VI SA/Wa 2357/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia M. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 2357/13 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 roku nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia: 1. uwzględnić zażalenie i uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 2357/13; 2. wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. M. P. (dalej jako skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 roku nr [...] w przedmiocie nałożenia na niego kary pieniężnej z tytułu wykonywania przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty elektronicznej. W skardze zawarto jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżący podkreślił, iż nie posiada środków finansowych na pokrycie dwóch kar pieniężnych a w związku z tym celem realizacji obowiązku zapłaty skarżący zmuszony będzie do zaciągnięcia kredytu komercyjnego. Tak więc nawet w przypadku ewentualnego uchylenia zaskarżonej decyzji skarżący zmuszony będzie ponosić koszty kredytu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 21 września 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 2357/13, odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, argumentując, że skarżący nie przywołał żadnych okoliczności, które świadczyłyby o możliwości wystąpienia przesłanek wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, załączając do zażalenia między innymi zeznanie podatkowe za rok 2012, rozliczenie dochodu za okres od stycznia do sierpnia 2013 oraz wydruki z rachunków bankowych. W 2012 roku skarżący poniósł stratę z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości ponad 14 tysięcy złotych, natomiast w 2013 roku do końca sierpnia uzyskał dochód w kwocie 14 428 złotych. Na rachunku bankowym skarżącego przez okres od dnia 31 lipca do dnia 30 września 2013 roku figurował debet przekraczający 13 tysięcy złotych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - cyt. dalej jako p.p.s.a.) jeżeli zażalenie jest oczywiście uzasadnione wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym uchylić zaskarżone postanowienie i rozpoznać sprawę na nowo. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3). Stosownie zaś do § 4 cyt. artykułu, sąd może zmienić lub uchylić postanowienie w rzeczonym przedmiocie w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Twierdzenia i argumenty podniesione przez skarżącego w zażaleniu dla uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, zostały zdaniem Sądu poparte przez wnioskującego odpowiednimi dokumentami źródłowymi. Analiza danych zawartych w aktach skłania Sąd do wniosku, że przy skali uzyskiwanego dochodu oraz braku wolnych środków na rachunku bankowym obciążenie skarżącego dodatkową kwotą z tytułu egzekucji zaskarżonej w niniejszej sprawie kary, skutkować może wyrządzeniem mu znacznej szkody. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż zachodzą w świetle art. 195 § 2 p.p.s.a. przesłanki do uwzględnienia zażalenia i na podstawie powołanego przepisu oraz na podstawie art. 61 § 3 i § 4 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.