VI SA/Wa 2343/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] maja 2008 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego Z. S. kwotę 1472 (jeden tysiąc czterysta siedemdziesiąt dwa) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] o nałożeniu na Z. S. kary pieniężnej w wysokości 6 300 złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie przez skarżącego dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t. Jak wynika z protokołu kontroli nr [...] w dniu [...] marca 2008 r.[...] inspektorzy transportu drogowego zatrzymali do kontroli pojazd [...] wraz z naczepą [...] kierowany przez Pana A. C. W momencie kontroli kierowca wykonywał transport odpadów (żużel) z N. do D. Po dokonaniu ważenia pojazdu członowego składającego się z dwuosiowego ciągnika siodłowego oraz trzyosiowej naczepy, przy zastosowaniu wagi dynamicznej posiadającej aktualną legalizację Obwodowego Urzędu Miar w Gdańsku o nr 6UM1/1611/04 stwierdzono, iż nacisk dla pojedynczej osi napędowej o zawieszeniu pneumatycznym pojazdu samochodowego po odjęciu możliwych błędów ważenia wynosi 10 720 kg. Kierujący nie okazał do kontroli zezwolenia na przejazd po drogach publicznych pojazdem ponadgabarytowym. W związku z powyższym stwierdzono, iż nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu samochodowego wchodzącego w skład zespołu pojazdów przekracza nacisk określony dla drogi, po której się poruszał wynoszący 8t. o 2720 kg. Dodatkowo ustalono, iż nacisk dla potrójnej osi naczepy przy odległościach pomiędzy osiami składowymi wynoszącymi odpowiednio miedzy I a II osią 1,32 m i między II I III osią 1,31, wynosi 22 880 kg, co pozwalało stwierdzić, iż pojazd przekroczył nacisk potrójnej osi naczepy wchodzącej w skład pojazdu członowego określony dla tej drogi w wymiarze 21 800 kg o 1 080 kg. Pismem z dnia 19 marca 2008 r. (k. 10 akt administracyjnych) organ poinformował skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego, jednocześnie wezwał stronę do uzupełnienia materiału dowodowego zgromadzonego dotychczas w sprawie. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 31 marca 2008 r. skarżący odnosząc się do opisanego w protokole naruszenia wskazał, iż w dniu kontroli Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta we W. zlecił prowadzonej przez niego firmie dostarczenie pojazdu ciężarowego celem wykonania badań ugięć nawierzchni ul. O. we W. Ponadto w toku postępowania strona wskazała, iż w dniu kontroli pojazdem członowym, który poruszał się po ul. B. we W., zgodnie z nadesłaną kserokopią umowy nr [...] dysponował zarządca drogi - Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta we W. Po przeanalizowaniu materiału dowodowego organ I instancji uznał, iż nie można przyjąć, że kontrolowany w dniu [...] marca 2008 r. pojazd - należący do strony - znajdował się w dniu kontroli w dyspozycji prawnej ZDiUM we W. Powyższe twierdzenie organ oparł o treść umowy, zawartej pomiędzy Zarządem Dróg i Utrzymania Miasta we W. zwanym najemcą, a wynajmującym oznaczonym jako Ł. S. [...] z której wbrew twierdzeniom skarżącego wnika, iż wynajmującym pojazd jest inny podmiot niż strona, która oznaczona została jako S. Z. [...]. Powyższe, w ocenie organu, potwierdza również pismo Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta we W. nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. Uznając, iż przejazd kontrolowanego pojazdu nie mógł stanowić przedmiotu umowy decyzją z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 6 300 złotych. W odwołaniu od powyższej decyzji reprezentujący skarżącego pełnomocnik [...] wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania lub ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Pełnomocnik wniósł również o przeprowadzenie w postępowaniu odwoławczym dowodu z przesłuchania w charakterze strony Pana Z. S. oraz dowodu z przesłuchania w charakterze świadka Pana Ł. S. i Pana A. C. W treści odwołania pełnomocnik podniósł, iż skarżący nie ponosi winy jak również nie miał wpływu na przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drodze, a zatem nie może ponosić odpowiedzialności finansowej za naruszenie warunków przewozu drogowego. Podkreślił, iż kierujący kontrolowanym pojazdem A. C. samowolnie, w celu uniknięcia przeszkody skręcił w ulicę na której dopuszczalny jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 ton. Powyższe zdaniem pełnomocnika skarżącego, wskazuje na możliwość zastosowania w sprawie art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym określającego niedopuszczalność prowadzenia postępowania administracyjnego w zakresie kar pieniężnych wobec przedsiębiorcy, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, iż podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia. W tym zakresie pełnomocnik przedstawił oświadczenie kierowcy (k. 44 akt administracyjnych) oraz wniósł o przesłuchanie w charakterze świadka A. C. na okoliczność przyjęcia polecenia od skarżącego dostarczenia samochodu ciężarowego na ul. O. we W., samowolnego skręcenia w ul. B. we W., na której dopuszczalny jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t., jak również przesłuchanie w charakterze strony Z. S. na okoliczność polecenia kierowcy dostarczenia samochodu ciężarowego na ul. O. we W. Powołując się na treść art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym pełnomocnik podniósł, iż skarżący dołożył należytej staranności w organizacji przewozu, bowiem wyznaczył kierowcy trasę obejmującą drogi, po których dopuszczalny jest ruch pojazdów o nacisku na oś powyżej 10 t. Na poparcie powyższego pełnomocnik wniósł o przesłuchanie w charakterze strony Z. S. na okoliczność dołożenia należytej staranności w organizacji przewozu. Pełnomocnik podkreślił ponadto, iż w jego ocenie organ błędnie uznał, iż przejazd kontrolowanego pojazdu nie mógł stanowić przedmiotu umowy nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. Przyznał, iż przedmiotowa umowa zawarta została między Zarządem Dróg i Utrzymania Miasta we W. zwanym najemcą, a wynajmującym oznaczonym jako Ł. S. [...], jednakże dodał, iż wynajmujący Ł. S. podzlecił wykonanie zobowiązania wynikającego z umowy Z. S. prowadzącemu działalność gospodarczą [...]. Na dowód powyższego pełnomocnik wniósł o przesłuchanie w charakterze strony Z. S. oraz Ł. S. na okoliczność zawarcia ustnej umowy pomiędzy Ł. S. a Z. S. na wynajęcie samochodu ciężarowego z wymaganym naciskiem jednej osi obciążonej wagowo powyżej 10 Mg wraz z kierowcą w celu przeprowadzenia badań laboratoryjnych przy ul. O. przez ZDiUM we W. Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 13g ust. 1, 2 i 3, art. 40c ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz lp. 6 pkt 9 lit d i e załącznika nr 2 do ww. ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz art. 93 ust. 7 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Odnosząc się do argumentów strony zawartych w treści odwołania organ nadmienił, iż wbrew twierdzeniom strony przepisy art. 92 ust. 2 pkt 1 a także art. 92a ust. 4 oraz art. 93 ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem decyzja o nałożeniu kar pieniężnych wydana została w oparciu o zupełnie inne merytoryczne podstawy prawne, tj. art. 13g ust. 1 oraz art. 40c ustawy o drogach publicznych – bowiem jedynie powyższe przepisy dają możliwość nakładania kar pieniężnych za przekroczenie dopuszczalnych parametrów pojazdu. Odnosząc się do wniosków dotyczących dopuszczenia dowodu z przesłuchania w charakterze strony Z. S. oraz dowodu z przesłuchania w charakterze świadka Ł. S. i Pana A. C. organ wskazując na treść art. 75 § 1 kpa podkreślił, iż jako dowód w sprawie należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Jednakże organ zwrócił uwagę na fakt, iż stosownie do art. 78 § 1 kpa, żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Uwzględniając powyższe organ odwoławczy zdecydował się odstąpić od czynności zmierzających do pozyskania ww. wskazując, iż w sprawie nie ma powodu, by nie dać wiary skarżącemu, iż Z. S. nie wydawał polecenia zmiany trasy przewozu kierowcy Panu A. C., który uczynił to samowolnie, a ponadto uznał, iż wspomniany dowód nie ma w istocie znaczenia dla sprawy, gdyż nie może obalić ustaleń dokonanych w trakcie kontroli ani skutkować podjęciem innego niż przyjętego przez organ I instancji rozstrzygnięcia. W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik skarżącego wniósł o jej uchylenie jak i uchylenie decyzji organu I instancji. Rozstrzygnięciu organu zarzucił naruszenie przepisów postępowania w tym art. 7, art. 10, art. 77 i art. 78 kpa. pomagające na niezapewnieniu stronie czynnego udziału w postępowaniu i uniemożliwienie jej wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiału oraz zgłoszonych żądań oraz niedopuszczenie zawnioskowanych dowodów z przesłuchania strony i świadków; naruszenie przepisu art. 80 kpa poprzez ocenę zebranego materiału dowodowego w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oraz niedokonanie przez organ oceny merytorycznej czynników wskazywanych przez skarżącego na okoliczność uwolnienia się od sankcji administracyjnej. Ponadto pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi naruszeniem prawa materialnego, a w szczególności przepisu art. 13g ust 1b ustawy o drogach publicznych, przepisów art. 92 a ust. 4 oraz art. 93 ust 7 ustawy o transporcie drogowym poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że odpowiedzialność dotycząca przedsiębiorców wykonujących transport drogowy jest odpowiedzialnością absolutną i opartą na zasadzie ryzyka w sytuacji, gdy ww. przepisy stanowią o możliwości uchylenia się od odpowiedzialności w przypadku wykazywania, że naruszenie obowiązku jest następstwem okoliczności, za które nie ponosi odpowiedzialności i na które nie miał wpływu. Uzasadniając podniesione zarzuty pełnomocnik skarżącego wskazał, iż wystąpienie przez niego z wnioskiem o przeprowadzenie dodatkowych dowodów służyć miało przede wszystkim wykazaniu faktu, że za powstanie naruszenia tj. przekroczenia nacisków na osie, odpowiedzialność ponosi wyłącznie kierowca a nie skarżący, który nie miał na to wpływu. Ponadto, przeprowadzenie wskazanych w odwołaniu dowodów było niezbędne dla ustalenia okoliczności, że kontrolowany przejazd stanowił przedmiot umowy nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. zawartej miedzy Ł. S. z Zarządem Dróg i Utrzymania Miasta we W. – wobec zawarcia pomiędzy Ł. S. a Z. S. ustnej umowy zlecenia (podzlecenia). Zdaniem pełnomocnika skarżącego organ przyjmując jako własne ustalenia organu I instancji i nie dopuszczając dowodu przeciwnego zgłoszonego przez skarżącego naruszył przepisy postępowania administracyjnego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego pełnomocnik skarżącego podniósł, iż nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu II instancji, który stwierdził, iż nie ma żadnych prawnych ani faktycznych możliwości uniknięcia odpowiedzialności administracyjno-karnej w sytuacji, gdy kierujący pojazdem stanowiącym własność przewoźnika, umyślnie naruszył warunki przewozu, a nadto wziął na siebie cała odpowiedzialność za przedmiotowe naruszenie. Wskazując w tym zakresie na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pełnomocnik odwołał się do treści art. 13g ust 1b ustawy o drogach publicznych. Podniósł, iż zgodnie z jego treścią kara pieniężna powinna zostać nałożona na podmiot wykonujący przejazd tj. kierowcę, bowiem to on miał wpływ i ponosi winę za powstanie naruszenia warunków przewozu tj. przekroczenia dopuszczalnych nacisków na osie na drodze, na której jest dopuszczalny ruch pojazdów o naciskach osi do 10 t dla pojedynczej osi napędowej. Dodatkowo pełnomocnik skarżącego nie podzielił oceny organu II instancji zgodnie z którą przepisy art. 92 a i 93 ustawy o transporcie drogowym mają zastosowanie jedynie do naruszeń wynikających z ustawy o transporcie drogowym. Pełnomocnik nadmienił również, iż w jego ocenie organ II instancji błędnie uznał, iż przejazd kontrolowanego pojazdu nie mógł stanowić przedmiotu umowy nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. ponownie podkreślił, iż przedmiotowa umowa zawarta została między Zarządem Dróg i Utrzymania Miasta we W. zwanym najemcą, a wynajmującym oznaczonym jako Ł. S. [...], jednakże wynajmujący Ł. S. podzlecił wykonanie zobowiązania wynikającego z umowy Z. S. prowadzącemu działalność gospodarczą [...]. Na tę okoliczność skarżący powołał dowody w postaci przesłuchania strony i świadków, jednak organ nie dopuścił wnioskowanych dowodów, czym naruszył przepisy postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z unormowaną w art. 7 zasadą prawdy obiektywnej organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organ prowadzący postępowanie ma więc obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a.). Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy, zasadnym było uchylenie zaskarżonych decyzji dla wyjaśnienia przez organy, także z uwzględnieniem złożonych przez skarżącego dowodów, całokształtu okoliczności sprawy. Dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy jest warunkiem niezbędnym dla jej załatwienia, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Nie budzą wątpliwości, stwierdzone podczas kontroli, naruszenia zapisów ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. nr 19 z 2007 r., poz. 115 i 115 ze zm.), opisane w protokole z ważenia nr [...]. Skarżący kwestionuje swoją odpowiedzialność z dwóch powodów: 1) za powstałe naruszenia, przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drodze, ponosi odpowiedzialność tylko i wyłącznie kierowca, albowiem skarżący nie miał wpływu na ich powstanie, dołożył należytej staranności w organizacji przewozu, w szczególności wyznaczył kierowcy trasę – drogi, po których dopuszczalny jest ruch pojazdów o naciskach na oś powyżej 10 ton. Przepisy art. 92a oraz art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym dają możliwość uchylenia się od odpowiedzialności w przypadku wykazania, że naruszenie obowiązku jest następstwem okoliczności, za które nie ponosi odpowiedzialności i na które nie miał wpływu., 2) kontrolowany przejazd stanowił przedmiot umowy nr [...] z [...] marca 2008 r. zawartej między Ł. S. a Zarządem Dróg i Utrzymania Miasta we W., wobec zawarcia ustnej umowy zlecenia (podzlecenia) wykonania przedmiotowej umowy między Ł. S. a Z. S. Odnosząc się do pierwszego z nich, zgodzić się należy z organem, że przepisy art. 92a ust. 4 oraz art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym nie mają w niniejszej sprawie zastosowania. Dotyczą bowiem decyzji wydawanych na podstawie ustawy o transporcie drogowym. W niniejszej sprawie podstawę materialnoprawną decyzji stanowiły przepisy ustawy z 21 marca 1985 roku o drogach publicznych. Wszelka więc argumentacja strony odnośnie niezastosowania, a także naruszenia wskazanych przepisów ustawy o transporcie drogowym, w okolicznościach przedmiotowej sprawy jest bezzasadna. Rację ma też organ twierdząc, że za działalność przedsiębiorstwa zawsze ponosi odpowiedzialność osoba, która je prowadzi, a więc przedsiębiorca. To na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób (w tym kierowcy), którymi w wykonywaniu działalności się posługuje. Organ administracyjny nie ma obowiązku badania przyczyn powodujących przekroczenie parametrów. Jeżeli stwierdzi ich przekroczenie musi wymierzyć karę pieniężną. Stanowi o tym art. 13g ust. 1 – 2 ustawy z 21 marca 1985 roku o dogach publicznych. Zgodnie z ich brzmieniem: za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Karę, o której mowa w ust. 1, ustala się za przekroczenie dopuszczalnej wielkości parametru pojazdu. W przypadku przekroczenia dopuszczalnej wielkości więcej niż jednego parametru karę ustala się jako sumę wysokości kar z tytułu każdego przekroczenia. Jeżeli przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi występują na kilku osiach pojedynczych lub osiach wielokrotnych pojazdu, karę ustala się jako sumę wysokości kar z tytułu każdego przekroczenia. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na: 1) podmiot wykonujący przejazd; 2) nadawcę, załadowcę lub spedytora ładunku, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Wysokość kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, określa załącznik nr 2 do ustawy. Odnośnie drugiego z powodów, należy zauważyć, że w toku całego postępowania, także w skardze, strona podnosiła, iż przedmiotowy pojazd znajdował się w dyspozycji zarządcy dróg. Wskazywała dowody na poparcie swojego twierdzenia. Organ uznał, iż nie można przyjąć, że kontrolowany pojazd należący do strony, znajdował się w dniu kontroli w dyspozycji prawnej ZDiUM we W. Przeczy temu, zdaniem organu, treść umowy. Wynika z niej, że stroną umowy był Ł. S., a nie Z. S. Wynajmującym był więc inny podmiot, a kontrolowany pojazd nie mógł stanowić przedmiotu umowy. Taka ocena organu jest przedwczesna, albowiem okoliczność ta nie została wyjaśniona w sposób wyczerpujący. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 2) ustawy o drogach publicznych, korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych. Od powyższych opłat są zwolnione pojazdy zarządów dróg, o czym stanowi art. 13 ust. 3 pkt 1) c) ustawy. Tak więc pojazdy będące w dyspozycji prawnej zarządcy drogi zwolnione są , na podstawie art. 13 ust. 3 pkt 1) c) ustawy, z obowiązku ponoszenia opłat za korzystanie z dróg publicznych za przejazdy po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych. Rzeczą organu było więc wyjaśnienie, czy w dniu [...] marca 2008 r. o godzinie 9:40 pojazd czołowy należący do skarżącego realizował przewóz ZDiUM we W. (był w dyspozycji prawnej ZDiUM we W.) w celu przeprowadzenia badań laboratoryjnych przez Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta ugięć belką Benkelmana. Tych ustaleń brak. Z zawartej umowy nr [...], informacji do Wydziału Zamówień Publicznych z [...] marca 2008 r., faktury VAT nr [...] wynika, że stroną umowy był Ł. S., a nie skarżący. Ł. S. nie informował Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta o podzleceniu przedmiotowej usługi innej firmie transportowej. Jednakże taki obowiązek nie wynikał z zawartej umowy między Ł. S., a ZDiUM we W.. Umowa nie precyzowała także jednoznacznie numeru rejestracyjnego pojazdu, jego marki, ani dnia wykonania badania, a jedynie nacisk na tylną oś powyżej 10 Mg. Skarżący twierdzi, że to on był podmiotem wykonującym umowę. Na jej wykonanie zawarł umowę z Ł. S. Na tę okoliczność także brak jakichkolwiek ustaleń organu. Zgodnie z art. 75 § 1 kpa, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Stosownie do treści art. 78 § 1 kpa żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Wbrew twierdzeniom organu dowody zgłoszone przez stronę miały znaczenie dla wyjaśnienia okoliczności mających znaczenie dla sprawy. Żądanie strony winno być uwzględnione. Przesłuchanie zgłoszonych świadków pomogłoby uzupełnić dotychczas zebrane dowody dla bardziej dokładnego ustalenia stanu faktycznego. Dotyczy to w szczególności charakteru przejazdu skarżącego w dniu kontroli, łączącej go umowy z Ł. S., jej znaczenia w okolicznościach sprawy. W obecnym stanie faktycznym, niekompletnym, kontrola sądu zaskarżonych decyzji jest przedwczesna i niemożliwa. Rozpoznając ponownie sprawę organ uwzględni wnioski dowodowe skarżącego dla ustalenia charakteru przejazdu i ewentualnej odpowiedzialności skarżącego, dokona wszechstronnej oceny tak zebranego materiału dowodowego. Uchybienia formalne poczynione w toku niniejszego postępowania przez organy obu instancji, uniemożliwiły Sądowi prawidłowe ustosunkowanie się do zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym. Nieprawidłowości te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem w przypadku przyjęcia zasadności tezy strony skarżącej w zakresie dopuszczalności zawarcia ustnej umowy między Ł. S. a Z. S. o wynajmie przedmiotowego pojazdu, należałoby uznać, iż być może brak było jakichkolwiek podstaw do orzeczenia o karze z tytułu przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1) c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku.