VI SA/Wa 2340/11

Dnia 27 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. J. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w sprawie ze skargi S. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Skarżący – S. J. w dniu 3 listopada 2011 r. złożył za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję tego organu z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Z kolei 30 grudnia 2011 r. złożył do Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji podając w nim, że z uwagi na brak dowodu uiszczenia opłaty drogowej organ nałożył na niego karę w wysokości 3.000 złotych, która jest dla niego znaczną kwotą, ponieważ spłaca kredyt hipoteczny na dom oraz raty wynikające z wszczętego przez organ podatkowy postępowania. Wskazał nadto, że suma jego miesięcznych zobowiązań wynosi 4.000 złotych, stąd wpłacenie kwoty 3.000 złotych oznaczałoby zaprzestanie spłacania innych rat, skutkujące zajęciem nieruchomości i zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej. Podkreślił, że wykonanie obowiązku wynikającego z zaskarżonej decyzji oznaczałoby dla niego i jego rodziny trudne do odwrócenie skutki. Zarządzeniem z dnia 9 stycznia 2012 r. wezwano skarżącego do nadesłania dokumentów potwierdzających wysokość zobowiązań obciążających go w skali jednego miesiąca, tj. rachunków bankowych obrazujących spłatę kredytu hipotecznego na dom oraz rat wynikających z wszczętego przez organ podatkowy postępowania. Skarżący przy piśmie z dnia 23 stycznia 2012 r. nadesłał decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. z dnia [...] marca 2010 r., nr [...], którą rozłożono skarżącemu na 36 rat zaległości w podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do grudnia 2005 r. oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 rok podając przy tym, że na dzień wydania decyzji należność główna tytułem ww. zaległości wynosi 145.872,15 złotych, a odsetki za zwłokę 45.986 złotych. Skarżący nadesłał również umowę nr [...] o konsumencką pożyczkę hipoteczną w kwocie 50.000 złotych, udzieloną na okres 15 lat, od [...] maja 2009 r. do [...] maja 2024 r. oraz umowę o Kredyt oraz Limit i Kartę A., z wysokością kredytu w kwocie 3.649 złotych oraz limitu na kwotę 2.000 złotych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W świetle przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) – cytowanej dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera dwie alternatywne przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu, są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Mając na uwadze powyższy przepis uznać należy, że chodzi w tym przypadku o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, nie publikowany). Jednakże podkreślenia wymaga, iż uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004, nie publikowane). Skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazał, że jej wykonanie spowoduje zaprzestanie spłacania innych rat, stanowiących comiesięczne zobowiązanie na kwotę 4.000 złotych, zajęcie nieruchomości i w efekcie zakończenie prowadzonej działalności gospodarczej. Powiązał tę argumentację z powstaniem po jego stronie trudnych do odwrócenia skutków. Na potwierdzenie swojej sytuacji materialnej skarżący załączył decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. określającą zasady spłaty zaległości podatkowych i wysokość miesięcznych rat z tego tytułu na kwotę od 2.680,07 złotych na początku spłaty, do 2.945,07 złotych przy końcu spłaty naliczonych przez organ podatkowy zaległości, umowę o pożyczkę oraz umowę o kredyt i kartę kredytową, z tytułu których ponosi łącznie comiesięczne wydatki na poziomie 4.000 złotych. Zdaniem Sądu, skarżący uprawdopodobnił, że ze wskazanych okoliczności wynika zaistnienie przesłanki określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Konieczność uiszczenia kary pieniężnej w wysokości 3.000 złotych, przy stałych comiesięcznych zobowiązaniach skarżącego, istotnie może uniemożliwiać prowadzenie nie tylko samej działalności gospodarczej, ale i gospodarstwa domowego i w efekcie spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wykonanie zaskarżonej decyzji na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego mogłoby zatem doprowadzić do wystąpienia nieodwracalnych skutków gospodarczych i ekonomicznych. Ten stan skutkowałby sytuacją, w której ewentualne rozstrzygnięcie Sądu w przyszłości stałoby się dla skarżącego, z ekonomicznego punktu widzenia, bez znaczenia. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił, jak w sentencji.