.d.". Wreszcie dodać należy, że z protokołu kontroli wynika, że w chwili kontroli w kontrolowanym pojeździe znajdował się pasażer, który wybierając ten sam numer, jak zamieszczony na kontrolowanym pojeździe połączył się z firmą S. oraz zamówił usługę przewozu, która następnie została przez przewoźnika zrealizowana. W świetle powyższego w ocenie Sądu, organy w sposób zasadny przyjęły, że skarżący w niniejszej sprawie naruszył zakaz z art. 18 ust. 5 lit. b u.t.d. Również z zarzutem skargi o naruszeniu przez organy art. 18 ust. 5 lit. c u.t.d. – poprzez utożsamienie zamieszczonego na dachu kontrolowanego pojazdu baneru reklamowego z urządzeniem technicznym, nie można się zgodzić. Do naruszenia zakazu z art. 18 ust. 5 lit. c u.t.d., zdaniem Sądu dochodzi, gdy przedsiębiorca instaluje na dachu pojazdu urządzenie, które ma na celu próbę identyfikowania pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych z pojazdami wykonującymi przewozy taksówkowe, jako że tylko te ostatnie są uprawnione do instalacji takich urządzeń. Innymi słowy celem omawianego unormowania jest uniemożliwienie przedsiębiorcom wykonującym przewozy okazjonalne osób, wykonywania transportu drogowego tak jak taksówką. Organy obu instancji słusznie zatem przyjęły, że w okolicznościach niniejszej sprawy zamieszczenie na dachu kontrolowanego pojazdu baneru reklamowego miało na celu zakazaną próbę upodobnienia kontrolowanego pojazdu przeznaczonego do wykonywania przewozów okazjonalnych z pojazdami wykonującymi przewozy taksówkowe czym przedsiębiorca wyczerpał znamiona zakazu określonego w art. 18 ust. 5 lit. c u.t.d. Odnosząc się do zarzutów naruszenia zasad postępowania administracyjnego, Sąd nie znalazł podstaw aby zakwestionować czynności organów podejmowane w toku sprawy, a zmierzające do jej wyjaśnienia. W szczególności organy obu instancji wyczerpująco zbadały istotne w sprawie okoliczności, przeprowadzając w tym celu dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 § 1 k.p.a). Utrwalone w protokole kontroli stwierdzenia osoby kontrolującej wynikające z oględzin pojazdu oraz zeznania kierowcy w pełni korespondują z dokumentacją fotograficzną skontrolowanego pojazdu, oraz stanowią wystarczający materiał dowodowy dla wykazania naruszeń, o których mowa w art. 18 ust. 5 lit. a, b i c ustawy. Reasumując, skoro przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą był wykonywany w dniu [...] lutego 2010 r. przez skarżącą spółkę z naruszeniem zakazu umieszczania i używania w pojeździe taksometru, zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą i telefonem przedsiębiorcy oraz zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń, organy administracji drogowej prawidłowo zastosowały dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z L.p. 1.2 oraz 2.9. pkt 1, 2 i 3 załącznika do tej ustawy nakładając na spółkę karę pieniężną w łącznej wysokości 15.000 złotych. Zdaniem Sądu organy oparły się na materiale prawidłowo i wyczerpująco zebranym w toku kontroli, dokonując jego odpowiedniej oceny, a swoje stanowisko uzasadniły zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.