VI SA/Wa 2339/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 marca 2021 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi C. sp. z o.o. z/s w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę W dniu [...] grudnia 2019 r. na [...] w W., zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki S. o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował K. R. wykonujący przewóz okazjonalny osób w imieniu i na rzecz C. Sp. z o.o. W chwili zatrzymania do kontroli kierowca odpłatnie przewoził pasażerów z ulicy [...] na [...] w W.. W trakcie czynności kontrolnych pasażer okazał fakturę VAT nr [...] wystawioną za kontrolowaną usługę transportową, której sprzedawcą była C. Sp. z o.o. na kwotę 18,26 brutto, po potrąceniu 16,91 zł. Usługa przewozu, pasażerowie zamówili za pośrednictwem aplikacji [...]. W związku z podjętą kontrolą drogową, stwierdzono naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Wykonano dokumentację fotograficzną okazanych dokumentów oraz kontrolowanego pojazdu. Kontrola została udokumentowana protokołem nr [...] Pismem z dnia 24 stycznia 2020 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił skarżącą stronę, o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. W związku z podejmowanymi czynnościami wyjaśniającymi na skutek stwierdzonych podczas kontroli drogowej naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym, na podstawie pisma z dnia 19 lutego 2020 r. otrzymanego z Urzędu W., organ I instancji ustalił, że na dzień kontroli [...] grudnia 2019 r., przedsiębiorca C. sp. z o.o., posiadał licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym udzieloną 28 marca 2019 r. przez W. Nie posiadał natomiast innego uprawnienia transportowego wydanego przez Prezydenta W. Pojazd marki S. o numerze rejestracyjnym [...] nie został zgłoszony do przedmiotowej licencji. Pismem z dnia 24 lutego 2020 r., [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę, iż po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdzono naruszenia z lp. 1.5, 1.12, 2.11 załącznika nr 3 do utd. Decyzją z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego orzekł o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w kwocie 9.300 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące naruszenia: - niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 utd, w wymaganym terminie - za każdą zmianę, - niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 utd - za każdy dokument, - wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a utd, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy. Pismem z dnia 25 maja 2020 r. strona reprezentowana przez pełnomocnika złożyła odwołanie od powyższej decyzji, w którym zarzuciła organowi I instancji: 1) rażące naruszenie art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa i art. 81 kpa poprzez oparcie decyzji na błędnych ustaleniach faktycznych i przyjęcie, iż C. Sp. z o.o. wykonywała przewóz okazjonalny samochodem osobowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu poniżej 7 osób łącznie z kierowcą bez umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa i ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu, które to błędne ustalenia faktyczne nie mogą stanowić podstawy skarżonej decyzji, 2) rażące naruszenie art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa poprzez brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego w szczególności, nie przeprowadzenie dowodu z zeznań A. J. na fakt zawarcia umowy na usługi transportowe, a co za tym idzie, nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie ustalenia czy strony zawarły umowę, o której mowa w art. 18 ust. 4b lit. b co skutkowało błędnym przyjęciem, iż C. Sp. z o.o. wykonywała przewóz okazjonalny naruszając przepisy utd, 3) niewłaściwe zastosowanie art. 76 § 1 kpa z uwagi na błędne przypisanie protokołowi kontroli cech dokumentu urzędowego w sytuacji, gdy dokument nie został podpisany przez osobę upoważnioną do reprezentowania C. Sp. z o.o., 4) niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 4a i 4b w zw. z art. 4 pkt 11 utd, podczas gdy organ I instancji powinien zastosować art. 5b w zw. z art. 4 pkt 1 utd, 5) niewłaściwe zastosowanie art. 92a ust. 1 utd i bezzasadne nałożenie na C. Sp. z o.o. kary pieniężnej za przewóz samochodem niespełniąjącym kryterium konstrukcyjnego. Nadto pełnomocnik strony wniósł o przeprowadzenie dowodu z zeznań A. J. na fakt zawarcia umowy na usługi transportowe w dniu [...] grudnia 2020 r. oraz przeprowadzenie dowodu z tej umowy, stanowiącej załącznik do faktury nr [...]. Decyzją z dnia [...] września 2020r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r.5 poz. 256 i 695, zwanej dalej kpa), art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 14 ust. 2, art. 14 ust. 4, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 87 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 92a ust. 1, 3, 7 pkt 1 i 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 oraz 2020 r. poz. 875, zwanej dalej utd) oraz lp. 1.5, lp. 1.12 i lp. 2.11 załącznika nr 3 do utd, 1 po rozpatrzeniu odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 9.300 zł orzekł o utrzymaniu w całości zaskarżonej decyzji organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że przewóz wykonywany przez stronę w dniu kontroli nie spełnił wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Pojazd, którym Pan K. R. wykonywał w dniu kontroli przewóz osób w imieniu i na rzecz C. Sp. z o.o. przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Wynika to jednoznacznie z protokołu kontroli drogowej, zdjęć pojazdu wykonanych podczas kontroli oraz informacji zawartych w dowodzie rejestracyjnym pojazdu. Zgodnie zaś z art. 18 ust. 4a utd - przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem pojazd skarżącego tego warunku nie spełniał. Ponadto, należy wskazać, że przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 utd, który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy, ani opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu. Dlatego organ I instancji prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 utd oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy. Zgodnie z treścią art. 87 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, m.in. kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Na podstawie art. 87 ust. 3 utd, przedsiębiorca lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, wykonujący przewozy na potrzeby własne, odpowiedzialni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty. Materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie jednoznacznie wskazuje, że w dniu [...] grudnia 2019 r. kierujący pojazdem K. R. wykonywał przewóz okazjonalny osób w imieniu i na rzecz C. Sp. z o.o. W trakcie kontroli, kontrolujący ustalili na podstawie informacji uzyskanych od urzędnika W., że strona posiada licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Do kontroli, kierowca nie okazał się natomiast wypisem z powyższej licencji. Powyższe potwierdza protokół kontroli drogowej nr [...]. Uwzględniając powyższe organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 500 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 utd i lp. 1.12 załącznika nr 3 do tej ustawy. Ponadto w momencie kontroli ustalono, że strona posiada licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Na podstawie pisma z Urzędu W. z dnia 19 lutego 2020 r. ustalono, iż do ww. licencji nie został zgłoszony samochód osobowy marki S. o numerze rejestracyjnym [...]. Strona nie zgłosiła zatem w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, zmiany danych pojazdu. Zmiany danych powinny zostać zgłoszone organowi, który udzielił licencji nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Uwzględniając powyższe organ stwierdził, że strona w dniu kontroli wykonywała odpłatną usługę transportową w sytuacji braku zgłoszenia w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym. Organ I instancji prawidłowo więc stwierdził, że strona nie zgłosiła w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 800 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 pkt 1 utd oraz lp. 1.5. załącznika nr 3 do utd. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ wskazał, że protokół kontroli drogowej nr [...] jest istotnym dowodem w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Protokół jako dokument urzędowy korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Dokument urzędowy stanowi podstawowy element materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym. Dokumenty urzędowe korzystają ze szczególnej mocy dowodowej, ponieważ stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Organy administracji są więc zobowiązane uznać za udowodnione to, co wynika z treści dokumentu urzędowego. Z dokumentem urzędowym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści. Organ prowadzący postępowanie nie może wobec tego swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego. Istota protokołu z kontroli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny. Jeżeli chodzi o zarzuty dotyczące niewypełnienia znamion przewozu okazjonalnego przez stronę w dniu kontroli, organ podkreślił, że rozporządzenie Rady (EWG) nr 684/92 nie obowiązuje, ponieważ zostało zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 1073/2009, które dotyczy usług transportowych wykonywanych pojazdem konstrukcyjnie przystosowanym do przewozu powyżej 9 osób łącznie z kierowcą. Definicja przewozu okazjonalnego określona w art. 4 pkt 11 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, odnosi się do przewozów wykonywanych pojazdem przeznaczonym do przewozu, do 9 osób łącznie z kierowcą. W związku z powyższym obowiązującą definicją przewozu okazjonalnego, jest definicja z ustawy o transporcie drogowym, to ona ma zastosowanie do przewozu osób pojazdami konstrukcyjnie przystosowanymi do zarobkowego przewozu, do 9 osób łącznie z kierowcą. W niniejszej sprawie skarżąca strona, posiadając licencję na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym chcąc wykonać przewóz okazjonalny pięcioosobowym samochodem osobowym powinien zadbać o łączne spełnienie przesłanek określonych w art. 18 ust. 4b utd, czego jednak nie uczyniła - o czym świadczy m.in. forma w jakiej zamówiono przejazd i dokonano za niego zapłaty W związku z powyższym organ I instancji prawidłowo zastosował art. 18 ust. 4a oraz art. 18 ust. 4b w zw. z art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym. Organ odwoławczy wskazuje, iż w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym nie zachodzi potrzeba przesłuchania w charakterze świadka A. J. na fakt zawarcia umowy na usługi transportowe, ponieważ pasażerami w dniu kontroli byli S. L. oraz J. R. Ponadto ze zgromadzonego materiału dowodowego, wynika jednoznacznie, iż zamówienie usługi przewozu osób, jak i uzyskanie informacji o płatności za przejazd, odbyło się za pośrednictwem aplikacji [...], a nie na podstawie jakiejkolwiek umowy pisemnej bądź ustnej. Po wykonanym przewozie pasażer otrzymał fakturę nr [...], stanowiącą załącznik do protokołu kontroli. Zgromadzony materiał dowodowy jest spójny, wobec czego przeprowadzanie kolejnych dowodów, które nie wniosłyby nic nowego do sprawy, prowadziłoby do nieuzasadnionego przedłużania postępowania administracyjnego. Przesiana umowa na świadczenie usługi transportowej pomiędzy stroną, a A. J., stanowiąca załącznik do wniesionego odwołania, nie zmienia istoty sprawy. Kontrolowany przewóz wykonywano [...] grudnia 2019 r., w tym czasie przepis art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. b utd, nie przewidywał możliwości zawarcia umowy dotyczącej przewozu okazjonalnego w innej formie niż forma pisemna w lokalu przedsiębiorstwa. Skoro umowa dotycząca przewozu okazjonalnego mogła być zawarta tylko w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, to każda inna forma takiej umowy naruszała omawiany przepis. Tym samym podmiot wykonujący przewóz okazjonalny, który taką umowę zawarł naruszał zakaz określony w art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. b utd. Co więcej, organ odwoławczy podkreśla, że podstawą wydania decyzji w przedmiotowej sprawie są przepisy ustawy o transporcie drogowym, a nie Kodeksu cywilnego. Zatem postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone prawidłowo. Ponadto GITD wskazał, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c utd. Zgodnie z tym przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy łub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym doszło w wyniku działań skarżącego, dlatego brak jest podstaw do zmiany decyzji i umorzenia postępowania w całości. Pismem z dnia 28 września 2020 r. strony złożyła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie: - art 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, art. 8, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 86 oraz art. 107 kpa polegające na nieuchyleniu decyzji organu I instancji i utrzymaniu jej w mocy, pomimo tego, że organ I instancji błędnie ustalił, że pojęcie "krajowego transportu" zdefiniowane w art. 4 §1 i art. 5b ust. 1 pkt 1 utd jest tożsame z pojęciem przewozu okazjonalnego zdefiniowanym w art. 4 pkt 11 i art. 18 ust. 4b pkt 2 utd co doprowadziło do przyjęcia, że skarżąca wykonywała przewóz okazjonalny, podczas gdy wykonywała transport krajowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, na który posiadała stosowną licencję, - art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 oraz art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez błędną ich wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym - w tym przypadku skarżąca, aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym musi spełniać warunki przewozu okazjonalnego określone w art. 18 ust. 4a lub ust. 4b pkt 2 u.t.d., podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów powinna prowadzić do wniosku, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym nie musi spełniać tych warunków, podobnie jak osoby posiadające licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką (wydaną na podstawie art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d.), co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego zastosowania art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 u.t.d. w sytuacji, w której przepisy te nie powinny były znaleźć zastosowania, - art. 5b ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 4a i 4b u.t.d. w zw. z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przedsiębiorca posiadający licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym musi dodatkowo spełnić wymogi określone w art. 18 ust. 4a lub 4b pkt 2 u.t.d. podczas gdy uwzględnienie wskazanych norm konstytucyjnych przy wykładni ww. przepisów u.t.d. doprowadziłyby do uznania, że wymogi wskazane w art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 nie mają w ogóle zastosowania do przedsiębiorców posiadających licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, - ewentualnie w przypadku nieuwzględnienia zarzutu z punktu 2b petitum, zarzuca naruszenie prawa materialnego, tj. art. 20 w zw. z art. 22 i w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP - poprzez ich niezastosowanie - oraz art. i 8 ust. 4a i 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. poprzez ich bezpodstawne zastosowanie, w sytuacji w której organy I i II instancji powinny odmówić zastosowania art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. ze względu na ich sprzeczność z ze wskazanymi przepisami Konstytucji, która to sprzeczność polega na wprowadzeniu arbitralnych, nieproporcjonalnych i dyskryminujących dodatkowych wymogów, które muszą spełniać podmioty świadczące usługi przewozu osób samochodami osobowymi, w szczególności w porównaniu do osób świadczących usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodami osobowymi, w szczególności w porównaniu do osób świadczących usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówkami, - ewentualnie, w przypadku uznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że przepisy o przewozie okazjonalnym mają zastosowanie do skarżącej, zarzucam naruszenie prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 1 i! 2 Konstytucji - poprzez ich niezastosowanie - oraz art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. poprzez ich bezpodstawne zastosowanie - polegające na nieuzasadnionym pominięciu, że określony w art. 18 ust. 4a u.t.d. wymóg, aby przewóz okazjonalny był wykonywany jedynie pojazdami samochodowymi przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, zaś przewóz okazjonalny samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 4a jest dopuszczalny jedynie w przypadku spełnienia dodatkowych wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., stanowi w konsekwencji niekonstytucyjne, arbitralne i niczym nieuzasadnione kryterium różnicujące sytuację podmiotów, które świadczą usługi przewozu okazjonalnego za pomocą samochodów osobowych oraz podmiotów, które świadczą takie usługi za pomocą pojazdów samochodowych przeznaczonych konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, co w konsekwencji powinno było prowadzić do odmowy zastosowania wskazanych powyżej przepisów, jako niezgodnych z Konstytucją, • poprzez błędne przyjęcie, że art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i 4b w zw. z art. 4 ust. 11 u.t.d. może być zastosowany wobec skarżącego, w sytuacji gdy przedmiotowe przepisy stanowią przepisy techniczne, które nie zostały prawidłowo notyfikowane Komisji Europejskiej w świetle art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, a więc zdaniem TSUE - na taki przepis nie można się powoływać wobec jednostek. Strona wniosła o ewentualne skierowanie sprawy do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz Trybunału Konstytucyjnego. W konsekwencji pełnomocnik wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych W uzasadnieniu skargi strona rozwinęła podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." - Dz. U. 2019 poz.2325). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna. Zgodnie z art. 5b ust. 1 ww. ustawy dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140. dalej utd) podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Art. 18 ust. 4a utd stanowi, że przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. W myśl art. 18 ust. 4b utd dopuszcza się przewóz okazjonalny: 1) pojazdami zabytkowymi, 2) samochodami osobowymi: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust.7 pkt 1 ww. ustawy, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie a suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy zgodnie z ust. 7 ww. przepisu. Wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8.000 zł - zgodnie z lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem sądu ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny pozwalał na uznanie przez organ, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przez stronę przepisów prawa w zakresie wykonywania przewozów okazjonalnych. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli drogowej skarżący wykonywał we własnym imieniu odpłatny przewóz osób. W chwili zatrzymania do kontroli drogowej kierujący przewoził dwóch pasażerów z ul. z [...] na [...] w W. W trakcie czynności kontrolnych pasażer okazał fakturę VAT nr [...] wystawioną za kontrolowaną usługę transportową, której sprzedawcą była C. Sp. z o.o. na kwotę 18,26 brutto, po potrąceniu 16,91 zł. Usługa przewozu, pasażerowie zamówili za pośrednictwem aplikacji [...]. Wykonano dokumentację fotograficzną okazanych dokumentów oraz kontrolowanego pojazdu. Kontrola została udokumentowana protokołem nr [...]. Wskazane ustalenia potwierdzają, że strona wykonywała zarobkowo przewóz osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Przewóz wykonywany przez stronę skarżącą w dniu kontroli nie spełnił jednak wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Mianowicie pojazd, którym skarżący wykonywał w dniu kontroli przewóz osób, jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie wynika z protokołu kontroli oraz z dowodu rejestracyjnego, którego kserokopia znajduje się w zgromadzonym materiale dowodowym. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym - przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem pojazd skarżącego tego warunku nie spełniał. Przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy, ani opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przez rozpoczęciem przewozu. Dlatego organ I instancji prawidłowo nałożył na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 8.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 3 oraz art. 7 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy. Ponadto w trakcie przeprowadzonej kontroli ujawniono także inne naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie wskazuje, że w dniu [...] grudnia 2019 r. kierujący pojazdem K. R. wykonywał przewóz okazjonalny osób w imieniu i na rzecz C. Sp. z o.o. W trakcie kontroli, kontrolujący ustalili na podstawie informacji uzyskanych od urzędnika [...]., że strona posiada licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Do kontroli, kierowca nie okazał się natomiast wypisem z powyższej licencji. Powyższe potwierdza protokół kontroli drogowej nr [...]. Zgodnie natomiast z treścią art. 87 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, m.in. kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Na podstawie art. 87 ust. 3 utd, przedsiębiorca lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, wykonujący przewozy na potrzeby własne, odpowiedzialni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty. Wobec powyższego w ocenie sądu, organ I instancji prawidłowo nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 500 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 utd i lp. 1.12 załącznika nr 3 do tej ustawy. Ponadto w trakcie kontroli ustalono, że do ww. licencji nie został zgłoszony samochód osobowy marki S. o numerze rejestracyjnym [...]. Strona nie zgłosiła zatem w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, zmiany danych pojazdu. Zmiany danych powinny zostać zgłoszone organowi, który udzielił licencji nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Strona w dniu kontroli wykonywała zatem odpłatną usługę transportową w sytuacji braku zgłoszenia w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym. Powyższe zdaniem sądu uzasadniało nałożenie na stronę skarżącą kary pieniężnej w wysokości 800 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 pkt 1 utd oraz lp. 1.5. załącznika nr 3 do utd. Z powyższych względów zarzuty skargi, dotyczące zarówno naruszenia prawa procesowego, jak i materialnego, w całości nie zasługiwały na uwzględnienie. Organy rozstrzygające sprawę działały na podstawie i w granicach przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Zdaniem Sądu, nie doszło do naruszenia ogólnych zasad wyrażonych m.in. w art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 15 kpa. Sprawę rozstrzygnięto bowiem po wyczerpującym i prawidłowym zebraniu, a następnie rozpatrzeniu, materiału dowodowego, który był wystarczający do podjęcia zaskarżonych rozstrzygnięć (art. 77 i art. 80 kpa). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.