VI SA/Wa 2351/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant spec. Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2019 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] października 2018r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego, zwanej dalej "kpa" (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, ze zm.), art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1481), art. 4 pkt 22 lit. h, art. 92a, art. 92c, ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, zwanej dalej "utd" (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 2200, ze zm.), Ip. 3.3, lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd. art. 32, art. 33, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tj. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.), art. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. U. UE L z dnia 11 listopada 2009 r.), po rozpatrzeniu odwołania A. Z. prowadzącej działalność gospodarcza pod nazwą "A." z siedzibą w M., od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 10.000,00 zł - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Do wydania przedmiotowej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją organu I instancji nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych). Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi oraz wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu. Dokonanie powyższego naruszenia stwierdzono w dniu [...] czerwca 2018 r. podczas kontroli drogowej przeprowadzonej w miejscowości [...] na drodze krajowej nr [...]. Kontroli poddano zespół pojazdów składających się z ciągnika marki [...] o nr rej. [...] oraz przyczepy marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował Pan P. P., obywatel Ukrainy, wykonując międzynarodowy transport drogowy rzeczy na trasie z [...] na rzecz przedsiębiorcy A. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą "A." z siedzibą w M. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...]. W dniu [...] sierpnia 2018 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10.000,00 zl (słownie: dziesięć tysięcy złotych) na stronę za naruszenia opisane w protokole kontroli. Strona zaskarżyła powyższą decyzję wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania ewentualnie o uchylnie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Odwołująca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania. Wskazano, że organ I instancji nie wyjaśnił sprawy w sposób należyty podkreślono niewystarczające ustalenie stanu faktycznego oraz wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek i środków dowodowych, którymi organ kierowa! się przy załatwieniu sprawy. Strona podniosła, że rozpatrzenie sprawy nastąpiło na podstawie niekompletnego i niewystarczającego materiału dowodowego, brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz uchylenie się organu I instancji od ustalenia całokształtu okoliczności faktycznych, decydujących o zaistnieniu zarzucanych nieprawidłowości. Strona wskazała także, że uzasadnienie decyzji nie wyjaśniło jakimi przesłankami kierował się organ podejmując swoje rozstrzygnięcie. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2018r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu wojewódzkiego. W uzasadnieniu swojej decyzji organ centralny wskazał, że zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1481) do spraw dotyczących naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego określonych w załączniku nr 3 do ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy sankcjonowanych administracyjnymi karami pieniężnymi, powstałych i ujawnionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Stosownie do art. 92 a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92 a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 10 000 złotych. Stosownie do art. 92 a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Następnie organ przytoczył brzmienie przepisów odnośnie sytuacji, w których nie nakłada się kar za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku. Podkreślono, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne zostały nałożone na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Treść art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z załącznikiem nr 3 do utd określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do utd. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d kpa. na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto, wskazano, iż zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f. które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. I pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 kpa daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa kpa. Odnośnie naruszenia nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi; lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd. Organ podał, że zgodnie z art. 34 rozporządzenia 165/2014: 1. Kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu. w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten. na który jest przeznaczona. 2. Kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy. 3. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachogralu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (II), (III) oraz (IV): a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub b) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf. Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu. 4. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf cyfrowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci zapewniają, aby ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie czytniki tachografu. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf analogowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, aby właściwe informacje były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd. 5. Kierowcy: a) zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z czasem urzędowym/oficjalnym kraju rejestracji pojazdu; b) obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów pracy, gotowości do pracy, przerw i odpoczynku: - pod określonymi symbolami Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy, który karą pieniężna w wysokości 5.000,00 złotych sankcjonuje nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Po przeprowadzonej przez organ odwoławczy analizie materiału dowodowego w tym przede wszystkim danych cyfrowych zabezpieczonych podczas postępowania kontrolnego, protokołu kontroli (k.26-28), wyjaśnień strony należy stwierdzono, iż kontrolowany pojazd prowadzony był bez prawidłowa włożonej karty kierowcy ( w trybie OUT) do cyfrowego urządzenia rejestrującego w okresach: • Od godziny 16:48 do 18:15 dnia 28.05.2018 r. (odległość 47 km ze średnią prędkością 44.1 km/h); • Od godziny 06:32 do 07:19 dnia 01.06.2018 r. (odległość 7 km ze średnią prędkością 21 km/h); • Od godziny 20:12 do 20:21 dnia 04.06.2018 r. (odległość 1,5 km ze średnią prędkością 10 km/h); • Od godziny 06:26 do 08:11 dnia 07.06.2018 r. (odległość 1,9 km ze średnią prędkością 6,3 km/h); • Od godziny 00:19 do 00:39 dnia 07.06.2018 r. {odległość 17 km ze średnią prędkością 51 km/h); • Od godziny 08:24 do 09:07 dnia 08.06.2018 r. (odległość 0,9 km ze średnią prędkością 8,6 km/h); • Od godziny 18:22 do 23:37 dnia 10.06.2018 r. (odległość 112 km ze średnią prędkością 58,4 km/h); • Od godziny 08:12 do 09:01 dnia 14.06.2018 r. (odległość 2 km ze średnią prędkością 10 km/h); • Od godziny 08:20 do 08:38 dnia 18.06.2018 r. (odległość 1 km ze średnią prędkością 10 km/h); • Od godziny 06:44 do 07:04 dnia 19.06.2018 r. (odległość 1 km ze średnią prędkością 10 km/h); • Od godziny 08:13 do 08:15 dnia 20.06.2018 r. (odległość 0,3 km ze średnią prędkością 9.3 km/h); • Od godziny 07:28 do 08:09 dnia 21.06.2018 r. (odległość 1,5 km ze średnią prędkością 9,3 km/h); • Od godziny 07:13 do 07:17 dnia 22.06.2018 r. (odległość 0,2 km ze średnią prędkością 2,3 km/h). W związku z powyższym organ odwoławczy uznał za zasadne nałożenie na stronę kary pieniężnej w kwocie 5.000,00 zł za naruszenie określone w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd. Odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu; lp. 3.3 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. k) ustawy o transporcie drogowym, obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. U. UE L z dnia 14 listopada 2009 r. nr 300, str. 51-71 ze zm.). W myśl art. 32a ww. ustawy, do kierowcy niebędącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zatrudnionego przez przedsiębiorcę mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wykonującego międzynarodowy transport drogowy rzeczy, stosuje się przepisy Unii Europejskiej dotyczące świadectwa kierowcy. Stosownie do treści art. 3 rozporządzenia nr 1072/2009. wykonywanie przewozów międzynarodowych wymaga posiadania licencji wspólnotowej oraz. jeśli kierowca jest obywatelem państwa trzeciego, świadectwa kierowcy. Zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, podczas wykonywania przcw7ozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto w międzynarodowym transporcie drogowym - świadectwo kierowcy, jeżeli jest wymagane. W myśl art. 92a ust. 1 ww, ustawy, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10000 złotych (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (ust. 6). Stosownie do treści Ip. 3.3 załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu jest sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 8.000,00 zł (słownie: osiem tysięcy złotych). Organ po analizie materiału dowodowego stwierdził, że należy nałożyć na stronę postępowania karę pieniężną w kwocie 8.000,00 zł (słownie: osiem tysięcy złotych) z tytułu naruszenia lp. 3.3 załącznika nr 3 do utd. GITD podał, że jak wynika z materiału dowodowego w trakcie kontroli kierowca nie posiadał świadectwa kierowcy, które jest wymagane zgodnie z powyższymi przepisami w sytuacji gdy kierowca wykonuje międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy a jest obywatelem państwa trzeciego. Podkreślono, że w aktach sprawy znajduje się świadectwo kierowcy nr [...], które zostało wydane w dniu 4 kwietnia 2017 r. z terminem ważności do 31 sierpnia 2017. W związku z powyższym bezsprzeczne jest, iż kierowca w dniu [...] czerwca 2018 r. wykonywał międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy podczas gdy w obrocie prawnym nie istniało ważne świadectwo kierowcy Pana P. P. (obywatela Ukrainy). Przytoczony przepis art. 3 rozporządzenia nr 1072/2009 jednoznacznie wskazuje, że warunkiem wykonywania przewozów międzynarodowych jest posiadanie licencji wspólnotowej, a także w przypadku gdy kierowcą jest obywatel państwa trzeciego, także posiadanie świadectwa kierowcy. Organ odwoławczy zaznaczył, że ustalony w toku kontroli stan faktyczny sprawy jednoznacznie wskazuje, że to strona jako przewoźnik wykonywała międzynarodowy przewóz drogowy w dniu [...] czerwca 2018 r. na trasie [...]. Kierowcą kontrolowanego pojazdu był obywatel Ukrainy. Zatem skoro międzynarodowy przewóz wykonywał kierowca będący obywatelem państwa trzeciego, to przedsiębiorca zobowiązany był posiadać świadectwo kierowcy, którego wypis kierowca powinien okazać podczas kontroli. Jednak podczas kontroli drogowej kierowca nie okazał ważnego świadectwa. Organ dodał, że z materiału dowodowego wynika, że kierowca w momencie kontroli nie wniósł zastrzeżeń do protokołu i odmówił podpisania protokołu kontroli z powodu otrzymania takiego polecenia od przełożonego Pana R. Z. Organ stwierdził, że strona naruszyła przepisy wyżej wymienionego rozporządzenia i w związku z tym konieczne było nałożenie na nią karę pieniężną w wysokości 8.000,00 zł (słownie: osiem tysięcy złotych) stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym oraz Ip. 3.3 załącznika nr 3 do tej ustawy. Odnosząc się do odwołania strony, Główny Inspektor Transportu Drogowego po szczegółowej analizie całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zważył, iż organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny i słusznie nałożył na stronę karę pieniężną za wskazane powyżej naruszenia. Odnośnie braku wpływu skarżącego na powstanie naruszenia, Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, iż obowiązkiem przedsiębiorcy jest nadzór nad odpowiednimi zachowaniami zatrudnianych przez niego pracowników. Zakres tych obowiązków ściśle jest związany z rodzajem prowadzonej działalności gospodarczej, na którą składają się poszczególne czynności przedsiębiorcy. Jedną zaś z takich czynności niewątpliwie jest kierowanie pojazdem samochodowym. W zdecydowanej większości przypadków kierowca samodzielnie prowadzi pojazd, gdzie trudno jest o osobisty nadzór pracodawcy. Jednakże wskazanej okoliczności nie można kwalifikować w kategoriach wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy, bowiem ma on obowiązek przeszkolenia kierowcy i organizowania kierowcom pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń ustawy o transporcie drogowym. Fakt. że kierowca sam prowadzi pojazd jest w tym przypadku bez znaczenia, co więcej sytuacja taka jest typowa w stosunkach tego rodzaju. Wyłączenie odpowiedzialności w takiej sytuacji, którą należy uznać za typową, godziłoby w specyfikę danego obowiązku nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem ustawy o transporcie drogowym, z którego to obowiązku przedsiębiorca powinien się wywiązać. Odnośnie podstaw do zastosowania przepisów egzoneracyjnych art. 92b oraz 92c utd. Główny Inspektor Transportu Drogowego po szczegółowej analizie całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie stwierdził okoliczności uzasadniających ich zastosowanie. Przesłanki egzoneracyjne określone w cytowanych przepisach ustawy o transporcie drogowym nie odnoszą się do zwykłego zachowania przedsiębiorcy lub działań osób. którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności gospodarczej i organizacji pracy przedsiębiorstwa, lecz do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie racjonalnie przewidzieć. np. będących rezultatem siły wyższej, bądź działań osoby trzeciej, za której winę przedsiębiorca nie może odpowiadać. Przestrzeganie reguł normatywnych określających wymogi w zakresie rejestrowania wskazań w zakresie przebytej drogi, aktywności kierowców, systematycznego i terminowego sczytywania danych, przestrzegania norm czasu pracy kierowców oraz odpoczynków, należą do podstawowych obowiązków przedsiębiorcy prowadzącego działalność transportową. Natomiast co do podstaw określonych w przepisie art. 92b utd. należy wskazać, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszeń związanych z przepisami o czasie prowadzenia pojazdów. Na powyższą decyzję GITD z dnia [...] października 2018r. A. Z. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Strona skarżąca zarzuciła decyzji naruszenie: 1) art. 15 Kpa oraz stanowiącego jego konkretyzację art. 127 Kpa, poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności, jako gwarancji procesowej strony postępowania administracyjnego, wyrażającej się w możliwości żądania przez nią wyjaśnienia wątpliwości faktycznych i prawnych w ponownym rozstrzygnięciu jej sprawy indywidualnej załatwionej decyzją organu I instancji, 2) przepisów postępowania tj. art. 15 Kpa. w zw. z art. 138 § 1 pkt. 2 Kpa, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż organ II instancji pomimo obowiązku ponownego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie, oparł swoje rozstrzygnięcie na wadliwie ustalonym uprzednio stanie faktycznym, nie dokonując należytej a jednocześnie niezależnej oceny ustalonego po kontroli drogowej stanu faktycznego jak i prawidłowej kwalifikacji prawnej zastosowanych w decyzji organu I instancji przepisów, 3) prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie norm prawnych - niewłaściwy proces kwalifikacji prawnej stanu faktycznego do stanu prawnego poprzez przyjęcie, że przedsiębiorca naruszył przepis sankcjonowany z Ip. 6.2.1 w sytuacji, gdy w ustalonym materiale dowodowym nie było śladów ingerencji w tachograf a omawiane przejazdy wykonywali inni kierowcy, co wskazywało na okoliczności wynikające z przepisu art. 3 pkt g rozporządzenia 561/2006 i podstawy wyłączenia poza zakres tego rozporządzenia, 4) art. 7, 77 §1 i 80 Kpa, poprzez rozważenie zebranego w sprawie materiału w sposób dowolny i sprzeczny z zasadą prawdy obiektywnej, przez niedopuszczalne i uproszczone rozumowanie organu, który w sytuacji istnienia przesłanek egzoneracyjnych wynikających z okoliczności, w jakich do nieprawidłowości doszło w wyniku pozostawania strony w błędzie formalnym, spowodowanym przez organ wydający świadectwo kierowcy uznał, iż naruszenie z Ip. 3.3 nie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć i miał na nie wpływ, 5) art. 107 § 3 Kpa., przepisów postępowania art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i niewydanie decyzji w oparciu o całokształt okoliczności sprawy a także przez orzekanie bez kierowania się zasadą słuszności interesu strony oraz przepisami Kpa art. 7a § 1 i art. 8ia, które nakazują rozstrzygać wątpliwości, co do stanu faktycznego lub wątpliwości prawnych na korzyść strony postępowania. W oparciu o sformułowane wyżej zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, że decyzja o wymierzeniu kary była nieuzasadniona i niezgodna z prawem. Wskazano, że sprawa nie została w sposób należyty wyjaśniona, co doprowadziło do wydania decyzji z naruszeniem prawa. Odpowiadając na skargę GITD wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." - Dz. U. z 2018 poz. 1302 ze zm.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie narusza prawa. Sąd, po przeprowadzonej analizie materiału dowodowego w tym przede wszystkim danych cyfrowych zabezpieczonych podczas postępowania kontrolnego, protokołu kontroli i wyjaśnień strony, stwierdza, iż kontrolowany pojazd prowadzony był bez prawidłowo włożonej karty kierowcy ( w trybie OUT) do cyfrowego urządzenia rejestrującego we wskazanych w decyzji okresach. W związku z powyższym organ administracji prawidłowo orzekł o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w kwocie 5.000,00 zł za naruszenie określone w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd. Odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu; lp. 3.3 załącznika nr 3 do u.t.d. Sąd zauważa, że zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. k) ustawy o transporcie drogowym, obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. U. UE L z dnia 14 listopada 2009 r. nr 300, str. 51-71 ze zm.). Zgodnie z art. 32a ww. ustawy, do kierowcy niebędącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zatrudnionego przez przedsiębiorcę mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wykonującego międzynarodowy transport drogowy rzeczy, stosuje się przepisy Unii Europejskiej dotyczące świadectwa kierowcy. Stosownie do treści art. 3 rozporządzenia nr 1072/2009. wykonywanie przewozów międzynarodowych wymaga posiadania licencji wspólnotowej oraz jeśli kierowca jest obywatelem państwa trzeciego, świadectwa kierowcy. Zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, podczas wykonywania przcwozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto w międzynarodowym transporcie drogowym - świadectwo kierowcy, jeżeli jest wymagane. W myśl art. 92a ust. 1 ww, ustawy, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10000 złotych (ust. 2). Stosownie do treści Ip. 3.3 załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu jest sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 8.000,00 zł. Sąd stwierdza, że jak wynika z materiału dowodowego w trakcie kontroli kierowca nie posiadał świadectwa kierowcy, które jest wymagane zgodnie z powyższymi przepisami w sytuacji gdy kierowca wykonuje międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy a jest obywatelem państwa trzeciego. Sąd zauważa, że w aktach sprawy znajduje się świadectwo kierowcy, które zostało wydane w dniu [...] kwietnia 2017 r. z terminem ważności do 31 sierpnia 2017. W związku z powyższym bezsprzeczne jest, iż kierowca w dniu [...] czerwca 2018 r. wykonywał międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy podczas gdy w obrocie prawnym nie istniało ważne świadectwo kierowcy na nazwisko P. P. (obywatel Ukrainy). W tym miejscu trzeba podkreślić, że przepis art. 3 rozporządzenia nr 1072/2009 jednoznacznie wskazuje, że warunkiem wykonywania przewozów międzynarodowych jest posiadanie licencji wspólnotowej, a także w przypadku gdy kierowcą jest obywatel państwa trzeciego, także posiadanie świadectwa kierowcy. Sąd stwierdza, że ustalony w toku kontroli stan faktyczny sprawy jednoznacznie wskazuje, że to strona jako przewoźnik wykonywała międzynarodowy przewóz drogowy w dniu [...] czerwca 2018 r. na trasie [...]. Kierowcą kontrolowanego pojazdu był obywatel Ukrainy. Zatem skoro międzynarodowy przewóz wykonywał kierowca będący obywatelem państwa trzeciego, to przedsiębiorca zobowiązany był posiadać świadectwo kierowcy, którego wypis kierowca powinien okazać podczas kontroli. Jednak podczas kontroli drogowej kierowca nie okazał ważnego świadectwa. Z materiału dowodowego wynika ponadto, że na dzień kontroli takiego świadectwa nie było. W tych okolicznościach zasadne było uznanie przez organ, że strona naruszyła przepisy wyżej wymienionego rozporządzenia i w związku z tym konieczne było nałożenie na nią karę pieniężną w wysokości 8.000,00 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym oraz Ip. 3.3 załącznika nr 3 do tej ustawy. W tych okolicznościach kara łączna za oba naruszenia prawidłowo ustalona została na 10 000 zł. Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd uznaje, że działające w sprawie organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i słusznie nałożono na stronę karę pieniężną za wskazane powyżej naruszenia. Odnośnie braku wpływu skarżącego na powstanie naruszenia, Główny Inspektor Transportu Drogowego prawidłowo wskazał, iż obowiązkiem przedsiębiorcy jest nadzór nad odpowiednimi zachowaniami zatrudnianych przez niego pracowników. Zakres tych obowiązków ściśle jest związany z rodzajem prowadzonej działalności gospodarczej, na którą składają się poszczególne czynności przedsiębiorcy. Jedną zaś z takich czynności niewątpliwie jest kierowanie pojazdem samochodowym. Fakt. że kierowca sam prowadzi pojazd jest w tym przypadku bez znaczenia, co więcej sytuacja taka jest typowa w działalności gospodarczej tego rodzaju. Wyłączenie odpowiedzialności w takiej sytuacji, którą należy uznać za typową, godziłoby w specyfikę obowiązku nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem ustawy o transporcie drogowym, z którego to obowiązku przedsiębiorca powinien się wywiązać. Odnośnie podstaw do zastosowania przepisów egzoneracyjnych art. 92b oraz 92c utd., należy stwierdzić, że Główny Inspektor Transportu Drogowego po szczegółowej analizie materiału dowodowego zasadnie nie stwierdził okoliczności uzasadniających ich zastosowanie. Przesłanki egzoneracyjne określone w cytowanych przepisach ustawy o transporcie drogowym nie odnoszą się bowiem do zwykłego zachowania przedsiębiorcy lub działań osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności gospodarczej i organizacji pracy przedsiębiorstwa, lecz do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie racjonalnie przewidzieć. np. będących rezultatem siły wyższej, bądź działań osoby trzeciej, za której winę przedsiębiorca nie może odpowiadać. Przestrzeganie reguł normatywnych określających wymogi w zakresie rejestrowania wskazań w zakresie przebytej drogi, aktywności kierowców, systematycznego i terminowego sczytywania danych, przestrzegania norm czasu pracy kierowców oraz odpoczynków, należą do podstawowych obowiązków przedsiębiorcy prowadzącego działalność transportową. To samo odnosi się do posiadania ważnych zezwoleń i innych dokumentów dla kierowcy w tym ważnego świadectwa kierowcy. W zaskarżonej decyzji, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów procesowych. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane przez art. 107 § 1 kpa, w szczególności zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne - stosownie do wymogów art. 107 § 3 kpa. Stan faktyczny sprawy opisany w decyzji nie wymaga dodatkowych ustaleń, jest jednoznaczny, natomiast uzasadnienie prawne wyjaśnia podstawy prawne zaskarżonej decyzji. Z kolei sam fakt, że strona skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem organu administracji, nie przesądza o tym, że w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia, 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.