VI SA/Wa 2346/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant ref. staż. Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi V.K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę w całości Główny Inspektor Transportu Drogowego (zwany dalej organem) decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] po ponownym rozpatrzeniu sprawy ze skargi V. Litwa (zwanego dalej stroną/skarżącym) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (zwanego dalej organem I instancji) z dnia [...] lutego 2015 r. o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w kwocie 10.000 zł utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Podczas kontroli drogowej pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...], kierowanego przez Pana M. A. ustalono wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy bez posiadania w pojeździe wymaganego ważnego zezwolenia. Zdaniem organu I instancji pojazdem przewożono rzeczy z Polski do Azerbejdżanu w imieniu i na rzecz litewskiego przedsiębiorcy. Kontrola drogowa miała miejsce na autostradzie A2 na węźle Skierniewice w dniu [...] listopada 2014 r. i została udokumentowana protokołem nr [...]. W związku z powyższym nałożono na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. Skarżący w odwołaniu wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w I instancji. Podnosi, iż kontrolowany przewóz wykonywany był faktycznie do Litwy, a nie jak wynikało to z dokumentu CMR do Azerbejdżanu. Transport z Litwy do Azerbejdżanu został wykonany za pośrednictwem kolei przez inny podmiot. Wskazany przez organ I instancji Dokument Towarzyszący służy do celów celnych, wskazany zaś w nim kod LTVG2000 oznacza urząd celny kolejowy w Wilnie. Organ wskazał, że stosownie do art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podczas przejazdu wykonywanego w ramach przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, wypis z licencji, kartę opłaty drogowej, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku, a ponadto w transporcie drogowym rzeczy - odpowiednie zezwolenie wymagane w międzynarodowym transporcie drogowym. Zdaniem organu w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli drogowej doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez posiadania w pojeździe wymaganego zezwolenia. Jego zdaniem przepis art. 87 ust. 1 pkt 3a jednoznacznie określa, jakie dokumenty podczas kontroli drogowej uprawnionego organu powinien posiadać i okazywać kontrolowany kierowca. Również treść ww. umowy potwierdza, iż zezwolenia i inne dokumenty, wymagane stosownie do jej postanowień oraz prawa wewnętrznego, powinny znajdować się w pojeździe i być okazywane na każde żądanie organów kontrolnych. Organ wskazał, że przepis art. 4 pkt 19 ustawy o transporcie drogowym stanowi, że zezwoleniem zagranicznym jest dokument otrzymywany na podstawie umowy międzynarodowej od właściwego organu innego państwa lub organizacji międzynarodowej przez właściwy organ Rzeczypospolitej Polskiej przekazywany przewoźnikowi drogowemu i upoważniający go do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego, jednokrotnie lub wielokrotnie, do lub z terytorium państwa określonego w zezwoleniu lub tranzytem przez jego terytorium. Zezwoleniem na międzynarodowy transport drogowym rzeczy jest dokument przekazywany przewoźnikowi drogowemu i upoważniający go do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego. Zezwolenie upoważnia konkretnego przewoźnika do wykonywania przewozu drogowego do lub z terytorium państwa określonego w zezwoleniu. Zezwolenie ma charakter indywidualny. Stosownie do treści przepisu art. 1 ww. umowy postanowienia niniejszej umowy mają zastosowanie do przewozów podróżnych i ładunków, pochodzących z lub przeznaczonych na terytorium jednej Umawiającej się Strony, w tranzycie przez to terytorium oraz między państwem trzecim a terytorium drugiej Umawiającej się Strony i na odwrót, wykonywanych pojazdami zarejestrowanymi na terytorium jednej z Umawiających się Stron. Wskazał, że cytowany wyżej przepis wprowadza rozróżnienie przewozów na przewozy: - wykonywane między obu państwami; - wykonywane w tranzycie przez terytoria umawiających się państw; - do/z państwa trzecich. Jego zdaniem powyższy podział znajduje odzwierciedlenie w treści zezwolenia, gdzie stosownie do rodzaju wykonywanego przewozu zaznacza się czy wykonywany przewóz ma charakter przewozu dwustronnego, przewozu tranzytowego czy też przewozu do/z kraju trzeciego. Uznał, że przewoźnik może wykonywać przewozy z terytorium państwa drugiej Umawiającej się Strony na terytorium trzeciego państwa oraz z terytorium trzeciego państwa na terytorium państwa jednej z Umawiających się Stron, jeżeli otrzyma specjalne zezwolenie wydane przez właściwe organy drugiej Umawiającej się Strony. Stwierdził, że zezwolenie na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy do/z krajów trzecich ma charakter odrębny w stosunku do udzielanego zezwolenia na przewóz dwustronny, czy też przewóz tranzytowy. Jego zdaniem, umowa zawarta między Rządem Rzeczpospolitej Polskiej a Rządem Republiki Litewskiej o międzynarodowych przewozach drogowych wskazuje, że przewoźnicy każdej Umawiającej się Strony mogą wykonywać przewozy ładunków oraz wykonywać przejazdy w stanie próżnym: a) między miejscem położonym na terytorium jednej Umawiającej się Strony a miejscem położonym na terytorium drugiej Umawiającej się Strony; b) w tranzycie przez terytorium drugiej Umawiającej się Strony; c) między miejscem położonym na terytorium jednej z Umawiających się Stron a miejscem położonym na terytorium państwa trzeciego i na odwrót. Umowa ta jest umową dwustronną zawartą pomiędzy dwiema umawiającymi się stronami, dwoma krajami Rzeczypospolita Polską i Republiką Litewską. Krajem trzecim w stosunku do tej umowy, jest każdy kraj niebędący stroną tejże umowy. Tym samym zezwolenie (zezwolenie na przewóz drogowy rzeczy do/z krajów trzecich) - daje prawo do docelowego wywozu lub wwozu ładunku z/do kraju innego niż kraj rejestracji pojazdu. Wskazał, że w przedmiotowym przypadku pojazdem zarejestrowanym na Litwie dokonywano wywozu ładunku z Polski do Azerbejdżanu zgodnie z okazanym dokumentem CRM z dnia [...] listopada 2014 r., gdzie w rubryce dotyczącej odbiorcy wskazano adres: [...] Azerbejdżan, a także celnym dokumentem towarzyszącym nr [...], a zatem przewoźnik zobowiązany był do posługiwania się zezwoleniem na przewóz drogowy rzeczy do/z kraju trzeciego, które ma charakter zezwolenia specjalnego. Jego zdaniem analiza okazanego podczas kontroli dokumentu CMR wykazuje, iż był to przewóz ładunku między kontrahentami - podmiotami nie mającymi siedziby w obu umawiających się państwach, tj. Polski i Azerbejdżanu, a zatem niemożliwym jest uznanie za wystarczającej do wykonania przedmiotowego przewozu licencji wspólnotowej. Oznacza to, że do przewozu wykonywanego w dniu kontroli konieczne było zezwolenie na przewóz drogowy rzeczy do/z krajów trzecich. Mając to na uwadze oraz ustalenia dokonane przez organ I instancji, zaskarżoną decyzję uznano za wydaną zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Organ stwierdził, że organ 1 instancji nie naruszył zasad postępowania wynikających z Kpa. Jego zdaniem w sposób wszechstronny dokonał oceny stanu faktycznego, działał w granicach i zgodnie z przepisami prawa. Wskazał, że organ I instancji w uzasadnieniu swej decyzji odniósł się do zaistniałego stanu faktycznego i prowadził postępowanie w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli, a tym bardziej nie naruszając fundamentalnej zasady działania organu administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa, o którym mowa w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 Kpa i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ I instancji ocenił zaistniały stan faktyczny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona czym nie naruszył art. 80 Kpa. II.mv ( Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając naruszenie prawa materialnego tj. art. 28, art. 28a, art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. a, art. 92a ust. ustawy o transporcie drogowym, przez błędną ich wykładnię, polegającą na przyjęciu, że wykonywano międzynarodowy transport drogowy rzeczy z Polski do Azerbejdżanu w imieniu i na rzecz litewskiego przedsiębiorcy. - obrazę przepisów prawa procesowego tj. art. 7, art. 8, art. 77,rt. 80, art. 85 kpa w zakresie braku aktu rzetelnego i całkowitego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz naruszenia przez organ i zasady wiarygodności obywatela do organu prowadzącego postępowanie oraz poprzez dokonanie przez organ niewłaściwej, błędnej i zbyt swobodnej oceny dowodów. Wobec powyższego wnosi o uchylenie Decyzji w całości i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. - W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając sprawę w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.)., skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję organem I instancji z dnia [...] lutego 2015 r. W działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Zgodnie z art. 1 ust. 1 Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) sporządzonej w [...] dnia [...] maja 1956 r. (Dz. U. z 1962 r. Nr 49, poz. 238), Konwencję tą stosuje się do wszelkich umów o zarobkowy przewóz drogowy towarów pojazdami, niezależnie od miejsca zamieszkania i przynależności państwowej stron, jeżeli miejsce przyjęcia przesyłki do przewozu i miejsce przewidziane dla jej dostawy, stosownie do ich oznaczenia w umowie, znajdują się w dwóch różnych krajach, z których przynajmniej jeden jest stroną Konwencji. W takiej sytuacji przepisy Konwencji CMR, w zakresie w niej uregulowanym, mają pierwszeństwo przed normami prawa krajowego. Przepis art. 5 ust. 1 i 2 umowy między Rządem Rzeczpospolitej Polskiej a Rządem Republiki Litewskiej o międzynarodowych przewozach drogowych przewoźnicy każdej Umawiającej się Strony mogą wykonywać przewozy ładunków oraz wykonywać przejazdy w stanie próżnym: d) między miejscem położonym na terytorium jednej Umawiającej się Strony a miejscem położonym na terytorium drugiej Umawiającej się Strony; e) w tranzycie przez terytorium drugiej Umawiającej się Strony; f) między miejscem położonym na terytorium jednej z Umawiających się Stron a miejscem położonym na terytorium państwa trzeciego i na odwrót. Przewoźnicy jednej z Umawiających się Stron mają prawo zabierania ładunku powrotnego na terytorium drugiej Umawiającej się Strony. W art. 6 ust. 1 powyższej umowy stwierdzono, iż z wyjątkiem przewozów określonych w artykule 7, przewozy ładunków wymienionych w artykule 5 mogą być wykonywane jedynie na podstawie zezwoleń, wydanych uprzednio przez właściwą władzę państwa rejestracji pojazdu w imieniu właściwej władzy drugiej Umawiającej się Strony. Z tego też względu przewoźnik może wykonywać przewozy z terytorium państwa drugiej umawiającej się strony na terytorium trzeciego państwa oraz z terytorium trzeciego państwa na terytorium państwa jednej z umawiających się stron, jeżeli otrzyma specjalne zezwolenie wydane przez właściwe organy drugiej umawiającej się strony. Zatem zezwolenie na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy do/z krajów trzecich ma charakter odrębny w stosunku do udzielanego zezwolenia na przewóz dwustronny, czy też przewóz tranzytowy. Organy słusznie twierdzą, że analiza okazanego podczas kontroli dokumentu CMR wykazuje, iż był to przewóz ładunku między kontrahentami - podmiotami nie mającymi siedziby w obu umawiających się państwach, tj. Polski i Azerbejdżanu, a zatem zasadne jest twierdzenie, że niemożliwym jest uznanie za wystarczającej do wykonania przedmiotowego przewozu licencji wspólnotowej. Oznacza to, że do przewozu wykonywanego w dniu kontroli konieczne było zezwolenie na przewóz drogowy rzeczy do/z krajów trzecich. Mając na uwadze powyższą regulację prawną oraz ustalenia dokonane przez organy, zaskarżone decyzji należy uznać za wydaną zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Z okazanych podczas kontroli drogowej dokumentów - listu przewozowego CMR z dnia [...] listopada 2014 r., wynika, że stroną umowy przedmiotowego przewozu jest litewski przedsiębiorca V. [...]. W rubryce nr 16 wskazano ww. przewoźnika jako przewoźnika wykonującego transport drogowy. Stosownie do art. 9 Konwencji o Umowie Międzynarodowego Przewozu Drogowego Towarów (CMR) list przewozowy CMR stanowi dowód zawarcia umowy, warunków umowy oraz przyjęcia towaru przez przewoźnika. Ze wspomnianego dokumentu CMR oraz dokumentu towarzyszącego wynika, że przewożony towar został załadowany w Polsce i był przewożony do Azerbejdżanu do przedsiębiorcy [...] Azerbejdżan. Oznacza to, że do przewozu z dnia kontroli konieczne było zezwolenie na przewóz drogowy rzeczy do/z krajów trzecich, takiego zezwolenia, które daje prawo do docelowego wywozu lub wwozu ładunku z/do kraju innego niż kraj rejestracji pojazdu, kontrolowany kierowca nie posiadał w pojeździe w chwili zatrzymania go do kontroli drogowej. Wszystkie dokumenty okazane przez kierowcę do kontroli wskazują, iż przedmiotowy ładunek miał być przewieziony z Polski do Azerbejdżan. Artykuł 6 Konwencji wymienia dane, które powinny lub mogą być zawarte w liście przewozowym, a art. 9 określa bliżej jego funkcję dowodową. Wynika z niego, że w braku przeciwnego dowodu, list przewozowy stanowi dowód zawarcia umowy, warunków umowy oraz przyjęcia towaru przez przewoźnika. Jedną z podstawowych funkcji, jakie spełnia list przewozowy CMR, jest funkcja dowodowa, jednak osiąga ona swój pełny walor tylko "w braku przeciwnego dowodu" a takiego skarżący nie przeprowadził. Uznanie jak to wykazuje skarżący, że towar miał być dowieziony do Wilna a dalej miał być przewożony przez kolejnych przewoźników towaru - "kolejnych" w rozumieniu art. 34 Konwencji CMR nie zostało wykazane. Takie zdarzenie ma miejsce wówczas, gdy drugi przewoźnik i każdy z następnych staje się przez przyjęcie towaru i listu przewozowego stroną umowy na warunkach określonych w liście przewozowym. Wówczas realizacja całego przewozu odbywa się na podstawie jednej umowy. Inna jest natomiast sytuacja przewidziana w art. 3 Konwencji CMR, zgodnie z którym przy stosowaniu konwencji przewoźnik odpowiada jak za swoje własne czynności i zaniedbania, za czynności i zaniedbania swoich pracowników i wszystkich innych osób (podwykonawców), do których usług odwołuje się w celu wykonania przewozu. W tym stanie rzeczy brak jest dokumentów potwierdzających wydanie towaru w Wilnie i "uwolnienie" się przewoźnika od zarówno towaru jak podążającego za nim listu przewozowego. Jest to rozwiązanie, którego odpowiednikiem w prawie krajowym są art. 789 § 1 k.c. i art. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601 ze zm.). W tym przypadku przewoźnik, który faktycznie wykonuje przewóz, czyni to na podstawie umowy zawartej z przewoźnikiem, który zawarł umowę o przewóz z nadawcą i nie staje się stroną tej ostatniej umowy, jak to ma miejsce w przewozie sukcesywnym. Powstaje wówczas stosunek obligacyjny łączący dwóch przedsiębiorców przewoźników, którzy zawarli umowę przewozu, o jakiej mowa w art. 5 ustawy Prawo przewozowe. Naczelny Sąd Administracyjny w swoich orzeczeniach niejednokrotnie wskazywał, że jednym z istotnych czynników wpływających na umocnienie praworządności w administracji jest obowiązek organów administracyjnych należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi kierowały się te organy w toku załatwiania spraw a to znalazło się swój wyraz w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2000, Nr 125, poz. 874), kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów m.in. ust. 4. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. Wskazano, że przepis art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym wskazuje, że wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagranicznego przewoźnika drogowego wymaga zezwolenia ministra właściwego do spraw transportu, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej. Przepis art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.) stanowi, że wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczny podmiot niemający siedziby w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym wymaga zezwolenia ministra właściwego do spraw transportu, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej. Do wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczny podmiot mający siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym stosuje się przepisy rozporządzenia (WE) nr 1072/2009, z tym że w przypadku wykonywania przewozu do lub z państwa trzeciego zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, jest wymagane, jeżeli umowy międzynarodowe tak stanowią (ust. 1a). Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, może być udzielone na okres nieprzekraczający danego roku kalendarzowego (ust. 2). Z art. 28a ust. 3 ww. ustawy o transporcie drogowym wynika, że kierujący pojazdem samochodowym wykonującym międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy jest obowiązany posiadać w pojeździe i okazywać na żądanie uprawnionych osób blankiet zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1. W przypadku nieokazania podczas kontroli tego dokumentu, międzynarodowy przewóz drogowy uznaje się za wykonywany bez zezwolenia. Organy kontrolne prawidłowo oceniły stan faktyczny i dokonał właściwego zastosowania przepisów ustawy o transporcie drogowym. Stosownie do art. 92a ust. 1 ww. ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10.000 zł za każde naruszenie. Nałożona kara pieniężna zgodnie z lp. 3.1. załącznika nr 3 do ww. ustawy jest w pełni uzasadniona, dlatego też niemożliwym jest zmiana kwalifikacji prawnej stwierdzonego naruszenia. Organy prawidłowo wskazały, iż kara pieniężna w wysokości 10.000 złotych nakładana jest na podstawie lp. 3.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, z tytułu wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy bez posiadania w pojeździe wymaganego zezwolenia, wobec czego "fizyczny" brak przedmiotowego zezwolenia w pojeździe podczas wykonywania przewozu drogowego, skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości wskazanej w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym na podmiot wykonujący przewóz, czyli na przedsiębiorcę - przewoźnika, podejmującego się prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wykonywania transportu drogowego rzeczy. W analizowanym przypadku podczas kontroli kierujący pojazdem nie okazał zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1 w związku z art. 28 ust. 1a ww. ustawy o transporcie drogowym w związku z art. 10 lit. a ww. umowy, toteż decyzję o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł należy uznać za prawidłową. Organy słusznie uznały, że brak jest podstaw do stwierdzenia, iż skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a tym samym umorzenia postępowania w sprawie. Sytuacja taka może mieć miejsce "jeśli stwierdzone zostanie, że (przedsiębiorca) dołożył należytej staranności (uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie wymagać) organizując przewóz, a jedynie wskutek jakiś nadzwyczajnych "okoliczności" lub zdarzeń doszło do naruszenia". A zatem, brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć. Nie wystarczy tylko zakwestionować swojej odpowiedzialności. Należy stwierdzić, iż w przedmiotowej sprawie przedsiębiorca nie uwolnił się od odpowiedzialności, bowiem powinien on postępować zgodnie z powyżej wskazanymi przepisami prawa, a wyżej wskazana nieprawidłowość nie miałyby wtedy miejsca. Powyższe wskazuje, że przedsiębiorca miał wpływ na powstanie naruszenia, a zatem odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa. Należy podkreślić, że możliwość wyłączenia odpowiedzialności strony odnosi się wyłącznie do zdarzeń, które mogły nastąpić w sposób nieoczekiwany i nadzwyczajny. Analiza materiału dowodowego wykazała, iż takie zdarzenia w rozważanym przypadku nie miały miejsca. Bezspornym jest, iż taką okolicznością nie może być niewłaściwe postępowanie kierowcy, który zobowiązany był do okazania wypełnionego blankietu zezwolenia. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.