VI SA/Wa 2336/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Protokolant st. ref. Lili Zawadzka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi P. z siedzibą w [...], Niemcy na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej P. z siedzibą w [...], Niemcy kwotę 2200 (dwa tysiące dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 27 czerwca 2016 roku do Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej też jako "Urząd" lub "UPRP") wpłynęło podanie złożone przez R. I. (dalej też jako "zgłaszający" lub "uczestnik") o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy graficzny w postaci stylizowanego rysunku białego lwa szykującego się do skoku (w prawą stronę) umieszczonego na niebieskim tle (dalej też jako "sporny znak"). Przedmiotowy znak przeznaczony jest do oznaczania towarów z klasy 25 w postaci ,,odzieży, obuwia, nakryć głowy'' oraz następujących usług z klasy 45: "usługi prawne w zakresie dochodzenia odszkodowań; usługi w zakresie dochodzenia roszczeń z tytułu naruszania praw wyłącznych i autorskich, badania w tym zakresie; usługi prawne w zakresie pomocy w sprawach spornych; usługi w zakresie przygotowywania dokumentów prawnych". Urząd Patentowy pismem z dnia 28 czerwca 2016 roku, adresowanym do uczestnika, potwierdził przyjęcie zgłoszenia, informując o oznaczeniu go numerem [...]. W dniu 26 października 2016 roku do Urzędu Patentowego RP wpłynął sprzeciw wobec zgłoszenia spornego znaku towarowego graficznego, wniesiony przez P. SE, H., Niemcy (dalej także jako "wnioskodawca", "spółka P." lub "skarżący"). Jako podstawę prawną swojego żądania wnioskodawca wskazał art. 1321 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity Dz. U. z 2021 roku, poz. 324, dalej też jako "p.w.p."). Jako podstawę faktyczną wnoszący sprzeciw wskazał zarejestrowane na jego rzecz dwa wcześniejsze znaki towarowe: - graficzny znak towarowy, przedstawiający stylizowany rysunek pumy, zarejestrowany pod numerem [...], z pierwszeństwem od dnia 30 stycznia 1975 roku, dla towarów z klas: 18, 25, 28, w tym w klasie 25 dla następujących towarów: obuwie, zwłaszcza obuwie sportowe, tenisówki i obuwie zdrowotne, odzież sportowa, mianowicie ubrania treningowe, spodenki i trykoty gimnastyczne, koszulki i szorty tenisowe, trykoty dla graczy w piłkę nożną, spodenki i kostiumy kąpielowe; - unijny słowno-graficzny znak towarowy ([...]), będący kompilacją napisu PUMA i stylizowanego obrazu pumy, zarejestrowany z pierwszeństwem od dnia 6 lutego 2014 roku, przeznaczony do oznaczania towarów z klas: 18, 25. 28, w tym w klasie 25 dla następujących towarów: odzież, obuwie, nakrycia głowy. Skarżący zwrócił uwagę, że znaki towarowe spółki P. w formie wizerunku stylizowanego kota (pumy) w pozycji skoku, chronione są na rzecz tej spółki w systemie krajowym lub międzynarodowym w kilkudziesięciu krajach świata. Jako dowód załączył listę wybranych chronionych w świecie znaków z wizerunkiem stylizowanego kota. Wnioskodawca wskazał ponadto, że spółka P. jest firmą z ogromnymi tradycjami w branży odzieży oraz obuwia, w szczególności obuwia sportowego. Zaznaczył, że kładzie nacisk na wysoką jakość produktów, nie szczędząc jednocześnie nakładów na ich promocję. Wnioskodawca wskazał, że od początku istnienia produkuje towary dla różnych grup odbiorców, w tym dla sportowców, przy czym sukcesy olimpijskie sportowców noszących odzież lub obuwie spółki P. były i są zawsze odnotowywane w historii tej firmy. Skarżący podkreślił, że jest sponsorem wielu wydarzeń sportowych w różnych dyscyplinach sportu, w związku z czym jego znaki towarowe są eksponowane podczas każdego z takich wydarzeń. Wskazał między innymi, że w 2000 roku podpisał kontrakt z PZPN na dostawę sprzętu dla [...], a w latach późniejszych również dla innych klubów sportowych. Wnoszący sprzeciw przedłożył przy tym materiały dowodowe dotyczące sponsoringu, wysokości nakładów na sponsoring, poziomu rozpoznawalności znaków towarowych spółki P.. Wnioskodawca stwierdził również, że o wysokiej renomie znaków towarowych spółki P. świadczy też skala naruszeń dokonywanych przez innych przedsiębiorców, sygnujących swoje towary myląco podobnymi oznaczeniami, na dowód przedkładając opisy odnotowywanych przypadków naruszeń przysługujących mu praw. W konsekwencji, zdaniem skarżącego, udzielenie prawa ochronnego na znak zgłoszony przez uczestnika przyniosłoby mu nienależną korzyść, a jednocześnie byłoby szkodliwe dla renomy znaków wnoszącego sprzeciw. Ponadto istnienie na rynku znaku towarowego, objętego niniejszym sprzeciwem, podobnego do przeciwstawionych paków, zawierających dominujący motyw graficzny przedstawiający wizerunek kota (pumy) w pozycji skoku, doprowadziłoby do osłabienia zdolności odróżniającej wcześniejszych znaków oraz ich atrakcyjności, a zatem do "rozwodnienia’' znaków. W ocenie wnoszącego sprzeciw, sporny znak towarowy jest myląco podobny pod względem koncepcyjnym do wcześniejszych znaków wnioskodawcy z następujących względów: - porównywane znaki towarowe przedstawiają stylizowane rysunki lwa (pumy) w pozycji skoku; - w obu przypadkach tylne łapy zwierząt nadal dotykają ziemi; - przednie nogi są podniesione, w pozycji w pozycji skoku, w identyczny sposób pod głową; - ogon kotów w obu przypadkach jest podniesiony pod takim samym kątem, i nieco powyżej głowy; - linie obrysu ciała zarówno tyłu jak i żołądka są bardzo zbliżone: - stylizowany rysunek Iwa w spornym znaku został umieszczony nad elementem słownym LEW, które to rozwiązanie jest identyczne jak w znaku towarowym słowno-graficznym PUMA [...]. Wnioskodawca zwrócił też uwagę, że puma i lew, stanowiące stylizowane wizerunki elementów graficznych porównywanych znaków towarowych, to największe dzikie zwierzęta z rodziny kotowatych. W ocenie skarżącego zgłoszony przez uczestnika znak wykazuje cechy pozwalające na skojarzenie go ze znakami wnioskodawcy przez relewantny krąg odbiorców. Skarżący podkreślił, że dla zastosowania art. 1321 ust. 1 pkt 4 p.w.p. nie jest potrzebne stwierdzenie ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd. Wystarczy taki stopień podobieństwa pomiędzy renomowanym znakiem, a nawiązującym do niego oznaczeniem, którego wynikiem jest ich mentalne łączenie przez potencjalnego odbiorcę. Wnoszący wskazał również na szereg decyzji Urzędu Patentowego RP, w których organ uznał renomę znaków towarowych spółki P. i odmówił udzielenia prawa ochronnego na późniejsze znaki towarowe (załącznik nr 45 do sprzeciwu), bądź unieważnił prawo ochronne udzielone na znaki towarowe (załączniki nr 46-48 do sprzeciwu). Wnioskodawca wymienił także inne decyzje oraz wyroki wydawane przez OHIM (EUIPO), urzędy, organy oraz sądy krajowe jak też Sąd Unii Europejskiej w postępowaniach zgłoszeniowych, sprzeciwowych, naruszeniowych, dotyczące znaków podobnych do renomowanych znaków spółki P. (załączniki nr 49-54 do sprzeciwu). Dlatego też, w ocenie skarżącego, sprzeciw jest uzasadniony z uwagi na wystąpienie przesłanek określonych w art. 1321 ust. 1 pkt 4 p.w.p. Urząd Patentowy RP pismem z dnia 15 listopada 2016 r. zawiadomił uprawnionego ze zgłoszenia znaku towarowego graficznego nr [...] o wniesieniu sprzeciwu wobec tego zgłoszenia oraz doręczył mu odpis sprzeciwu. Organ poinformował ponadto strony o możliwości ugodowego rozstrzygnięcia sporu w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia im pism. Kolejnym pismem z dnia 20 kwietnia 2017 r. Urząd Patentowy wezwał uczestnika do udzielenia odpowiedzi na sprzeciw. Zgłaszający nie udzielił odpowiedzi na sprzeciw. Następnie pismem z dnia 3 sierpnia 2017 r. Urząd poinformował wnoszącego sprzeciw, że zgłaszający nie udzielił odpowiedzi na sprzeciw i wyznaczył wnioskodawcy termin na uzupełnienie swojego stanowiska. Pismem z dnia 18 października 2017 r. skarżący uzupełnił swoje dotychczasowe stanowisko, podtrzymując w całości twierdzenia i zarzuty zawarte w sprzeciwie. Wnoszący sprzeciw podkreślił ponadto, że Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], unieważnił prawo ochronne na znak graficzny [...], które rozstrzygnięcie zostało utrzymane w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 3068/14, zaś postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zostało umorzone. Dodatkowo wnoszący sprzeciw dołączył dwa artykuły, jeden zatytułowany "[...]" a drugi "[...]". Powyższe stanowisko skarżącego zostało przekazane zgłaszającemu, który jednakże nie odniósł się do niego. Pismem z dnia 24 października 2019 roku Urząd Patentowy poinformował strony postępowania o zebraniu w sprawie całego materiału dowodowego a następnie decyzją z dnia [...] października 2019 r. numer [...], oddalił sprzeciw wniesiony przez skarżącego w dniu 26 października 2016 r. wobec zgłoszenia przez uczestnika spornego znaku towarowego. Organ zaznaczył, że w pierwszej kolejności badaniu winna podlegać kwestia, czy znak wcześniejszy ma status znaku renomowanego, gdyż w przypadku stwierdzenia takiej okoliczności, ocena podobieństwa powinna zostać dokonana przy pomocy innych, względniejszych kryteriów. UP RP zauważył, że wszystkie przedłożone przez skarżącego dowody, mające wykazać renomę znaków przeciwstawionych znakowi spornemu, pochodzą z okresu przed zgłoszeniem do ochrony tego ostatniego. Materiały dotyczące sponsoringu, wysokości nakładów na sponsoring, oraz odnotowanych przypadków naruszeń znaków towarowych [...] w Polsce, zawierają bowiem daty obejmujące okres od 2000 r. do 2006 r., z wyjątkiem jednego materiału z 2018 r. i jednego dowodu z 2009 r. Zatem, jak wynika z przedłożonych przez skarżącego artykułów prasowych załączonych do akt przedmiotowej sprawy, towary (obuwie i odzież sportowa) z oznaczeniami zawierającymi określenie PUMA i charakterystyczny symbol dzikiego kota w skoku, były prezentowane jako towary znane, dobrej jakości jeszcze w dacie sprzed zgłoszenia spornego znaku towarowego do ochrony. Organ podkreślił jednakże, że większość z tych informacji prasowych pochodzi z daty na długo wcześniej niż sporny znak towarowy został zgłoszony do ochrony. Datowane są one na okres co najmniej na siedmiu lat przed zgłoszeniem spornego znaku do ochrony, a więc przed datą 27 czerwca 2016 r. (najpóźniejsze z przedłożonych materiałów pochodzą z 2009 r.). W ocenie Urzędu, w tej sytuacji, nawet gdyby uznać renomę znaku towarowego PUMA, nie można wykluczyć faktu, iż po tak długim okresie czasu znak towarowy PUMA mógł przestać być postrzegany jako znak renomowany. Organ zaznaczył także, że wnoszący sprzeciw powołał się także na szereg decyzji Urzędu Patentowego oraz EUIPO, mających za przedmiot kwestię renomy oznaczeń spółki P. Jednak, w ocenie UP RP, decyzje te mogą mieć jedynie charakter pomocniczy jako materiał dowodowy dla uzasadnienia renomy znaków towarowych, powołanych jako przeciwstawienia w niniejszej sprawie. W decyzjach tych niejednokrotnie przeciwstawiane były inne znaki towarowe wnoszącego sprzeciw niż w niniejszej sprawie. Ponadto każda z tych decyzji dotyczyła unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy korzystający ze znacznie wcześniejszej daty pierwszeństwa niż znak wobec którego wniesiono sprzeciw a więc materiały przedkładane w tych sprawach były aktualne w datach pierwszeństwa kwestionowanych znaków towarowych. Ponadto nie sposób precyzyjnie określić, jakiego rodzaju materiał dowodowy został przedłożony w sprawach, na rozstrzygnięcia w których powołuje się wnoszący sprzeciw. Z treści uzasadnień tych decyzji można wyciągnąć jedynie ogólne wnioski co do charakteru dowodów jakie organ uznał za przekonywujące, które nie mogą zastąpić analizy materiału dowodowego. Lektura powoływanych decyzji wskazuje jednak, że materiały dowodowe oceniane w tych sprawach obejmowały niejednokrotnie także środki dowodowe o innym charakterze niż w niniejszej sprawie. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej decyzją z dnia [...] października 2019 r. skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 1321 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo własności przemysłowej, art. 7, 8, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego a także art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Skarżący podkreślił, że był przekonany, iz przedłożony przez niego materiał dowodowy w wystarczający sposób potwierdza renomę jego znaków w Polsce i na świecie. Zdaniem spółki P. organ w wadliwy sposób dokonał oceny przedłożonego materiału dowodowego na wykazanie renomy przysługujących mu znaków towarowych a w rezultacie organ dopuścił się, mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a mianowicie art. 7, 8, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a., z uwagi na niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, a także na przeprowadzenie niepełnej i wadliwej zarazem analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji tych uchybień dokonał niepełnych ustaleń, dotyczących stanu faktycznego sprawy. Wnioskodawca zarzucił organowi, że ten zmienił swoją praktykę, a także nie uwzględnił wcześniejszych rozstrzygnięć dotyczących renomy znaków przeciwstawionych. Zdaniem skarżącego nie może stanowić przekonującego argumentu stwierdzenie, że dowody przedłożone do akt sprawy nie wykazują renomy przywołanych znaków towarowych, pomimo że pochodzą z okresu przed zgłoszeniem kwestionowanego znaku do ochrony. Wnioskodawca zaznaczył, że Urząd nie wezwał go do przedłożenia dodatkowych dowodów wskazujących renomę jego znaków. Wraz z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, w uzupełnieniu dotychczas złożonego materiału dowodowego, wnioskodawca przedłożył kolejne materiały, w tym, między innymi, sporządzony przez K. sp. z o. o. raport za okres od 1 lipca 2013 roku do 30 czerwca 2017 na temat znaków towarowych marki PUMA w reklamach, a także szereg wydruków ze stron internetowych traktujących o marce PUMA Jednocześnie spółka P. wniosła o uwzględnienie tych materiałów ze względu fakt, iż Urząd Patentowy nie poinformował, że materiał dowodowy, który został dotychczas przedłożony do akt sprawy nie jest wystarczający do wykazania renomy. Dodatkowo zmiana praktyki decyzyjnej Urzędu postawiła spółkę w niekorzystnej sytuacji. Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] czerwca 2021 roku nr [...], utrzymał w mocy swą wcześniejszą decyzję z dnia [...] października 2019 r. numer [...]. Organ podkreślił, że rozpatrując złożony przez skarżącego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w pierwszej kolejności należało ustalić, czy nowe materiały przedłożone przez wnioskodawcę mogą zostać dołączone do dotychczas zebranego materiału dowodowego, a przez to i brane pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy. Albowiem zgodnie z art 15222 ust 2 p.w.p. w trybie odwoławczym "nowe fakty i dowody mogą być powołane tylko jeżeli ich powołanie nie było wcześniej możliwe albo potrzeba ich powołania wynikła później". Z analizy wniosku strony wnoszącej sprzeciw wynika, iż na fakt przedłożenia dodatkowego materiału dowodowego powołuje się ona wyłącznie na okoliczność, iż potrzeba ich powołania wynikła później. Organ podniósł, że twierdzenie to, zdaniem skarżącego, uzasadnia rzekoma zmiana praktyki Urzędu, który na podstawie materiału dowodowego przedłożonego w toku postępowania pierwszo instancyjnego, w innych sprawach uznawał renomę znaków "PUMA". Urząd wskazał jednakże, że wnioskodawca błędnie poczytuje, iż fakt uznania przez organ renomy jego znaków w innych, i co najważniejsze wcześniejszych postępowaniach, niejako konstytuuje renomę znaków w kolejnych postępowaniach toczących się przed Urzędem w latach następnych. Albowiem zgodnie z doktryną ciężar udowodnienia renomy spoczywa wyłącznie na stronie powołującej się na tą okoliczność. Co więcej, każde postępowanie przed Urzędem Patentowym RP, jest co do zasady niezależne i opiera się wyłącznie na materiale dowodowym bezpośrednio do niego przedłożonym, a nie na analogii, w szczególności gdy dotyczy postępowań, które, tak jak w niniejszej sprawie dzieli znaczna różnica czasu. W rezultacie organ stwierdził, że wbrew wnioskom skarżącego, renoma znaków nie jest dana na zawsze i może z biegiem czasu ulegać dewaluacji. I aby przeciwdziałać takim sytuacjom strona przedkładając materiały dowodowe na okoliczność renomy w kolejnych latach winna je stale uaktualniać, a nie upraszczać sobie zadanie i powoływać się wyłącznie na okoliczności, które były aktualne w latach wcześniejszych, ale nie muszą już być aktualne na dzień badania renomy w sprawach z lat następnych. Dlatego też organ uznał zarzut wnioskodawcy o niczym nieuzasadnionej zmianie praktyki Urzędu za bezprzedmiotowy i mający jedynie usprawiedliwić zaniedbania poczynione na gruncie udowodnienia renomy znaków, będące z kolei konsekwencją pewnej rutyny co do przedkładanego materiału dowodowego. Uwzględniając powyższe, UP RP stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie ziściła się żadna z przesłanek zawartych w art. 15222 ust. 2 p.w.p., a która konwalidowałaby złożenie dodatkowego materiału dowodowego, już po wydaniu decyzji organu z dnia [...] października 2019 r. W tym stanie, organ, ponownie rozpatrując sprawę, oparł się wyłącznie na twierdzeniach i materiale dowodowym dotyczącym renomy znaków wnioskodawcy podniesionych przez niego przed wydaniem skarżonej decyzji. Poddając je analizie, organ skonstatował, że materiały przedłożone przez skarżącego pochodzą z lat 2005-2007, a więc sprzed przynajmniej dziewięciu lat przed datą zgłoszenia znaku późniejszego a taka różnica czasu powoduje, iż nie można uznać koniecznej zbliżonej aktualności materiału dowodowego do dnia badania renomy znaków wnioskodawcy. Co więcej, z korelacji daty granicznej wskazanego zakresu naruszeń, tj. roku 2007, z przedstawioną historią marki, kończącą się na roku 2010, zdaniem UP RP zasadnym jest twierdzenie, iż przedłożony materiał dowodowy nie wykazuje późniejszego, rzeczywistego używania znaków wnioskodawcy do sygnowania towarów. A w takim przypadku, gdy strona jako dowód przedkłada wyłącznie materiały nieaktualne, sprzed kilku lat, hipotetycznie nie pozbawionym sensu jest założenie, iż wnioskodawca mógł w np. przestać w późniejszym okresie, tj. po roku 2010, używać znaków wskazanych jako podstawa sprzeciwu. W takim zaś przypadku teoretycznie posiadana wcześniej renoma niewątpliwie mogła ulec zatarciu. A to na stronie spoczywa ciężar udowodnienia posiadania przez jej oznaczenia renomy, i dlatego też dbając o swoje interesy winna była przedłożyć materiały, które bezsprzecznie, beż żadnych wątpliwości potwierdzałyby ten stan na dzień zgłoszenia znaku przeciwnego. Konsekwencją powyższego ustalenia braku udowodnienia przez wnioskodawcę faktu posiadania przez jego oznaczenia przymiotu renomy na dzień zgłoszenia znaku przeciwnego, jest brak konieczności rozważania kolejnych przesłanek zawartych w art. 1321 ust. 1 pkt 4 p.w.p., tj. kwestii podobieństwa oznaczeń i ewentualnych nienależnych korzyści dla zgłaszającego lub szkodliwości dla odróżniającego charakteru bądź renomy znaku wcześniejszego. Albowiem dla zastosowania tego przepisu przesłanką niezbędną jest posiadanie przez oznaczenia wcześniejsze charakteru znaków renomowanych. W sytuacji, gdy charakter ten nie został w sprawie wykazany, badanie pozostałych przesłanek jest bezcelowe, ponieważ z definicji nie są one samodzielne. Do zastosowania art 1321 ust 1 pkt 4 p.w.p. konieczne jest bowiem kumulatywne ziszczenie się wszystkich przesłanek w nim zawartych - brak którejkolwiek z nich powoduje jego niestosowalność. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] czerwca 2021 roku wnioskodawca zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie; a/ art. 7, 8, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy poprzez brak wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, a w szczególności brak wnikliwej analizy dowodów przedłożonych przy sprzeciwie z dnia 18 października 2016 r. oraz przy stanowisku z dnia 17 października 2017 r. na wykazanie renomy przeciwstawionych znaków spółki P.: graficznego [...] oraz słowno-graficznego PUMA nr [...]; b/ art 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, poprzez nieuwzględnienie materiału dowodowego, przedłożonego przy wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 20 grudnia 2019 r., który to materiał dowodowy stanowił uzupełnienie materiału przedłożonego przy sprzeciwie z dnia 18 października 2016 r. oraz przy stanowisku z dnia 17 października 2017 r. na wykazanie renomy przeciwstawionych znaków spółki P.; c/ art. 80 k.p.a. polegające na nieprawidłowej ocenie stanu faktycznego na podstawie zebranego materiału dowodowego, dokonaniu sprzecznych ustaleń faktycznych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności poprzez nieuwzględnienie orzecznictwa - cytowanego zarówno w sprzeciwie z dnia 18 października 2016 r., w stanowisku z dnia 17 października 2017 r., jak i we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 20 grudnia 2019 r. - dotyczącego oceny materiału dowodowego przedłożonego w postępowaniu sprzeciwowym; d/ art. 107 § 3 k.p.a. związku z art. 252 p.w.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, poprzez brak pogłębionej analizy wcześniejszych decyzji organu, przedłożonych do akt niniejszej sprawy, ograniczenie się do lakonicznych stwierdzeń w uzasadnieniu decyzji, brak wskazania w uzasadnieniu decyzji przyczyn pominięcia części materiału dowodowego, przedłożonego przy sprzeciwie z dnia 18 października 2016 r. oraz przy stanowisku z dnia 17 października 2017 r., brak wyczerpującego wyjaśnienia przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia oraz pobudek, jakimi kierował się organ, wydając skarżoną decyzję; 2. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 1321 ust. 1 pkt 4 ustawy p.w.p. (będące skutkiem wadliwie ustalonego stanu faktycznego), poprzez błędne przyjęcie, że przeciwstawione znaki towarowe spółki P.: graficzny [...] oraz słowno-graficzny nr [...] nie są znakami renomowanymi. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] czerwca 2021 roku oraz wcześniejszej decyzji z dnia [...] października 2019 roku, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 roku, poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli, Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U z 2022 r., poz. 329 ze zm.; zwana dalej "p.p.s.a."). Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w wyżej zakreślonych granicach, Sąd uznał, że skarga P. SE, H., Niemcy, zasługuje na uwzględnienie, gdyż Urząd Patentowy RP, wydając zaskarżoną decyzję, dopuścił się, mogącej mieć zasadniczy wpływ na ostateczny wynik sprawy - obrazy przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 252 i art 15222 ust 2 p.w.p. Zgodnie bowiem z art. 252 p.w.p. w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania przed Urzędem Patentowym stosuje się, z zastrzeżeniem art. 253, odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W konsekwencji, w sprawie zastosowanie znajdą przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie przestrzegania zasad ujętych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. (tak też w wyroku WSA w Warszawie z 3 października 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1057/07, LEX nr 395329). I tak zgodnie z art. 7 k.p.a. organ winien stać na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmując wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ zobligowany jest także respektować art. 77 § 1 k.p.a. (w myśl którego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy) oraz art. 80 k.p.a. (nakazujący, aby organ administracji publicznej oceny dokonał na podstawie całokształtu materiału dowodowego). Swoje stanowisko zaś powinien przedstawić z zachowaniem wymagań z art. 107 § 3 k.p.a. Ewidentnie odmiennie natomiast przepisy ustawy – Prawo własności przemysłowej regulują zagadnienie prekluzji dowodowej w toku postępowania sprzeciwowego. Jak wskazuje przepis art. 15222 ust. 1 p.w.p. od decyzji Urzędu Patentowego wydanej po rozpatrzeniu sprzeciwu stronom służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przepisy art. 244-245, art. 248 i art. 249 stosuje się odpowiednio. Jednakże, w myśl art. 15222 ust. 2 p.w.p., nowe fakty i dowody mogą być powołane tylko jeżeli ich powołanie nie było wcześniej możliwe albo potrzeba ich powołania wynikła później. Okoliczności wpływające na brak możliwości powołania wcześniej nowych faktów i dowodów mogą wynikać np. z nieistnienia wcześniej konkretnego dowodu, braku dostępności strony do tego dowodu, samej niewiedzy strony o takim dowodzie, czy zaistniałej okoliczności. Z kolei powstanie potrzeby powołania nowego faktu czy dowodu może wynikać z zachowania drugiej strony w toku postępowania czy ze zmiany okoliczności sprawy (tak Mariusz Kondrat, Prawo własności przemysłowej, Komentarz, WKP 2021). W realiach przedmiotowej sprawy, skarżący powołał we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej decyzją organu z dnia [...] października 2019 r., nowe dowody na wykazanie renomy przysługujących mu znaków, wskazując między innymi na przekonanie o wystarczającym jej potwierdzeniu, za pomocą przedłożonych już uprzednio dowodów, w kontekście dotychczasowej praktyki organu. I właśnie w odstąpieniu od niej, skarżący upatrywał uzasadnienia dla konieczności powołania nowych dowodów, zgodnie z dyspozycją art. 15222 ust. 2 p.w.p. Organ nie podzielił stanowiska wnioskodawcy, wskazując, że każde postępowanie przed Urzędem Patentowym RP, jest co do zasady niezależne i opiera się wyłącznie na materiale dowodowym bezpośrednio do niego przedłożonym, co wyklucza analogię do innych postępowań. Dlatego też, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, oparł się wyłącznie na materiale dowodowym dotyczącym renomy znaków wnioskodawcy, przedłożonym przed wydaniem decyzji z dnia [...] października 2019 r. Zdaniem Sądu powyższe stanowisko organu nie jest zasadne a przedłożenie przez skarżącego nowych dowodów na etapie ponownego rozpatrzenia sprawy było uzasadnione, w świetle art. 15222 ust. 2 p.w.p. Podstawą bowiem zdyskredytowania dowodów składanych przez skarżącego było przypisanie im przez organ braku aktualności na dzień zgłoszenia spornego znaku towarowego. Organ przyznał zarazem, że z przedłożonych przez wnoszącego sprzeciw, artykułów prasowych wynika, że towary (obuwie i odzież sportowa) z oznaczeniami zawierającymi określenie PUMA i charakterystyczny symbol dzikiego kota w skoku, były prezentowane, jako towary znane, dobrej jakości jeszcze w dacie sprzed zgłoszenia spornego znaku towarowego do ochrony. Obecność ta miała charakter wieloletni (co najmniej kilka lat przed datą zgłoszenia spornego znaku towarowego do ochrony). Jednak, jak wyraźnie podkreślił UP RP, większość z tych informacji prasowych pochodzi z daty na długo wcześniej, niż sporny znak towarowy został zgłoszony do ochrony. Dlatego też, w ocenie Urzędu, nawet gdyby uznać renomę znaku towarowego PUMA, nie można wykluczyć faktu, iż po tak długim okresie czasu znak towarowy PUMA mógł przestać być postrzegany jako znak renomowany. W ocenie Sądu, powyższe stanowisko organu, zaprezentowane w decyzji z dnia [...] października 2019 r., z uwagi na wysoce ocenny charakter, dotyczący kwestii wykazania renomy znaków przeciwstawionych, w ramach korelacji czasowej, odnoszącej się do daty zgłoszenia znaku spornego, stanowiło niewątpliwie uzasadniony powód dla powołania nowych dowodów przez skarżącego, w świetle dyspozycji art. 15222 ust. 2 p.w.p. Przepisy ustawy - Prawo własności przemysłowej, nie definiują przy tym w żaden sposób zakresu czasowego, co do którego uprawniony do znaków, których renomę wywodzi, winien przedłożyć odpowiednie dowody. Tego typu regulacja normatywna nie jest zresztą możliwa, uwzględniając charakter znaku renomowanego, który nota bene, również nie jest zdefiniowany w ustawie. Jak wskazuje się natomiast w doktrynie, pierwotnie uważano, iż elementem decydującym o renomowanym charakterze znaku towarowego jest kojarzony z nim prestiż i wysoka jakość towaru nim oznaczonego, jednakże pod wpływem orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który wielokrotnie miał okazję wypowiadać się w tej kwestii, przewagę zdobył pogląd, iż jedynym istotnym kryterium jest stopień rozpoznawalności danego znaku towarowego wśród znacznej części relewantnej grupy odbiorców na określonym terytorium w odniesieniu do określonych towarów (tak A. Tischner [w:] P. Kostański (red.), Prawo własności przemysłowej. Komentarz, wyd. 2, 2014, Legalis, art. 296 nb. 27 z powołaniem na poglądy R. Skubisza wyrażony [w:] System PrPryw, t. 14B, s. 1117 i n., czy też wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 3 września 2015 r., Iron & Smith, C-125/14, EU:C:2015:539, pkt 17 i przytoczone tam orzecznictwo). Z orzecznictwa Trybunału wynika (przykładowo wyrok z dnia 14 września 1999 roku w sprawie General Motors Corporation vs Yplon SA), iż renomowany charakter danego znaku towarowego wykazać można za pomocą takich czynników, jak: - udział w rynku (zarówno pod względem ilości, jak i wartości zbywanych towarów), zasięg i długotrwałość reklamy produktu sygnowanego danym oznaczeniem, - terytorialny i czasowy zasięg używania znaku, - licencje udzielone na używanie znaku, jakość oznaczonych towarów, - wartość danego oznaczenia w ocenie niezależnych instytucji finansowych, - rozmiar nakładów poniesionych w związku z promocją znaku, - relacja cenowa do towarów substytucyjnych, czy (i ewentualnie, w jakim zakresie) znak ten używany jest przez osoby trzecie. W konsekwencji, konieczność potwierdzenia zaistnienia powyżej scharakteryzowanych faktów, pozwalających na poczynienie ustaleń, co do renomy konkretnych znaków towarowych, wymaga relewantnego materiału dowodowego. W orzecznictwie przyjmuje się więc, że wnoszący sprzeciw dla wykazania renomy przeciwstawionego znaku powinien przedstawić dowody wskazujące na: znajomość znaku wśród znacznej części odbiorców, na stosunkowo wysoki udział w rynku, miejsce w rankingach dotyczących pozycji i wartości znaku, intensywne używanie znaku, długoletnie używanie i jego zasięg, znaczącą wielkość sprzedaży (liczbę sprzedanych sztuk) oraz wysokość obrotów (całkowitą roczną wartość sprzedaży w poszczególnych latach), znaczne nakłady na reklamę i promocje (także w poszczególnych latach), prowadzone liczne kampanie reklamowe (m.in. telewizyjne, prasowe o zasięgu ogólnokrajowym) oraz uzyskane nagrody i certyfikaty, a także korzystanie ze znaku na podstawie udzielonych licencji, merchandisingu i sponsoringu, jak i innych wskazanych wyżej dowodów. Oczywistym jest zatem, że materiał dowodowy mający potwierdzić renomę znaku towarowego, ma charakter nie tylko różnorodny, jak już wyżej wskazano, ale także z natury rzeczy, musi odnosić się do długoletniego spektrum czasowego. Warunkiem sine qua non jest, na gruncie postępowania, zainicjowanego sprzeciwem wobec zgłoszenia znaku towarowego, żeby nabycie renomy przez znaki mu przeciwstawione, nastąpiło przed tymże zgłoszeniem. Nie ulega wątpliwości, że dowody przedłożone przez skarżącego, abstrahując od ich merytorycznej oceny, odnosiły się do okresu sprzed zgłoszenia spornego znaku. Natomiast w przedmiotowej sprawie kluczowym zagadnieniem jest przyjęcie przez organ pewnej cezury czasowej, co do zachowania aktualności renomy znaków przeciwstawionych na dzień zgłoszenia znaku spornego. Zdaniem UP RP bowiem, dowody, obrazujące stan faktyczny poprzedzający moment zgłoszenia znaku spornego do rejestracji, o co najmniej siedem lat, są nieprzydatne, w kontekście braku możliwości przypisania im waloru aktualności, w relewantnym, dla oceny renomy znaków przeciwstawionych, czasie. Pozostaje więc otwarte pytanie, jak ocenić przydatność materiału dowodowego sprzed daty zgłoszenia znaku spornego, czyli 27 czerwca 2016 roku, dla wykazania przez znaki przeciwstawione renomy, na tą właśnie datę? Czy przykładowo dowody te musiałyby odnosić się także do roku, w którym zgłoszenie miało miejsce, czy wystarczające byłyby materiały poprzedzające datę zgłoszenia o rok, dwa lub trzy? Odpowiedzi na tak postawione pytanie nie dają przepisy p.w.p., jak też Rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (obowiązującego w dacie zgłoszenia znaku spornego), czy też aktualnie obwiązującego Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej, jak również dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2436 z dnia 16 grudnia 2015 r. W ocenie Sądu, należy jednakże mieć na uwadze, że uzyskanie przez konkretny znak towarowy renomy, poprzedzone jest wieloletnim intensywnym procesem wprowadzania towarów nim oznaczonych na rynek, połączonym z szeroko zakrojoną kampanią reklamową. Dopiero tego typu długookresowe działania mogą w efekcie utrwalić wśród znacznego grona odbiorców towarów rozpoznawalność danego znaku towarowego. Nie sposób zatem racjonalnie przyjąć, że dowody na wykazanie renomy znaków przeciwstawionych w toku postępowania sprzeciwowego, miałyby wprost odzwierciedlać stan faktyczny na datę zgłoszenia znaku spornego. Wyklucza to bowiem już sam ich charakter. Oczywistym jest, że skutki działań skarżącego, związanych z wielkością sprzedaży, czy też nakładów poczynionych na reklamę i promocje, rozłożone są na lata, w ramach pewnego procesu budowania marki. Oznacza to także pewną trwałość renomy nabytej przez znaki towarowe wskutek wcześniejszych działań rynkowych i marketingowych danego przedsiębiorcy. W konsekwencji, zdaniem Sądu, za racjonale i uzasadnione zachowanie strony postępowania, powołującej się na renomę przysługujących jej znaków, jest przedłożenie, w ramach postępowania zainicjowanego jej sprzeciwem, dowodów dotyczących faktów zaistniałych także w okresie poprzedzającym datę zgłoszenia znaku spornego do ochrony, jeżeli, w ocenie skarżącego, miałyby one wykazać nabycie przez przysługujące mu znaki charakteru renomowanego. Niewątpliwie, na stanowisko skarżącego mogły mieć wpływ również wcześniejsze rozstrzygnięcia organu, przyznające tymże znakom renomę, na które także się powoływał. Jak podkreślono bowiem w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 28 czerwca 2018 r. sygn. C-564/16, w sytuacji gdy strona wnosząca sprzeciw powołuje się przed Wydziałem Sprzeciwów dokładnie - jako na dowód renomy, w rozumieniu art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009, wcześniejszego znaku towarowego przywołanego na poparcie sprzeciwu - na wcześniejsze decyzje Urzędu dotyczące renomy tego samego znaku, jego instancje muszą wziąć pod uwagę wydane już przez siebie decyzje i ze szczególną uwagą rozważyć, czy w danym przypadku rozstrzygnięcie winno brzmieć podobnie, zgodnie z orzecznictwem przytoczonym powyżej. Gdy instancje te postanawiają przyjąć inną ocenę od tej przyjętej w poprzednich decyzjach, są obowiązane przy uwzględnieniu kontekstu, w jakim wydają one nową decyzję - przy czym przywołanie takich wcześniejszych decyzji stanowi część tego kontekstu - wyraźnie uzasadnić tę rozbieżność w stosunku do wspomnianych decyzji. Tymczasem, na gruncie niniejszej sprawy, organ w swej decyzji z dnia [...] października 2019 roku, po pierwsze, co do przypisania znakom przeciwstawionym renomy, podjął rozstrzygnięcie odmiennie, niż we wcześniejszych sprawach, w których strona skarżąca powoływała się na renomę tych samych znaków (jak chociażby w decyzji z dnia [...] grudnia 2011 roku, uznającej renomę znaku [...]- k. 130 akt administracyjnych). Po drugie, odmówił wiarygodności dowodom przez nią przedłożonym, z uwagi na zbyt długi okres czasu, który jego zdaniem poprzedzał datę zgłoszenia znaku spornego, w sytuacji, w której przedmiotowego zagadnienia nie regulują zarówno przepisy krajowe, jak i wspólnotowe. Ponadto dotychczasowe orzecznictwo oraz doktryna, również nie wypracowały wytycznych odnośnie metodologii ujmowania trwałości wypracowanej renomy w kontekście aktualności relewantnego materiału dowodowego. Sam organ wskazuje w przywołanej decyzji, że "nawet gdyby uznać renomę znaku towarowego PUMA, nie można wykluczyć faktu, iż po tak długim okresie czasu znak towarowy PUMA mógł przestać być postrzegany jako znak renomowany". Widocznym jest zatem, że stanowisko organu także odwołuje się do pewnej supozycji w tym zakresie a przyjęta przez UP RP cezura czasowa nie została poparta szerszą argumentacją. Finalnie należy zauważyć zupełnie pasywną strategię postępowania przyjętą przez uczestnika, który w ogóle nie odniósł się do żadnych twierdzeń oraz dowodów przedkładanych przez skarżącego. Postawa zgłaszającego oczywiście nie wpływa w żaden sposób na konieczność rozpatrzenia sprawy przez organ, w świetle powołanej, jako podstawa prawna sprzeciwu, dyspozycji art. 1321 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo własności przemysłowej. Jednakże nie sposób zdyskredytować jej w kontekście możliwości utrwalenia po stronie skarżącego przekonania o prawidłowości przyjętej linii dowodowej w zakresie wykazania renomy obu przeciwstawionych przez niego znakowi spornemu, swoich znaków. W konsekwencji, zdaniem Sądu, przyznać należy rację skarżącemu, że w przedmiotowej sprawie, na etapie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej decyzją organu z dnia [...] października 2019 roku, uznającą dowody przedłożone przez skarżącego za irrelewantne dla możliwości oceny aktualności zachowania renomy przez znaki przeciwstawione na dzień zgłoszenia znaku spornego, zaistniała przesłanka ujęta w art. 15222 ust. 2 p.w.p., uprawniająca skarżącego do powołania nowych dowodów. Z kolei pominięcie przez Urząd Patentowy RP w swych rozważaniach, materiałów przedłożonych przez skarżącego, wraz z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, skutkowało naruszeniem przez organ przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 252 i art 15222 ust 2 p.w.p., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Dlatego też Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Tym samym, w toku ponownego rozpoznania sprawy, organ winien będzie merytorycznie ustosunkować się także do wyżej wskazanych materiałów dowodowych załączonych przez skarżącego do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, odnoszących się do okresu późniejszego, niż czyniły to dowody poprzedzające wydanie decyzji z dnia [...] października 2019 roku. O kosztach sądowych postanowiono z kolei (pkt 2 sentencji) w oparciu o art. 200 i 205 § 2 w zw. z § 4 p.p.s.a.