VI SA/Wa 2356/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Andrzej Siwek po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. F. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi G. F. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia p o s t a n a w i a: odmówić przyznania skarżącemu G. F. prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych Skarżący G. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sporządzony na urzędowym formularzu (PPF) wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzje Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia. Skarżący w uzasadnieniu wniosku podniósł, że ze względu na cofnięcie ww. koncesji nie ma możliwości prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie osób i mienia, co przyczyniło się do znacznego pogorszenia sytuacji finansowej skarżącego i jego rodziny. Ponadto wskazał na niestabilność finansową prowadzonej przez siebie firmy ze względu na opóźnieniu płatności od kontrahentów. Z zawartych we wniosku informacji oraz z załączonych dokumentów wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe razem z żoną i małoletnią córką. Skarżący iż z tytułu umowy o pracę uzyskuje wynagrodzenie w wysokości 2000 zł brutto miesięczne (załączono zaświadczenie pracodawcy potwierdzające powyższe). Żona skarżącego z tytułu umowy o pracę uzyskuje wynagrodzenie w wysokości 3100 zł brutto miesięczne (załączono zaświadczenie pracodawcy potwierdzające powyższe). Ponadto zona skarżącego z tytułu umowy-zlecenia uzyskuje wynagrodzenie w wysokości 40 zł miesięcznie (załączono oświadczenie żony skarżącego potwierdzające powyższe). Ponadto skarżący prowadzi działalność gospodarczą, z której w roku 2016, przy przychodach w wysokości 90.802 zł uzyskał dochód w wysokości 61.788 zł (załączono PIT-36 potwierdzający powyższe), natomiast w okresie styczeń-listopad 2017 r., przy przychodach w kwocie 85.460 zł uzyskał dochód w wysokości 30.682 zł (załączono podsumowanie księgi przychodów i rozchodów oraz PIT-5 potwierdzające powyższe). Ponadto skarżący załączył: - deklarację w sprawie podatku od czynności cywilnoprawnych (PCC-3), z której wynika, że skarżący zawarł z członkiem rodziny (według informacji zawartych w formularzu z L. F.) umowę pożyczki na kwotę 23.500 zł, - umowę kredytu konsumenckiego na kwotę 3871 zł na zakup motocykla crossowego [...] (miesięczna rata 118 zł), - umowę pożyczki konsumenckiej na kwotę 20.000 zł (rata miesięczna 405 zł), - umowę kredytu hipotecznego na zakup nieruchomości gruntowej na kwotę 241.000, którą zawarł skarżący, jego żona oraz dwie inne osoby ((wysokość miesięcznej raty kredytu – 300 EURO), - wyciągu z rachunku bankowego [...] s.c., w której skarżący jest jednym z dwóch wspólników, z którego wynikało, że w dniu 21 grudnia 2017 r. na rachunku znajdowały się środki pieniężne w wysokości 20.061 zł. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2009 r. (sygn. akt II OZ 822/09) udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym. W niniejszej sprawie skarżący i jego żona z tytułu umów o pracę uzyskują łączny dochód w wysokości 5140 zł brutto miesięcznie. Ponadto skarżący prowadzi działalność gospodarczą i w okresie styczeń-listopad 2017 r. uzyskał dochód w wysokości ok. 2789 zł miesięcznie. W ocenie rozpoznającego wniosek powyższy dochód skarżącego i jego żony (ok. 7900 zł brutto miesięcznie) jest wystarczający do pokrycia przez skarżącego kosztów postępowania, pomimo obciążenia go kosztami spłaty pożyczek bankowych i innych zobowiązań. Ponadto skarżący posiada na firmowym rachunku bankowym środki pieniężne w kwocie ok. 20.061 zł. W ocenie rozpoznającego wniosek brak jest przeciwwskazań do pokrycia przez skarżącego z zasobów pieniężnych posiadanych na rachunku bankowym kosztów postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiotowej sprawie. Nadmienić należy, iż podnoszona przez skarżącego kwestia konieczności spłacania kredytów bankowych nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że strona nie ma dostatecznych środków na pokrycie kosztów sądowych. Jak podniósł w swoim postanowieniu z dnia 2 października 2001 r. NSA (II SA/Po 2914/01) korzystanie z kredytu bankowego nie oznacza, ze skarżący nie ma dostatecznych środków na pokrycie kosztów procesu. Ta okoliczność świadczy o tym, że skarżący posiada zdolność płatniczą. W konsekwencji nie można uznać, iż przy osiąganych przez skarżącego comiesięcznych dochodach oraz posiadanych środkach pieniężnych skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W związku z powyższym w myśl art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.