VI SA/Wa 2355/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2012 r. sprawy ze skargi L. F. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z [...] października 2011 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej utd) oraz Lp. 1.3. załącznika do utd, Komendant [...] Policji (dalej organ II instancji) utrzymał w mocy decyzję z [...] sierpnia 2011 r. Komendanta Rejonowego Policji [...], nakładającą na L. F. (dalej skarżący) karę pieniężną w wysokości 3000 zł. za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] kwietnia 2011 r. ok. godz. 135 w W., u zbiegu ulic P. i L., skontrolowano pojazd marki Volkswagen Passat nr rej. [...]. Kierowcą pojazdu był skarżący, który do kontroli okazał: prawo jazdy, dowód osobisty, dowód rejestracyjny ww. pojazdu, polisę OC, kopię raportu fiskalnego dobowego, umowę o współpracy w zakresie transportu drogowego z [...] TAXI Sp. z o.o. w W. oraz świadectwo legalizacji ponownej taksometru zamontowanego w pojeździe. Na dachu pojazdu znajdował się podświetlony baner reklamowy z dwustronnym napisem "[...] TAXI [...]", od którego odchodziły przewody prowadzące do kabiny pojazdu. W pojeździe przewożono zarobkowo dwóch pasażerów. Skarżący (kierowca) nie legitymował się licencją na wykonywanie transportu drogowego taksówką, odmówił zeznań w czasie kontroli. Powyższe okoliczności były powodem wydania przez Komendanta Rejonowego Policji [...] ww. decyzji administracyjnej z [...] sierpnia 2011 r., którą nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3000 zł. Decyzję wydano zgodnie z ustaleniami protokołu ww. kontroli, na podstawie art. 93 ust. 1, art. 92 ust. 1 i 4 utd oraz lp. 1.3. załącznika do utd, jak również w oparciu o przepisy art. 5 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 tej ustawy. W decyzji zarzucono skarżącemu podjęcie i wykonywanie transportu drogowego taksówką bez uzyskania odpowiedniej licencji. Informację o nieposiadaniu przez skarżącego licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką organ uzyskał od Urzędu [...] W. Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń. W odwołaniu do organu II instancji skarżący nie zgodził się z ww. decyzją zarzucając jej rażące naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik postępowania. Według skarżącego w dacie kontroli nie wykonywał przewozu osób. Wykonuje bowiem jedynie przewozy rzeczy, na co żaden przepis ustawy nie przewiduje udzielenia licencji, zaś skontrolowany pojazd był taksówką bagażową. Podniósł też (por. odręczne pismo skarżącego z [...] sierpnia 2011 r. – k [...] akt administracyjnych), że [...] kwietnia o godz. 135 nie przewoził pasażerów w celu zarobkowym. Naruszenie przepisów postępowania skarżący upatruje w braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz w odmowie dopuszczenia wnioskowanych w sprawie dowodów. Nieuwzględniając odwołania i utrzymując w mocy decyzję Komendanta Rejonowego Policji [...] organ II instancji podkreślił, że na dachu skontrolowanego pojazdu widniał baner "[...] TAXI [...]", zaś wewnątrz był zamontowany taksometr elektroniczny [...] Taxi. Skarżący okazał do kontroli dokumenty kierowcy i pojazdu, umowę o współpracy z [...] TAXI, na podstawie której zobowiązał się do świadczenia usług transportowych zleconych przez [...] TAXI (działając na rachunek własny) oraz kopię raportu fiskalnego dobowego, wystawionego przez Taxi Bagażowe L. F. [...] Taxi [...] NIP [...]. Taksówką przewożono dwóch pasażerów, którzy oświadczyli, że rozpoczęli kurs od klubu L. na [...], ponieważ taksówka zaparkowana była w pobliżu tego miejsca. Skarżący odmówił złożenia zeznań w charakterze świadka. Mimo "prowadzenia działalności taksówek osobowych" skarżący nie posiada licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką i nie figuruje w ewidencji licencji taksówkowych prowadzonej przez Urząd [...] W. Akcentując brak przesłanki umorzenia postępowania, o co skarżący wnosił w odwołaniu, organ stwierdził, że na podstawie art. 6 ust. 1 utd, wykonywanie transportu drogowego taksówką wymaga uzyskania odpowiedniej licencji, która jest udzielana na określony pojazd i obszar. Zgodnie z art. 92 ust. 1 utd, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 15000 zł. W przedmiotowej sprawie wysokość kary została ustalona na podstawie lp. 1.3. załącznika do utd, w myśl którego karze w wysokości 3000 zł podlega wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji. W sprawie zgromadzono dowody potwierdzające kto winien być stroną postępowania. W dniu kontroli skarżący wykonywał transport drogowy taksówką będąc samoistnym przedsiębiorcą. Gdy przedsiębiorca zamierza wykonywać transport drogowy taksówką obowiązany jest posiadać licencję. Z materiału dowodowego "bezsprzecznie wynika, iż przewoźnikiem był L. F., prowadzący działalność gospodarczą, której przedmiotem jest transport drogowy taksówką". Ewidencjonuje (on) przychody z tego tytułu używając zamontowanej w skontrolowanym pojeździe kasy fiskalnej. Organ nie uwzględnił argumentów skarżącego, który dowodził, że prowadzi taxi bagażowe i nie świadczy zarobkowego przewozu osób. Pomimo zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, nie skorzystał on z przysługujących mu uprawnień i nie składał w sprawie żadnych wniosków dowodowych. W podsumowaniu decyzji organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie zgromadzono wystarczający materiał dowodowy, który pozwolił stwierdzić, że skarżący wykonywał transport drogowy taksówką bez wymaganej licencji, czyli z naruszeniem art. 6 ust. 1 utd, co w konsekwencji doprowadziło do nałożenia orzeczonej kary pieniężnej. Zaskarżając powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zarzucił jej: - naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa w zw. z art. 75 utd poprzez wydanie decyzji w postępowaniu nieznanym ustawie; - naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa w zw. z art. 92 ust. 2 utd poprzez nałożenie kary pieniężnej w drodze decyzji administracyjnej, podczas gdy ustawa obliguje organ do nałożenia kary tylko podczas kontroli drogowej lub kontroli w przedsiębiorstwie; - naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa w zw. z art. 89 w zw. z art. 87 utd poprzez posłużenie się przez organy kontrolujące – celem przypisania naruszenia skarżącemu – dokumentami, do których kontroli ani wykorzystania organy te uprawnień nie posiadają; - naruszenie art. 7 oraz 77 Kpa poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i błędne przyjęcie w zaskarżonej decyzji wykonywania przez skarżącego transportu drogowego osób bez wymaganej licencji - podczas gdy okoliczność ta nie wynika z protokołu kontroli oraz z pozostałego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, które to ustalenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkuje zastosowaniem wobec skarżącego art. 92 ust. 1 oraz art. 93 utd. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z uwagi na rażące naruszenie prawa skutkujące jej nieważnością. W skardze zawarł też żądanie alternatywne uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na fakt naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł w szczególności, że organ nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy, ani nie zebrał, a następnie nie rozpatrzył wyczerpująco całego materiału dowodowego. Skarżący wykonuje działalność gospodarczą polegającą na transporcie drogowym rzeczy samochodem o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t, co jest działalnością, do której nie stosuje się w ogóle przepisów utd. Incydentalnie wykonuje też przewóz osób z wyłączeniem zakazów określonych w art. 18 ust. 5 utd (obsługa konferencji, wesel, rautów itp.). W dacie kontroli nie wykonywał przewozu osób, ponieważ wykonuje jedynie przewozy rzeczy. Nie można mu więc przypisać naruszenia art. 6 ust. 1 utd. Aby nałożyć karę za naruszenie art. 18 ust. 5 utd organ winien ustalić, czy przedsiębiorca w ogóle wykonywał transport drogowy (przewóz okazjonalny) zdefiniowany w art. 4 ust. 1 ustawy. Nadto art. 75 utd wskazuje do jakich postępowań mogą zostać wykorzystane wyniki kontroli drogowej; nie ma w tym katalogu (zamkniętym) postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Przeciwko skarżącemu wszczęto zatem postępowanie, którego wszcząć nie można i nałożono w nim karę pieniężną, co jest rażącym naruszeniem prawa skutkującym nieważnością decyzji. Zdaniem skarżącego karę pieniężna można nałożyć tylko podczas kontroli, gdyż tak stanowi ustawa (art. 92 ust. 2). Skoro nie było nałożenia kary pieniężnej w momencie kontroli drogowej, to "nie będzie możliwe nałożyć jej później we wszczętym postępowaniu administracyjnym, gdyż to postępowanie wszczęte być nie może – katalog ustawowy go nie obejmuje". Poza tym katalog dokumentów, jakie może skontrolować funkcjonariusz Policji jest katalogiem zamkniętym (art. 89 w zw. z art. 87 utd); nie mieści się w nim kontrola paragonów fiskalnych czy raportów dobowych z kasy fiskalnej, które uprawniony jest kontrolować urząd skarbowy. Na tej podstawie skarżący wskazał, że ustalenie naruszenia prawa poprzez oparcie się na paragonie fiskalnym, do kontrolowania którego uprawnienia nie posiadała osoba kontrolująca, stanowi w konsekwencji o niemożności przypisania skarżącemu takiego naruszenia. Odpowiadając na skargę organ podtrzymał zajęte w sprawie stanowisko. Podkreślił m.in., że prawidłowo zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania i prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszania żądań. Skarżący skorzystał z tej możliwości. Nie wskazał jednak innych dowodów, które mogłyby w sposób radykalny zmienić ustalenia faktyczne, poczynione w sprawie przez organ, co pozwala przypuszczać, że skarżący takimi dowodami nie dysponuje, a ustalony przez organ stan faktyczny odpowiada stanowi rzeczywistemu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna w sprawie nie naruszają prawa. Organy obu instancji zbadały wyczerpująco okoliczności faktyczne istotne dla jej rozstrzygnięcia, ustalając stan faktyczny sprawy zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 kpa), jak również dokonały właściwej oceny prawnej tego stanu w świetle prawidłowo zastosowanych w tym celu przepisów prawa materialnego. W szczególności, na bazie zgromadzonego materiału dowodowego (o którym była mowa wyżej, w części wstępnej uzasadnienia) ustalono, iż należący do skarżącego pojazd marki Volkswagen Passat nr rej. [...] był oznaczony (trwale) w ten sposób, że na dachu pojazdu znajdował się podświetlony baner z dwustronnym napisem "[...] TAXI [...]", a wewnątrz był zamontowany taksometr elektroniczny [...] Taxi (por. też dokumentację fotograficzną pojazdu w aktach administracyjnych, z której wynika, że pojazd był dodatkowo opatrzony napisami [...] – na drzwiach i masce pojazdu). Zatem zewnętrznie i wewnętrznie pojazd był wyposażony w urządzenia charakterystyczne dla pojazdów wykonujących transport drogowy taksówkowy; nadto wykonywano nim przewóz dwóch pasażerów. W tych okolicznościach zasadność ustalenia organów, iż skarżący wykonywał transport drogowy taksówką bez wymaganej licencji, a szerzej prowadził działalność gospodarczą w tym zakresie, nie nasuwa żadnych wątpliwości; skontrolowany pojazd był bowiem taksówką. Trzeba natomiast wiedzieć, że wykonywanie transportu drogowego taksówką może odbywać się wyłącznie na zasadach określonych w ww. ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (utd). Przedsiębiorca prowadzący taką działalność gospodarczą, niezależnie czy jest to osoba fizyczna, prawna czy jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, powinien legitymować się uprawnieniem w postaci licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, o jakiej mowa w art. 6 ust. 1 utd. Udziela się jej na określony pojazd i obszar (art. 6 ust. 4 utd). Licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką jest bowiem specjalnym rodzajem licencji, innym od przewidzianej w art. 5 ust. 1 utd licencji na wykonywanie transportu drogowego (co zgodnie z art. 4 pkt 3 utd w zw. z pkt 1 i 2 tego przepisu oznacza podjęcie i wykonywanie działalności w zakresie przewozu osób lub rzeczy). Udzielenie tej licencji (taksówkowej) wymaga spełnienia przez przedsiębiorcę dodatkowych wymagań przewidzianych w ww. art. 6 utd, który określa zakres przedmiotowy licencji oraz warunki, jakie musi spełniać przedsiębiorca ubiegający się o jej przyznanie. W tej sytuacji regulacja art. 12 ust. 1b utd, zgodnie z którą licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką oznacza, że przewozem okazjonalnym jest przewóz wykonywany po uzyskaniu licencji w rozumieniu art. 5 utd, zaś transport drogowy taksówką to transport wykonywany na podstawie licencji udzielonej zgodnie z art. 6 utd. Wynika z tego, że w ustawie o transporcie drogowym istnieje wyraźny podział na przewozy okazjonalne i wykonywane taksówką. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie legitymował się żadnym z wymienionych rodzajów licencji; w toku kontroli okazał jedynie umowę o współpracy z [...] TAXI "w zakresie rezerwacji i świadczenia usług (...) transportu drogowego w systemie radio-taxi na obszarze miasta [...] W. i całego kraju" na rachunek własny (por. kserokopię umowy na k[...] akt administracyjnych), która nie zastępuje i nie może być utożsamiana z takimi licencjami. Jednocześnie wykonywał przewóz osób (zarobkowy – jak trafnie ustalono w wydanych przez organy decyzjach, a to przede wszystkim w świetle zamontowanego w pojeździe taksometru/kasy fiskalnej, okazanej kopii raportu fiskalnego dobowego i oświadczeń dwóch przewożonych pasażerów o rozpoczęciu kursu od klubu L. na [...]) pojazdem, który swoimi cechami ewidentnie sugerował transport drogowy taksówką. Takie (wyżej opisane) oznaczenie pojazdu oraz sposób jego wykorzystania w praktyce prowadzonej przez skarżącego działalności, ustalony w wyniku wzmiankowanej kontroli pojazdu w dniu [...] kwietnia 2011 r., determinowały wykonywaną przy jego użyciu usługę przewozu jako taksówkową, jednak bez uprawniającej do tego licencji taksówkowej; zatem sprzecznie z dyspozycją art. 6 ust. 1 utd, który statuuje obowiązek posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Należy przy tym zauważyć, że wykonywaniem transportu drogowego osób jest nie tylko samo przemieszczenie się pojazdu wraz z pasażerem na określonej trasie, ale także złożenie przez przewoźnika oferty na przewóz skierowanej do potencjalnych klientów. Wyrazem tej oferty może być oczekiwanie na klienta w pojeździe gotowym do wykonania usługi przewozowej (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2012 r. II GSK 1382/10 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Skoro skarżący nie legitymował się licencją na wykonywanie transportu/przewozu osób pojazdem, który prawidłowo został uznany za taksówkę, to tym samym realizował przewóz osób taksówką z naruszeniem obowiązków wynikających z ustawy o transporcie drogowym (utd). W konsekwencji stanowiło to uzasadnioną podstawę dla organu Policji do nałożenia na niego z tego tytułu kary pieniężnej w wysokości 3000 zł stosownie do ww. przepisów art. 92 ust. 1 utd i Lp. 1.3. załącznika do tej ustawy, w brzmieniu jej przepisów z daty kontroli pojazdu, jak i podjęcia zaskarżonej decyzji. Dla oceny tej decyzji bez znaczenia jest argumentacja skarżącego o wykonywaniu "jedynie przewozu rzeczy" taksówką bagażową (o tym, że skontrolowany pojazd był według niego taksówką bagażową skarżący nadmienił również w toku sprawy w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej – por. str. [...] odwołania, jak również kopię raportu fiskalnego oznaczonego/wystawionego na "TAXI BAGAŻOWE L. F." i kopię dowodu rejestracyjnego pojazdu z wpisem "TAXI BAGAŻOWE" odnotowanego w notatce urzędowej organu z [...] kwietnia 2011 r. – wszystko w aktach administracyjnych sprawy). Jak już nadmieniono art. 6 ust. 1 utd statuuje obowiązek posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Definicję legalną pojęcia taksówki wprowadza przepis art. 2 pkt 43 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), dalej prd. Według tego przepisu – w treści obowiązującej do 31 grudnia 2011 r. (a więc także w dacie kontroli pojazdu i podjętego w sprawie rozstrzygnięcia ww. decyzją ostateczną organu z [...] października 2011 r.) – taksówka to pojazd samochodowy odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu za ustaloną na podstawie taksometru opłatą: a) osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego (taksówka osobowa), b) ładunków o masie nieprzekraczającej 2,5 tony (taksówka bagażowa). Z wymienionych przepisów nie wynika, żeby wykonywanie transportu drogowego taksówką bagażową nie podlegało obowiązkowi uprzedniego uzyskania licencji na taką działalność, skoro pod tym kątem art. 6 ust. 1 utd nie różnicował działalności taksówkowej, stanowiąc jedynie o udzielaniu (przy spełnieniu warunków określonych w tym przepisie) "licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką"; zatem zarówno osobową, jak i bagażową. Bezzasadnie skarżący zarzuca też organom podjęcie w sprawie rozstrzygnięcia z naruszeniem art. 75 ustawy o transporcie drogowym (utd). Przepis ten nie przewiduje bowiem – wbrew temu co twierdzi skarżący – zamkniętego katalogu postępowań, które mogą być wszczęte na podstawie wyników kontroli drogowej, tylko stanowi o możliwości ich wykorzystywania do formułowania wniosków o wszczęcie postępowania: administracyjnego o cofnięcie uprawnień przewozowych przedsiębiorcy (...), karnego lub karno-skarbowego w sprawach o wykroczenia, przez organy Państwowej Inspekcji Pracy oraz przewidzianego w umowach międzynarodowych w stosunku do przedsiębiorców zagranicznych. Wskazany przepis nie wyklucza jednak wszczęcia postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym (por. również wyrok NSA z 12 października 2010 r. II GSK 850/09, LEX nr 746274). Stwierdzone w wyniku czynności kontrolnych inspektorów transportu drogowego naruszenia tych przepisów powodują przede wszystkim odpowiedzialność przedsiębiorcy (lub kierowcy) określoną przepisami wymienionej ustawy. Kontrola drogowa to zespół czynności obliczonych na sprawdzenie przestrzegania przez nich przepisów ustawy. Wszczęcie postępowania administracyjnego, a następnie wydanie decyzji o nałożeniu kary pieniężnej na podstawie art. 92 utd i przepisów załącznika do tej ustawy, jest następstwem pozytywnego wyniku tego sprawdzenia. Wynik negatywny nie skutkuje wszczęciem takiego postępowania. W tym sensie kontrola drogowa zawsze poprzedza postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, a jej wyniki stanowią zasadniczą przesłankę tego postępowania. Przyjęcie stanowiska, że karę można nałożyć "tylko podczas kontroli" oznaczałoby akceptację jej wymierzenia z pominięciem poprzedzającego decyzję o karze postępowania administracyjnego, obwarowanego wszak szeregiem reguł procesowych, których organ winien przestrzegać, bacząc też na zagwarantowanie realizacji uprawnień strony w takim postępowaniu. O tym wszystkim stanowią przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa). Przeprowadzenie postępowania administracyjnego stosownie do tych przepisów "podczas kontroli" jest niemożliwe. Nie ma również racji skarżący podnosząc zarzut naruszenia w sprawie przepisów art. 89 w zw. z art. 87 utd "poprzez posłużenie się przez organy kontrolujące (...) dokumentami, do których kontroli ani wykorzystania (...) uprawnień nie posiadają". Zarzut ten skarżący oparł na założeniu zamkniętego katalogu dokumentów, jakie może skontrolować funkcjonariusz Policji w toku kontroli drogowej, utrzymując, że nie mieści się w nim kontrola paragonów fiskalnych czy raportów dobowych z kasy fiskalnej, które uprawniony jest kontrolować urząd skarbowy. Jest to jednak stanowisko bezpodstawne, gdyż pomija treść unormowania art. 75 kpa, zgodnie z którym jako dowód (w sprawie administracyjnej) należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Przepis ten wprowadza więc otwarty system środków dowodowych, wskazując jedynie przykładowo co może stanowić dowód. W fazie postępowania administracyjnego organ nie jest skrępowany żadnymi ograniczeniami co do mocy wiążącej poszczególnych dowodów; dowodem będą więc wszelkie źródła prawdziwych informacji umożliwiających dowodzenie, za wyjątkiem tych, których wykorzystanie byłoby sprzeczne z prawem. Zakwestionowane przez skarżącego ww. dowody są istotnym elementem ustaleń faktycznych w sprawie, przyczyniły się do jej wyjaśnienia i dostarczają informacji, których wykorzystanie oraz sposób tego wykorzystania nie jest sprzeczny z prawem. Wskazany przez skarżącego art. 87 utd przewiduje jedynie, jakie dokumenty powinien posiadać kierowca pojazdu samochodowego i okazywać je na żądanie uprawnionego organu kontroli. Z przepisu tego w żaden sposób nie można wysnuć wniosku, iż poza dokumentami określonymi w tym przepisie organ kontroli, a następnie wydający decyzję w sprawie, nie może gromadzić innego materiału dowodowego w myśl art. 75 § 1 kpa. Wzmiankowanego raportu fiskalnego dobowego organ kontroli nie badał pod kątem merytorycznym, do czego istotnie uprawniony byłby urząd skarbowy, tylko uwzględnił ten dowód jako potwierdzający wykonywanie przez skarżącego przewozu osób taksówką. W tym stanie rzeczy, wobec braku uzasadnionych podstaw wniesionej skargi, Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.).