VI SA/Wa 2327/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Paulina Paczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2012 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia praw wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 3011 r. nr [...] Komendant Główny Policji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 268a K.p.a. oraz art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania R. K. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], zawieszającej prawa wynikające z licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podał, że podstawą wszczęcia postępowania w sprawie zawieszenia R. K.praw wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia było toczące się przeciwko niemu postępowanie karne o czyny z art. 296 § 2 k.k. w zw. z art. 296 § 1 k.k., art. 270 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. W aktach administracyjnych sprawy, jak wyjaśnił organ odwoławczy znajduje się nadesłany przez Prokuraturę Rejonową w [...] odpis aktu oskarżenia z dnia [...] kwietnia 2011 r. sformułowany m.in. przeciwko R. K. oraz nadesłany przez Sąd Rejonowy w [...] odpis postanowienia z dnia [...] września 2010 r. o przedstawieniu R. K. zarzutu popełnienia czynu z art. 585 § 1 k.s.h. w zw. z art. 12 k.k. oraz z dnia [...] stycznia 2011 r. o zmianie postanowienia o przedstawieniu R. K. zarzutów i przedstawieniu zarzutu popełnienia przestępstwa określonego w art. 296 § 2 k.k. w zw. z art. 296 § 1 k.k., art. 270 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Z uwagi na powyższe decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] zawiesił R. K. prawa wynikające z licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia w toczącym się przeciwko niemu postępowaniu karnym. W odwołaniu od decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. R. K. zarzucił naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez wydanie decyzji o charakterze uznaniowym bez wyważenia interesu publicznego i słusznego interesu strony. Komendant Główny Policji rozpatrując w postępowaniu odwoławczym przedmiotową sprawę wskazał na treść art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia wywodząc, że przepis ten ma charakter fakultatywny, rozstrzygając na jego podstawie, organ administracji winien kierować się także zasadą celowości i słuszności rozstrzygnięcia wyrażoną w art. 7 k.p.a. Organ dodał także, że regulacja powołanego przepisu ogranicza swobodę organu administracyjnego w kształtowaniu treści rozstrzygnięcia, zwłaszcza w tych przypadkach, kiedy przepisy prawa materialnego pozostawiają temu organowi swobodę w ustaleniu następstw prawnych faktu uznanego za udowodniony. Następnie podkreślił, że organy Policji w toku prowadzonego postępowania administracyjnego zmierzającego do zawieszenia praw wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia winne były w tym konkretnym przypadku wykazać, iż za skorzystaniem z fakultatywnie określonej dyspozycji tego przepisu przemawia interes publiczny. Organ wskazał, że z zebranego materiału dowodowego wynika, iż R. K. jest oskarżony o przestępstwo polegające na tym, że działając wspólnie z inną osobą w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w okresie od bliżej nieokreślonego dnia 2005 r. do bliżej nieokreślonego dnia 2009 r., jako prezes zarządu S. Sp. z o.o., nadużył udzielonych mu uprawnień poprzez udział w podrobieniu w celu użycia za autentyczne szeregu umów zlecania zawartych pomiędzy wskazanymi osobami i przedmiotową spółką na wykonanie prac, które w rzeczywistości nie były wykonywane oraz rachunków wystawianych na podstawie tych umów i innych dokumentów ze sporządzaniem tych umów związanych i wypłatę środków pieniężnych oraz nieuprawnione udzielenie i umorzenie pożyczek pobranych z funduszu socjalnego spółki i pobranie środków na podstawie sporządzonych dokumentów "poleceń wyjazdów służbowych", które faktycznie nie miały miejsca, czym wyrządził S. Sp. z o.o. łączną szkodę majątkową w kwocie 284.449,85 zł. Następnie organ wskazał, że zarzucane R. K. czyny mają związek z prowadzoną w powołanym okresie przez niego na podstawie koncesji MSWiA (koncesja nr [...]) działalnością gospodarczą w zakresie ochrony osób i mienia, w której pełnił funkcję prezesa zarządu. Zdaniem organu w sytuacji, gdy zachodzi uzasadnione podejrzenie, że osoba posiadająca licencję pracownika ochrony narusza umyślnie obowiązujący porządek prawny, a ponadto jest to powiązane z prowadzoną przez nią w ramach koncesji działalnością gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia – zawieszenie praw wynikających z licencji jest niewątpliwie słuszne i celowe. Organ wywodził, że przepis art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia nie ustala - dla jego zastosowania - wymogu skazania strony za przestępstwo. Wprost przeciwnie - toczące się postępowanie karne jest warunkiem jedynym i koniecznym zastosowania instytucji zawieszenia praw z licencji. Organ administracji nie bada przy tym w ogóle kwestii winy lub niewinności strony, jak również zasadności zarzucanych czynów i ich kwalifikacji prawnej. Swoją decyzję wydaje na podstawie ustalonego stanu faktycznego, znajdującego odzwierciedlenie w normie prawa materialnego, którą w tym postępowaniu jest art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia, uwzględniając przy tym także zasadę celowości i słuszności rozstrzygnięcia wyrażoną w art. 7 kpa., nakazującym wyważenie interesu indywidualnego (słusznego interesu strony) i interesu społecznego. Następnie organ wskazał, że licencja pracownika ochrony drugiego stopnia uprawnia osobę ją posiadającą m.in. do kierowania zespołami pracowników ochrony i stanowi jeden z warunków uzyskania koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia. Podkreślił, że zarzucane stronie w postępowaniu karnym przestępstwa mają ścisły związek z prowadzoną przez nią na podstawie uzyskanej koncesji działalnością gospodarczą. Względy słuszności i celowości uzasadniają zatem, w ocenie organu skorzystanie w realiach rozpoznawanej sprawy z instytucji fakultatywnego zawieszenia stronie praw wynikających z licencji. Bez znaczenia jak dalej wywodził organ odwoławczy pozostaje okoliczność, że toczące się przeciwko R. K. postępowanie karne nie został jeszcze prawomocnie zakończone, bowiem instytucja zawieszenia praw wynikających z licencji jest właśnie stosowana w toku postępowania karnego, a nie po jego prawomocnym zakończeniu. Organ dodał także, że prawnokarna zasada domniemania niewinności nie ma przy tym znaczenia w postępowaniu administracyjnym w sprawie zawieszenia praw wynikających z licencji pracownika ochrony. Dla skorzystania przez organ administracji publicznej z przyznanej mu przez ustawodawcę kompetencji określonej w art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia wystarczającym jest ustalenie, że w postępowaniu przygotowawczym wydane zostało postanowienie o przedstawieniu zarzutów, co ma miejsce, jak podkreślił organ, w niniejszej sprawie. W konkluzji organ odwoławczy podkreślił, że opisane w akcie oskarżenia zachowanie strony winno skutkować odsunięciem jej od możliwości wykonywania zawodu do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego. Rodzaj i okoliczności popełnienia zarzucanych stronie czynów uzasadniają zdaniem organu dla ochrony interesu społecznego zawieszenia odwołującemu praw z licencji. W skardze na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2011 r. R. K. zwany dalej skarżącym zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: • art. 15 k.p.a. poprzez wydanie merytorycznej decyzji w sytuacji, gdy uzasadnienie decyzji organu I instancji nie zawierało rozważań dotyczących wszystkich przesłanek zawieszenia praw z licencji; • art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w sytuacji gdy jej uzasadnienie nie odnosiło się do konkretnego stanu faktycznego; • art. 7 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia poprzez wydanie decyzji o charakterze uznaniowym bez wyważenia interesu publicznego i słusznego interesu strony. Wniósł o: • uchylenie zaskarżonej decyzji; • zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane bez wszechstronnego rozważenia całego materiału dowodowego oraz bez rozważenia interesów strony oraz interesu społecznego. Wywodził, że organ odwoławczy utrzymał decyzję organu I instancji w mocy, pomimo że była ona dotknięta wadą, polegająca na nierozważeniu interesu publicznego i indywidualnego. Dodał, że bardzo skrótowe uzasadnienie decyzji I instancji nie może być uzupełniane przez organ II instancji, bowiem istotą zasady dwuinstancyjności jest dwukrotne rozpoznanie sprawy przez organy administracyjne dwóch instancji. Zdaniem skarżącego nierozważenie jednej z przesłanek przez organ I instancji winno skutkować uchyleniem decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. Podkreślił, że wada ta jest szczególnie jaskrawa, gdy przy bezspornym stanie faktycznym przy wydawaniu decyzji uznaniowej jedyną przesłanką wymagającą szczegółowego uzasadnienia jest rozważenie interesu publicznego i indywidualnego. Wadliwość decyzji organu I instancji, polegająca na nierozważeniu przesłanek z art. 7 k.p.a., winna być w ocenie skarżącego uzupełniona po ponownym rozpatrzeniu sprawy, nie zaś przez organ II instancji. Ponadto skarżący podkreślił, że organ II instancji nie odniósł się do argumentu, że zawieszenie praw z licencji pozbawia stronę sposobu zarobkowania. Dodał, że z uwagi na stopień skomplikowania sprawy karnej, wielość świadków i obszerność materiału dowodowego postępowanie karne zapewne będzie trwało długo. W takiej sytuacji nierozważenie tej okoliczności, pomimo iż była podnoszona w odwołaniu, oznacza jego zdaniem, że zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem zasad prowadzenia postępowania odwoławczego. Skarżący dodał także, że uzasadnienie decyzji organu I instancji nie spełniało warunków z art. 107 § 1 k.p.a., gdyż nie odnosiło się do konkretnego stanu faktycznego, lecz zawierało jedynie abstrakcyjne rozważania. Wywiódł także, że dla wydania decyzji o zawieszeniu praw z licencji nie jest wystarczające stwierdzenie, iż przestępstwo, którego popełnienie zarzucono stronie jest związane z przedmiotem licencji, lecz należy ustalić jeszcze, w ocenie skarżącego, że związek ten jest na tyle poważny, że zagraża celom wydania licencji, tj., powoduje zagrożenie dla poczucia bezpieczeństwa osób chronionych. Jego zdaniem wydając decyzję na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia zważyć należy również sytuację życiową i zawodową strony, gdyż w czasie zawieszenia praw z decyzji strona nie będzie mogła korzystać z licencji, co - w konkretnej sytuacji - pociąga za sobą koszty dla spółki, w której jest zatrudniony i - co oczywiste - stawia jego osobę w bardzo trudnej sytuacji życiowej, pozbawiając go z dnia na dzień środków do życia. Skarżący wywodził także, że jest menedżerem, który nie wykonuje bezpośrednio czynności z zakresu ochrony osób i mienia, lecz który zarządza przedsiębiorstwem. Okoliczność, że może wykonywać czynności, dla których nie jest wymagana licencja, nie jest więc w tym przypadku argumentem przemawiającym za tym, że zawieszenie praw z licencji nie będzie dla niego dotkliwe. Racją jego pozostawania na tym stanowisku jest bowiem posiadanie licencji. W podsumowaniu skarżący podkreślił, że zawieszenie praw z licencji może nastąpić wyłączenie w sytuacjach, gdzie zagrożenie dla interesu publicznego jest wystarczająco poważne, bowiem stanowi ono odstępstwo – w imię interesu publicznego – od zasady domniemania niewinności, a opiera się na założeniu, że samo podejrzenie popełnienia przestępstwa w określonych sytuacjach może przemawiać za niewykonywaniem prawa z licencji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje na uwzględnienie. W działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia. Przepis ten jest w swojej treści jednoznaczny. Stanowi bowiem, że Komendant Wojewódzki Policji może, w przypadku powzięcia wiadomości o wszczęciu postępowania karnego przeciwko pracownikom ochrony o przestępstwo inne niż wymienione w ust. 1, zawiesić prawa wynikające z licencji do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie. W ust. 1 powołanego przepisu ustawodawca określając przesłanki obligatoryjnego zawieszenia praw z licencji wskazał na przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu. Skoro zatem tylko te przestępstwa zostały wyłączone z ust. 2 cyt. przepisu to okoliczność ta oznacza w ocenie Sądu, iż przesłankę fakultatywnego zawieszenia praw z licencji stanowi wszczęcie postępowania karnego o każde inne przestępstwo wymienione w kodeksie karnym bądź przepisach szczególnych. Nie oznacza to jednak, że w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w sprawie zawieszenia licencji na podstawie powołanego przepisu, a następnie w podjętym w tej sprawie rozstrzygnięciu organ może ograniczyć się wyłącznie do ustalenia, iż toczy się postępowanie karne i tylko na podstawie tego ustalenia zdecydować o zawieszeniu praw z licencji. Skoro bowiem z przepisu wynika, że organ może zawiesić prawa wynikające z licencji (a nie ma takiego obowiązku) to organ realizując to uprawnienie powinien przeprowadzić postępowanie z zachowaniem zasady celowości i słuszności wyrażonej w art. 7 k.p.a. Zakres swobody organu wynikający z przepisów prawa materialnego jest ograniczony ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego w szczególności tą, o której w powołanym przepisie mowa. Tym samym więc rozstrzygnięcie wymaga uprzedniego ustalenia szeregu okoliczności pozwalających na ocenę zaistniałego stanu rzeczy z punktu widzenia interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. Organ, takich ustaleń i oceny zgromadzonego materiału dowodowego dokonał. Zarówno organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy nie tylko ustalił bezsporny fakt toczącego się postępowania karnego, ale również odniósł się do treści przedstawionych w tym postępowaniu zarzutów i dokonał ich oceny w aspekcie wykonywanych przez niego zadań określonych w ustawie o ochronie osób i mienia przyznając prymat interesowi społecznemu. Koncesjonowanie działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług ochrony osób i mienia, jak i kontrolowanie działalności oraz łączące się z tym a przypisane powołaną ustawą obowiązki i uprawnienia organów Policji wiążą się ściśle z charakterem i specyfiką tej działalności. Ochrona osób i mienia realizowana jest bowiem w formie bezpośredniej ochrony fizycznej lub zabezpieczenia technicznego. Licencja pracownika ochrony fizycznej uprawnia osobę ją posiadającą do wykonywania zadań określonych przepisami ustawy, w tym do ochrony osób i mienia przy użyciu siły fizycznej i innych środków przymusu bezpośredniego i do kierowania zespołami pracowników ochrony i jest podstawą uzyskania i posiadania koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia. Specyfika wykonywanej przez pracownika ochrony funkcji wiąże się z dużym ryzykiem i odpowiedzialnością. Stąd też konieczność zagwarantowania zaufania publicznego i szczególnej przejrzystości wykonywania tego zawodu. W takim też kontekście należy dokonywać oceny decyzji w przedmiocie czasowego zawieszenia praw wynikających z licencji pracownikowi, przeciwko któremu wszczęto postępowanie karne o przestępstwo inne niż wymienione w ust. 1 powołanego przepisu uznając przy tym, co wymaga podkreślenia, iż wolą ustawodawcy wyrażoną w art. 32 ust. 2 ustawy było, aby w przypadku wszczęcia postępowania karnego przeciwko pracownikowi ochrony organ Policji mógł odsunąć go od wykonywania przez niego zadań, do których w ramach licencji jest uprawniony. Z niekwestionowanych ustaleń organów wynika, że postanowieniem Prokuratura Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. sygn. akt. [...] postawiono R. K. zarzut popełnienia przestępstwa stypizowanego w art. art. 296 § 2 k.k. w zw. z art. 296 § 1 k.k., art. 270 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. polegającego na tym, że działając wspólnie z inną osobą w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w okresie od bliżej nieokreślonego dnia 2005 r. do bliżej nieokreślonego dnia 2009 r., jako prezes zarządu S. Sp. z o.o., nadużył udzielonych mu uprawnień poprzez udział w podrobieniu w celu użycia za autentyczne szeregu umów zlecania zawartych pomiędzy wskazanymi osobami i przedmiotową spółką na wykonanie prac, które w rzeczywistości nie były wykonywane oraz rachunków wystawianych na podstawie tych umów i innych dokumentów ze sporządzaniem tych umów związanych i wypłatę środków pieniężnych oraz nieuprawnione udzielenie i umorzenie pożyczek pobranych z funduszu socjalnego spółki i pobranie środków na podstawie sporządzonych dokumentów "poleceń wyjazdów służbowych", które faktycznie nie miały miejsca, czym wyrządził S. Sp. z o.o. łączną szkodę majątkową w kwocie 284.449,85 zł. Zarzucany skarżącemu czyn godzący w takie wartości jak obrót gospodarczy, a także wiarygodność dokumentów pozostaje w ścisłym związku z wykonywanymi przez niego czynnościami w ramach posiadanej licencji. W interesie społecznym leży zatem, aby osoba, na której ciążą tego rodzaju zarzuty nie wykonywała zadań przypisanych ustawą dla osób, które licencją pracownika ochrony II stopnia się legitymują i od których wymaga się szczególnej transparentności działań bez jakichkolwiek wątpliwości w tym zakresie. Takiej też oceny dokonały organy, zasadnie uznając, iż z uwagi na charakter zarzucanego skarżącemu czynu i jego związek z wykonywanymi w ramach posiadanej licencji obowiązkami służbowymi należy uwzględniając ochronę interesu społecznego zawiesić skarżącemu prawo z licencji do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy karnej. Zaistniały stan rzeczy wyczerpuje bowiem w świetle art. 7 k.p.a. i art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia przesłanki do takiego rozstrzygnięcia. Podkreślenia wymaga przy tym, iż organ stosując określony przepis prawa winien wykazać spełnienie przesłanek do jego zastosowania i na tej kwestii się w uzasadnieniu koncentrować, a nie na skutkach, jakie podjęcie określonej decyzji wywoła. Ocena tych skutków w rozpoznawanej sprawie nie mieści się, zdaniem Sądu, w ocenie zaistniałego stanu rzeczy z punktu widzenia celowości i słuszności rozstrzygnięcia i interesu społecznego (art. 7 k.p.a.). W tym postępowaniu, wbrew przekonaniu skarżącego, nie może podlegać rozważeniu kwestia, czy i na ile czasowe zawieszenie praw z licencji skutkować będzie dolegliwościami dla spółki, w której skarżący jest zatrudniony, a także dla jego osoby. W przeciwnym razie mogłoby to prowadzić do zniweczenia celu, jaki powołany przepis realizuje. Nie było zatem potrzeby czynienia ustaleń, w tym zakresie, również w kontekście tego jakie stanowisko w spółce skarżący zajmuje oraz czy czynności z zakresu ochrony osób i mienia wykonuje bezpośrednio. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że słuszny interes strony to zobiektywizowana, realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej, zaś uznanie interesu strony za słuszny powinno wynikać z obiektywnej oceny sytuacji, a nie z przekonania strony opartego na poczuciu krzywdy, nierówności, czy niezrozumienia przez organ trudnej, w jej ocenie, sytuacji faktycznej. Tak rozumiejąc słuszny interes strony należy stwierdzić, iż w okolicznościach sprawy nie ma podstaw do przyjęcia, by organ rozważając kwestię interesu społecznego i interesu skarżącego uznał jego interes za nadrzędny. Podjęcie decyzji w przedmiocie zawieszenia nie wymaga uprzedniej oceny z punktu widzenia skutków takiej decyzji dla interesów gospodarczych i finansowych skarżącego. Czas trwania postępowania karnego, czy też wpływ decyzji na jego sytuację, czy przedsiębiorstwa, którym zarządza pozostają bez istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia. W tym przypadku uwzględnieniu podlega fakt toczącego się postępowania karnego, charakter zarzucanego czynu, jego związek z posiadaną licencją, a te okoliczności organ ocenił i trafnie przyjął, iż interes społeczny wymaga skorzystania z uprawnienia, o którym mowa w art. 32 ust. 2 powołanej ustawy. Zdaniem Sądu organy przedstawiły swoje stanowisko w uzasadnieniu decyzji bez uchybienia art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Wbrew zarzutom skargi zasada dwuinstancyjności postępowania nie została przez organy Policji naruszona. Organ I instancji wydając swoje rozstrzygnięcie prawidłowo ustalił stan faktyczny niniejszej sprawy, dokonał właściwej oceny materiału dowodowego, odniósł się do charakteru zarzucanego skarżącemu czynu, okoliczności jego popełnienia, jego związku z uprawnieniami do wykonywania zawodu pracownika ochrony, by w konsekwencji stwierdzić, że względy ochrony ładu i porządku publicznego oraz interesu społecznego wymagają ograniczenia uprawnień do wykonywania zawodu pracownika ochrony do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego toczącego się przeciwko skarżącemu. Natomiast jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji organu II instancji w postępowaniu odwoławczym organ nie ograniczył się do kontroli decyzji pierwszoinstancyjnej, lecz rozstrzygnął przedmiotową sprawę w jej całokształcie zgodnie z istotą administracyjnego toku instancji wymagającego dwukrotnego rozstrzygnięcia sprawy. Z powyższych względów za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw uznać również należy zarzut naruszenia przez organ art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skarżącego przeprowadzona przez organy Policji ocena przesłanek, których zaistnienie umożliwia zastosowanie art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia pozostaje w ścisłym związku z okolicznościami jego sprawy, a orzeczenia zostały oparte na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia podkreślenia wymaga, że w ocenie Sądu postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone z zachowaniem zasady celowości i słuszności wyrażonej w art. 7 k.p.a. Organy obu instancji nie ograniczyły się bowiem jedynie do ustalenia niekwestionowanego faktu toczącego się przeciwko skarżącemu postępowania karnego, ale również odniosły się do treści zarzucanego skarżącemu czynu i dokonały jego oceny przez pryzmat realizowanych przez niego uprawnień wynikających z posiadanej licencji, przyznając prymat interesowi społecznemu. Innymi słowy organy wyważyły w realiach niniejszej sprawy interes społeczny i słuszny interesu strony i nie znalazły podstaw do przyjęcia, by ten ostatni był nadrzędny w stosunku do interesu społecznego polegającego na zapewnieniu chronionym osobom i ich mieniu poczucia bezpieczeństwa, którego jednym z czynników jest zapewnienie wykonywania czynności ochrony (i to zarówno bezpośrednich, jak i organizacyjnych i kierowniczych w strukturze zespołu pracowników ochrony) przez osoby dające rękojmie moralne. Warto również dodać, że ocena czy rozstrzygnięcie jest słuszne nie należy do Sądu, bowiem oceny tej Sąd dokonuje pod względem legalności, a nie słuszności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pełni podziela pogląd Trybunału Konstytucyjnego wyrażony w wyroku z dnia 17 grudnia 2003 r. sygn. akt SK 15/02 opubl. OTK-A 2003/9/103. Trybunał Konstytucyjny stwierdził wówczas, że zawieszenie pracownikowi ochrony praw wynikających z licencji do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia przez sąd nie przesądza o jego winie lub niewinności. Stanowi jedynie konsekwencję wystąpienia określonego stanu faktycznego, z którym ustawodawca związał skutki prawne w postaci czasowego ograniczenia uprawnień administracyjnych na wykonywanie reglamentowanej przez prawo działalności. Zasada domniemania niewinności nie ma charakteru absolutnego i nie może być rozumiana na tyle szeroko, by uniemożliwiała sprawowanie nadzoru państwa nad działalnością, którą w powszechnym odbiorze prowadzą instytucje "zaufania publicznego" Zawieszenie praw wynikających z licencji pracownika ochrony nie może być traktowane inaczej niż dopuszczalny w świetle orzecznictwa TK i uzasadniony z uwagi na interes innych podmiotów - ustawowy wyjątek od zasady wolności wykonywania zawodu. Na gruncie kwestionowanej ustawy uprawnienia pracownika ochrony są nie tylko bardzo szerokie, ale też w dużym stopniu polegają na możliwości stosowania środków godzących w dobra innych osób (np. uprawnienie do legitymowania i ujawniania osób, stosowania środków przymusu bezpośredniego, a nawet użycia broni palnej). Zauważyć także należy, że obowiązkowej ochronie podlegają obiekty mające związek z mieniem niekiedy bardzo znacznej wartości, takie jak np. banki, przedsiębiorstwa wytwarzające lub przechowujące wartości pieniężne, rurociągi paliwowe itp. Za niezbędne należy zatem uznać regulacje ograniczające prawo wykonywania czynności ochrony przez osoby niedające gwarancji moralnych. Dotyczy to nie tylko pracowników, ale wszystkich osób posiadających licencję pracownika ochrony. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.