VI SA/Wa 2359/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 marca 2017 r. sprawy ze skargi B. K. na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowa wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania decyzji odmawiającej objęcia refundacją i ustalenia urzędowej ceny zbytu leku oddala skargę B. K. (skarżący) wniósł do tutejszego Sądu skargę na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] września 2016 r. Nr [...], którym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 oraz art. 61 a § 1 i § 2 k.p.a. utrzymano w mocy postanowienie tego organu z dnia 6 lipca 2016 r. odmawiające wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania decyzji odmawiającej objęcia refundacją i ustalenia urzędowej ceny zbytu leku Enbrel, Etanerceptum, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu, 50 mg, 4 wstrz. po 1 ml + gaziki z alkoholem, kod EAN: 5909990618255, w kategorii dostępności refundacyjnej: lek stosowany w ramach programu lekowego (dalej: lek Enbrel). Do wydania powyższego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z dnia [...] czerwca 2016 r., wskazując, że dotyczy postępowania prowadzonego z wniosku P. sp. z o.o. w przedmiocie objęcia refundacją i ustalenia urzędowej ceny zbytu leku Enbrel, B. K. wystąpił do Ministra Zdrowia z wnioskiem o wydanie decyzji odmawiającej objęcia refundacją i ustalenia urzędowej ceny zbytu ww. leku Enbrel. Do pisma skarżący załączył decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...], którą ustalono, że skarżącemu nie przysługuje prawo do świadczenia opieki zdrowotnej polegającej na bezpłatnym otrzymywaniu leku Enbrel w aptece ogólnodostępnej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz w innym niż szpital podmiocie prowadzącym działalność leczniczą, w związku z zakwalifikowaniem do programu lekowego leczenie inhibitatorami tnf alfa świadczeniobiorców z ciężką aktywną postacią zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa (zzska) (icd 10 m 450), oraz umorzono postępowanie w przedmiocie ustalenia prawa do świadczeń w postaci zwrotu ceny ww. leku zakupionego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.  Skarżący wskazał, iż objęcie refundacją i ustalenie urzędowej ceny zbytu leku Enbrel w ramach programu lekowego wpłynie niekorzystnie na jego sytuację prawną, a więc dotyczy jego interesu prawnego, stąd też zyskuje on przymiot strony postępowania. Podkreślił, że z opisu obecnie obowiązującego programu lekowego, będącego integralną częścią decyzji skierowanej do spółki P. wynika, że program lekowy z użyciem leku Enbrel może być realizowany wyłącznie przez szpitale. Treść decyzji administracyjnej skierowanej do P. uniemożliwia tym samym pacjentom - w tym skarżącego - otrzymanie leku od innego niż szpital podmiotu prowadzącego działalność leczniczą lub w aptece. Dodatkowo wskazał, iż legitymacja do występowania w niniejszym postępowaniu wynika z tzw. prawa refleksowego. W dniu [...] lipca 2016 r. Minister Zdrowia wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania uznając, że żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną. Pismem z dnia [...] lipca 2016 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie z dnia [...] lipca 2016 r., w którym zarzucił naruszenie art. 61a § 1 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie. Wskazał, że jego legitymacja do występowania w niniejszym postępowaniu wynika z tzw. praw refleksowych. B. K. podniósł również, że występuje w roli niejako "rzecznika" wszystkich pokrzywdzonych decyzjami Ministra Zdrowia pacjentów. Minister Zdrowia, postanowieniem z [...] września 2016 r. utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie. Organ stwierdził, że w świetle art. 28 k.p.a. interes prawny strony postępowania administracyjnego powinien wynikać z konkretnej i zindywidualizowanej normy prawa materialnego, wpływającej na sytuację prawną wnoszącego dany wniosek. W ocenie organu brak jest takiego przepisu. Minister Zdrowia podniósł, że w myśl art. 2 pkt 27 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1536, ze zm., dalej: ustawa o refundacji) wnioskodawcą w postępowaniu o objęcie refundacją i ustalenie urzędowej ceny leku może być podmiot odpowiedzialny, przedstawiciel podmiotu odpowiedzialnego, podmiot uprawniony do importu równoległego w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne, wytwórca wyrobów medycznych, jego autoryzowany przedstawiciel, dystrybutor albo importer w rozumieniu ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych (Dz. U. Nr 107, poz. 679, z późn. zm., dalej ustawa o wyrobach medycznych), a także podmiot działający na rynku spożywczym. Według organu, skarżący nie jest żadnym z wymienionych podmiotów. Zdaniem organu, nie ma podstaw przypisania B. K. przymiotu strony postępowania w sprawie o objęcie refundacją i ustalenie urzędowej ceny zbytu leku Enbrel. Odnosząc się do ponoszonego przez skarżącego zarówno w piśmie z dnia [...] września 2016 r. jak i w zażaleniu twierdzenia, że jego legitymacja do występowania w postępowaniu wynika z tzw. prawa refleksowego, organ wskazał, że brak rzeczowej argumentacji skarżącego na poparcie powyższego twierdzenia utrudnia zajęcie stanowiska w tym zakresie i podjęcie polemiki. Niemniej organ wskazał, że nie wszystkie leki dopuszczone do obrotu i dostępne na terenie Rzeczypospolitej Polskiej mogą być objęte systemem refundacji. Minister Zdrowia podkreślił, że wydając decyzje o objęciu refundacją i ustaleniu urzędowej ceny zbytu ma na względzie w równym stopniu interes społeczny i słuszny interes obywateli, jak również interes fiskalny państwa. Wskazał, że przy wydaniu decyzji o objęciu refundacją i ustaleniu urzędowej ceny zbytu ma na uwadze uzyskanie jak największych efektów zdrowotnych w ramach dostępnych środków publicznych, przy uwzględnieniu kryteriów określonych w art. 12 ustawy o refundacji. Według organu, gdyby prawodawca podzielał pogląd skarżącego, że do wydania prawidłowej decyzji o objęciu refundacją leku niezbędny jest udział pacjentów zainteresowanych rozstrzygnięciem, to ustanowiłby odpowiednie regulacje prawne w myśl, których udział pacjentów byłby automatyczny w przypadku zgłoszenia chęci uczestnictwa w postępowaniu. Zdaniem Ministra Zdrowia uznanie, że B. K. posiada interes prawny w niniejszej sprawie i przyznanie mu przymiotu strony w tym postępowaniu oznaczałoby konieczność udziału w nim wszystkich pacjentów przyjmujących lek Enbrel. W złożonej do tutejszego Sądu skardze na powyższe postanowienie z dnia [...] września 2016 r. skarżący B. K. zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: 1. naruszenie przepisów art. 61 a § 1 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że strona wnosiła o wszczęcie postępowania w przedmiocie wydania decyzji odmawiającej objęcia refundacją i ustalenia urzędowej ceny zbytu leku Enbrel Etanerceptum, gdy w rzeczywistości strona złożyła jedynie pismo w już toczącym się postępowaniu administracyjnym, 2. naruszenie przepisów art. 28 k.p.a. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że B. K., pacjent cierpiący na przewlekłą chorobę przez wiele lat leczony preparatem Enbrel, z ustalonym prawem do świadczenia zdrowotnego polegającego na leczeniu niniejszym preparatem, nie ma przymiotu strony i nie może zostać dopuszczony do postępowania administracyjnego o objęcie refundacją i ustalenie ceny leku w sytuacji, gdy organ w sposób oczywisty wadliwie prowadzi postępowanie, czego konsekwencją jest umieszczenie leku w niewłaściwej kategorii refundacyjnej, 3. naruszenie art. 58 oraz art. 42e ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych poprzez umieszczenie leku Enbrel w kategorii dostępności refundacyjnej program lekowy, 4. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy - art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i nierozpoznaniu istoty sprawy, wyrażający się w niezebraniu przez organ materiału dowodowego i uznaniu, że B. K. nie posiada interesu prawnego w konsekwencji nie jest stroną w postępowaniu o objęcie refundacją i ustalenie urzędowej ceny leku Ebnrel. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia ewentualnie uwzględnienie skargi. Ponadto wniósł o wniósł o przeprowadzenie w niniejszym postępowaniu dowodu z dokumentów: - wszystkich pism organizacji pacjentów wpływających na przestrzeni ostatnich czterech lat do Ministra Zdrowia z postulatami zamiany kategorii refundacyjnej leku Enbrel lub wskazujących na naruszenie prawa przez Ministra Zdrowia polegające na umieszczeniu tego leku w kategorii refundacyjnej - program lekowy. W uzasadnieniu skargi B. K. rozwinął argumentację, jego zdaniem, popierającą podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Dodatkowo organ podniósł, że zarzut dotyczący naruszenia art. 42e oraz art. 58 ustawy o świadczeniach jest chybiony, bowiem interpretacja tych przepisów nie miała wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. W związku z tym, że organ w odpowiedzi na skargę zawarł informację o wydaniu przez Ministra Zdrowia w dniu [...] czerwca 2016 r. decyzji o objęciu refundacją i ustaleniu urzędowej ceny zbytu leku Enbrel, Sąd zwrócił się pismem z dnia [...] marca 2017 r. do organu o nadesłanie kopii ww. decyzji. Organ przy piśmie z dnia [...] marca 2017 r. nadesłał kopie trzech decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r. o objęciu refundacją i ustaleniu urzędowej ceny leku Enbrel w trzech programach lekowych, tym także w programie lekowym "Leczenie inhibitorami TNF alfa świadczeniobiorców z ciężką, aktywną postacią zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa (ZZSK) (ICD-10 M 45)" - decyzja nr [...]. Jednocześnie organ zawarł w tym piśmie oświadczenie, że ww. decyzje są ostateczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, że podstawą prawną zaskarżonego postanowienia Ministra Zdrowia z dnia [...] września 2016 r. jak i utrzymanego nim w mocy postanowienia z dnia [...] lipca 2016 r. był przepis art. 61a § 1 k.p.a. w myśl, którego organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sytuacji, gdy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od osoby niebędącej stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. W ocenie Sądu, organ prawidłowo ustalił, że skarżący B. K. nie miał interesu prawnego w postępowaniu, którego przedmiotem jest objęcie refundacją i ustalenie urzędowej ceny zbytu leku Enbrel. Zgodnie z przepisem art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interes prawny, użyte w przepisie art. 28 k.p.a., rozumiane w bezpośrednim znaczeniu tego pojęcia, oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. Od interesu prawnego trzeba niewątpliwie odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym dany podmiot wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga więc - zdaniem Sądu - ustalenia owego związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze, legitymacji procesowej (interesu prawnego) skarżącego B. K. w postępowaniu w sprawie objęcia refundacją i ustalenia urzędowej ceny zbytu leku Enbrel, należało szukać w przepisach prawa materialnego, którymi w niniejszej sprawie jest ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych. Ustawa ta określa m.in. zasady, warunki i tryb podejmowania decyzji administracyjnej o objęciu refundacją leku, środka spożywczego specjalnego przeznaczenia żywieniowego, wyrobu medycznego i uchylenia tej decyzji. W myśl art. 11 ust. 1 ustawy objęcie refundacją leku następuje w drodze decyzji administracyjnej właściwego ministra do spraw zdrowia. Decyzja ta zawiera m.in. oznaczenie (firmę) wnioskodawcy (art. 11 ust. 2 pkt 1), nazwę leku (art. 11 ust. 2 pkt 2), kategorię dostępności refundacyjnej (art. 11 ust. 2 pkt). Art. 12 ustawy zawiera kryteria, jakimi winien kierować się minister wydając powyższą decyzję. Wniosek o objęcie refundacją i ustalenie urzędowej ceny zbytu leku składa wnioskodawca (art. 24 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy), którym w myśl art. 2 pkt 27 ustawy może być: podmiot odpowiedzialny, przedstawiciel podmiotu odpowiedzialnego, podmiot uprawniony do importu równoległego w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne, wytwórca wyrobów medycznych, jego autoryzowany przedstawiciel, dystrybutor albo importer w rozumieniu ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych, a także podmiot działający na rynku spożywczym. Wniosek o objęcie refundacją leku zawiera m. in. wnioskowane warunki objęcia refundacją, w tym kategorię dostępności refundacyjnej i poziom odpłatności oraz projekt opisu programu lekowego - art. 25 pkt 6 ppkt c), d) i g) omawianej ustawy. Z analizy powyższych przepisów wynika, że postępowanie w sprawie objęcia refundacją i ustalenia urzędowej ceny zbytu leku wszczyna się na wniosek jednego z podmiotów, enumeratywnie wymienionych w art. 2 pkt 27 ustawy o refundacji leków. Zatem, słusznie wskazał Minister Zdrowia, stronami w takim postępowaniu są wyłącznie wnioskodawca i organ. W przepisach prawa materialnego ustawodawca nie przyznał tego uprawnienia pacjentowi, osobie niezadowolonej z określenia kategorii dostępności refundacyjnej. Innymi słowy, z przepisów ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków w sposób oczywisty wynika brak interesu prawnego B. K. do występowania w sprawie, której przedmiotem jest objęcie refundacją i ustalenia urzędowej ceny zbytu leku. Decyzja wydawana na mocy art. 40 ust. l ustawy o refundacji nie jest adresowana do indywidualnego pacjenta, podlega publikacji w Obwieszczeniu Ministra Zdrowia w sprawie wykazu refundowanych leków, grodków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych wydawanym w oparciu o art. 37 ustawy o refundacji. Decyzja wydana w oparciu o art. 40 ust. 1 ustawy o refundacji wywiera więc w istocie skutek "erga omnes", tj. lek objęty decyzją o objęciu refundacją i umieszczony w Obwieszczeniu w sprawie wykazu refundowanych leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych wydawany jest każdemu świadczeniobiorcy za odpłatnością przewidzianą w tej decyzji (tj. bezpłatnie, za odpłatnością ryczałtową albo w wysokości określonego procentu limitu finansowania). Nie można przyznać racji skarżącemu, który swój interes prawny występowania w omawianym postępowaniu refundacyjnym wywodzi z tzw. "prawa refleksowego". Nie wdając się w tym miejscu w szczegółowe rozważania wystarczy wskazać, że w piśmiennictwie utrwalony jest pogląd, że interes prawny znajdujący umocowanie w "prawie refleksowym" ma szczególny charakter (zob. A. Matan (w:) G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom 1, Kraków 2005, str. 322). W ocenie Sądu, szczególna sytuacja wywiedzenia interesu prawnego z prawa refleksowego w niniejszej sprawie nie zachodzi. Dyspozycja przepisów ustawy o refundacji leków dotycząca objęcia refundacją i ustalenia urzędowej ceny zbytu leków w żaden sposób nie jest skierowana do pacjentów. Niewątpliwie skarżący posiada w przedmiotowej sprawie interes faktyczny, albowiem lek Enbrel jest obecnie refundowany w zakresie stosowania w ramach programów lekowych, a w aptece ogólnodostępnej można go nabyć na podstawie recepty w cenie detalicznej, co stanowi pewną dolegliwość dla B. K. Niemniej, interes faktyczny skarżącego nie jest chroniony przez obowiązujące normy prawne. W ocenie Sądu, B. K. nie mógł wykazać (i nie wykazał) swojego interesu lub obowiązku prawnego w powiązaniu z konkretną normą prawa materialnego, co uzasadniało stwierdzenie organu administracji o tym, że skarżący nie mógł stać się stroną postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. Tym samym zarzut naruszenia art. 28 k.p.a., w ocenie Sądu, jest bezzasadny. Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia art. 61 a § 1 k.p.a., wskazać należy, że nie uszło uwadze Sądu, iż pismo skarżącego B. K. z dnia [...] czerwca 2016 r. oprócz tego, że zawierało skierowany do Ministra Zdrowia wniosek o wydanie decyzji odmawiającej objęcia refundacją i ustalenia urzędowej ceny zbytu leku Enbrel, w istocie można było uznać również za wniosek o dopuszczenie do udziału na prawach strony w postępowaniu administracyjnym wszczętym z wniosku P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. w przedmiocie objęcia refundacją i ustalenia urzędowej ceny zbytu ww. leku Enbrel pomimo, iż strona nie wyraziła tego expressis verbis. Należy bowiem zauważyć, że w przedmiotowym piśmie B. K. wskazał: "wnioskodawca: P. (dalsze dane w aktach sprawy)" oraz "dotyczy postępowania w przedmiocie objęcia refundacją i ustalenia urzędowej ceny zbytu leku Enbrel..." Tym niemniej, o czym już powiedziano, w świetle przepisów ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, a w szczególności w świetle art. 2 pkt 27 tejże ustawy, skarżący - ze względu na brak interesu prawnego - nie mógł być ani stroną postępowania administracyjnego wszczętego wnioskiem uprawnionego podmiotu o objęcie refundacją i ustalenie urzędowej ceny zbytu leku, ani też inicjować takie postępowanie. Dodatkowo wypada wskazać, że Minister Zdrowia zakończył postępowania zainicjowane wnioskami P. o objęcie refundacją i ustalenie urzędowej ceny leku Enbrel w trzech programach lekowych, tym także w programie lekowym, na który wskazuje skarżący (v. ostateczne decyzje z [...] czerwca 2016 r. nadesłane przy piśmie organu z [...] marca 2017 r.). Podsumowując, zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy skoro jego skutkiem jest to, że postępowanie administracyjne w sprawie o objęcie refundacją i ustalenie urzędowej ceny zbytu leku Enbrel nie może być prowadzone z udziałem skarżącego B. K., co należy uznać za stanowisko prawidłowe. Tym samym, w świetle art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2016.718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) brak jest podstaw do wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Odnosząc się z kolei do zarzutów skargi naruszenia art. 58 oraz art. 42e ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1793 ze zm.) poprzez umieszczenie leku Enbrel w kategorii dostępności refundacyjnej program lekowy, wskazać należy, że kwestia prawidłowości przyznania kategorii refundacyjnej dla leku Ebrel wykracza poza zakres objęty zaskarżonym rozstrzygnięciem, i jako takie nie podlega rozpoznaniu w tej sprawie. Zdaniem Sądu, nietrafne są także zarzuty naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu, organ wyczerpująco zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, a uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera wskazanie faktów uznanych za udowodnione, jak również przytoczenie przepisów prawa wraz z ich wyjaśnieniem, stanowiących podstawę jego wydania. Z kolei subiektywne oczekiwanie strony załatwienia sprawy w korzystny dla niej sposób nie może stanowić podstawy do wydania przez organ rozstrzygnięcia zgodnie z jej wnioskiem. Należy podkreślić, że organ wyjaśnił skarżącemu, dlaczego nie dostrzega podstaw do wszczęcia przedmiotowego postępowania słusznie wskazując na oczywisty brak interesu prawnego B. K. Wskazać ponadto należy, że w myśl art. 61 a § 2 k.p.a. na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania służy zażalenie. Jednakże w myśl art. 144 k.p.a. w sprawach nieuregulowanych w Rozdziale 11 "Zażalenia" do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Tym samym w myśl zastosowanego odpowiednio przepisu art. 127 § 3 k.p.a. od postanowienia wydanego w pierwszej instancji przez ministra służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zatem Sąd zauważa, że w postanowieniu Ministra Zdrowia z dnia [...] lipca 2016 r. zawarte było wadliwe pouczenie, iż środkiem odwoławczym, jaki od niego przysługuje jest zażalenie. Ponieważ stwierdzone naruszenie, jako że nie miało jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy, nie stanowiło przesłanki do uchylenia wydanych przez organ postanowień (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.)  Mając na uwadze powyższe, Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.