VI SA/Wa 236/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant ref. staż. Małgorzata Ciach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2015 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2014 r., 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej M. G. kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Główny Inspektor Transportu Drogowego (w skrócie: GITD) decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1 i 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1, ust. 4 pkt 1 i ust. 4, art. 140ab ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 z późn. zm.), dalej: "p.r.d.", oraz art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260 z późn. zm.), dalej: "u.d.p.", po rozpatrzeniu odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (w skrócie: [...]WITD) z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], o nałożeniu na M. G. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą M. (dalej: strona, skarżąca) kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii IV utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie. Do wydania powyższej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia: W dniu [...] kwietnia 2014 r. w miejscowości S. na drodze krajowej [...] o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 10 t, został zatrzymany zespół pojazdów składający się z ciągnika marki [...] o nr rej. [...] z naczepą marki K. o nr rej. [...], którym kierował L. K. Podczas kontroli ustalono, na podstawie dokumentu przewozowego, że zespołem pojazdów wykonywany był przez skarżącą międzynarodowy zarobkowy przewóz drogowy rzeczy z ładunkiem papieru z Niemiec do Polski. W wyniku ważenia przeprowadzonego na legalizowanym miejscu wagowym wagami posiadającymi legalizację stwierdzono, że pojedyncza oś napędowa pojazdu wywierała nacisk o wartości 11,54 t, co po odjęciu 2% i zaokrągleniu wyniku do 0,1 t w górę dawało wynik 11,3 t i stanowiło przekroczenie dopuszczalnego nacisku na oś napędową o wartość 1,3 ton. Wobec tego ustalono, iż pojazd jest pojazdem nienormatywnym mieszczącym się w wymaganiach w zakresie dopuszczalnych parametrów wymiarowo-wagowych i dróg krajowych, przewidzianych dla zezwolenia kategorii IV. W trakcie kontroli drogowej kierujący nie okazał wymaganego zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego. Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. WWITD, po odebraniu od strony dodatkowych wyjaśnień, nałożył na nią karę pieniężną w wysokości 5.000 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii IV. Strona pismem z dnia 9 lipca 2014 r. złożyła odwołanie od powyższej decyzji, w którym wskazała, że strona postępowania została nieprawidłowo określona, zakwestionowała prawidłowość ustalenia naruszenia oraz podniosła, iż w zaskarżonej decyzji nie wskazano opisu właściwości pojazdu pozwalających na zakwalifikowanie przejazdu jako wymagającego zezwolenia kategorii IV. W złożonym odwołaniu strona zakwestionowała również korektę wyniku ważenia i spowodowaną tym zmianę kwalifikacji naruszenia z braku zezwolenia kategorii VII na brak zezwolenia kategorii IV, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł zamiast 500 zł. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. GITD utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że droga, na której zatrzymano do kontroli pojazd należący do strony, została ujęta w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2012 r. poz. 1061) jako droga o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej wynoszącym 10 t. Ponadto GITD wskazał, że na podstawie kategorii drogi oraz cech pojazdu z chwili kontroli na przejazd powinno być wystawione zezwolenie kategorii IV. Organ odwoławczy jednocześnie wyjaśnił, że zgodnie z art. 140ab ust. 2 p.r.d. w przypadku naruszenia zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego, z wyjątkiem pojazdów poruszających się na podstawie zezwolenia kategorii I lub II, nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Organ wskazał także, że kara została wymierzona za stwierdzone naruszenie norm dotyczących dopuszczalnych nacisków osi, które jest odrębną kategorią prawną możliwą do naruszenia, pomimo nieprzekroczenia dopuszczalnej ładowności pojazdu i dopuszczalnej lub rzeczywistej masy całkowitej pojazdu. GITD wyjaśnił przy tym, że odpowiedzialność innych podmiotów od podmiotu wykonującego przejazd jest odpowiedzialnością niezależną, a każdy z podmiotów odpowiada za czynności, do których był zobowiązany, z uwzględnieniem charakteru wpływu lub godzenia się na wykonywanie przejazdu bez zezwolenia. W uzasadnieniu decyzji GITD wskazał również, że nie dopatrzył się okoliczności przemawiających za zastosowaniem art. 140aa ust. 4 p.r.d. i umorzeniem postępowania administracyjnego. Organ podkreślił przy tym, że złożone przez stronę wyjaśnienia nie stanowią dowodów świadczących o dochowaniu przez nią należytej staranności i braku wpływu na powstanie naruszenia. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie, organ wyjaśnił, że zasady korekty wyników ważenia dokonano na podstawie zarządzenia nr 50/2011 GITD z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie zasad prowadzenia kontroli przez Inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego, które nie stanowi powszechnie obowiązującego źródła prawa, lecz zostało wydane w stosunku do kontrolujących inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego, celem usprawnienia przebiegu czynności kontrolnych i został wprowadzony na korzyść stron postępowania. Organ zaznaczył zaś, że w niniejszej sprawie zastosowano do pomiaru stacjonarną wagę do pomiarów dynamicznych PIETZSCH (Niemcy) o znaku fabrycznym DAW-50 i klasie dokładności 2 w związku z czym od uzyskanego wyniku nacisku osi należało odjąć 4%, a nie jak to uczynił organ I instancji 2% zaokrąglone do 0,1 t w górę, zgodnie z załącznikiem nr 1 i 2 do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów (Dz. U. Nr 188, poz. 1345), dalej: "rozporządzenie z 25.09.2007 r.". Tym samym nacisk na pojedynczej osi napędowej pojazdu, po odjęciu 4 % zaokrąglonych do o,1 t w górę, wyniósł 11,07 t, co zdaniem organu pozostawało bez wpływu na wymiar kary pieniężnej, rodzaj kwalifikacji stwierdzonego naruszenia. Jednocześnie GITD podniósł, że pomiar nacisków osi dokonany był przy zastosowaniu wagi do pomiarów dynamicznych, w związku z czym nie znajduje zastosowania § 23 ust. 7a zarządzenia GITD nr 50/2011, który stanowi, że odjęcia od uzyskanego wyniku 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę nie stosuje się, jeżeli w efekcie jej zastosowania suma naliczonej kary byłaby wyższa od kwoty kary naliczonej z odczytu wskazania wagi bez stosowania tolerancji. Zdaniem organu błędne oznaczenie strony w zaskarżonej decyzji tj. "Magdalenia", zamiast "Magdalena" nie może skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji i należy traktować je jako omyłkę pisarską. Na wskazane powyżej orzeczenie pismem z dnia 28 grudnia 2014 r. M. G. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wniosła uchylenie zaskarżonej decyzji. Wydanemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 6-9 oraz art. 76 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego. W uzasadnieniu złożonej skargi skarżąca podniosła, że ze względu na stwierdzony nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu wynoszący 11,54 t na przejazd pojazdu wymagane było zezwolenie kategorii VII, którego kierowca nie posiadał, a nie zezwolenie kategorii IV, jak wskazały to organu obu instancji. W związku z powyższym zdaniem skarżącej doszło do przekroczenia dopuszczalnego nacisku o ponad 10% i nie więcej niż 20%. Skarżąca zarzuciła przy tym, że dokonana przez organy korekta wartości nacisku pojedynczej osi napędowej w wysokości początkowo 2%, a następnie 4% została dokonana niezgodnie z zasadami i doprowadziła do pogorszenia sytuacji podmiotu kontrolowanego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W świetle powyższych kryteriów skarga M. G. zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia, a tym samym kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja GITD utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nakładająca na skarżącą jako przewoźnika karę pieniężną za naruszenie przepisów o ruchu drogowym. Należy podnieść, że bezsporne w niniejszej sprawie jest, że pojazd należący do skarżącej w dniu [...] kwietnia 2014 r. wykonywał przejazd drogowy po drodze krajowej nr [...], na której był dopuszczalny do 10 t nacisk pojedynczej osi napędowej. Przewożony tym samochodem był ładunek podzielny (papier na paletach) i pojazd był pojazdem nienormatywnym, albowiem podczas kontroli ustalono, że nacisk na pojedynczej osi napędowej wyniósł 11,54 t. Kierowca zaś nie legitymował się pozwoleniem na przejazd pojazdem nienormatywnym. Ważenia dokonano przy pomocy wagi samochodowej – elektronicznej do ważenia pojazdów w ruchu PIETZSCH o znaku fabrycznym DAW-50 Innych naruszeń podczas kontroli nie stwierdzono. Protokołu kontroli strona nie kwestionowała. Kwestionowane przez stronę zaś było zakwalifikowanie przez organy Inspekcji Transportu Drogowego opisanego naruszenia jako przekroczenia dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej przy wykonywaniu przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii IV. Organ I instancji bowiem zastosował procedurę uregulowaną w zarządzeniu nr 50/2011 GITD w sprawie zasad prowadzenia kontroli przez Inspektorów Transportu Drogowego i od ustalonej wartości nacisku odjął 2 % zaokrąglone do 0,1 t w górę, co spowodowało przyjęcie, że nacisk na pojedynczą oś napędową wyniósł – 11,3 t. Natomiast GITD, mając na uwadze, że do pomiaru nacisku osi zastosowano wagę do ważenia pojazdów w ruchu, odwołał się do rozporządzenia z 25.09.2007 r. i skorygował wynik ważenia nie o 2 %, ale o 4 %, zaokrąglone do 0,1 t w górę, co skutkowało ustaleniem, że nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu wyniósł 11,07 t. Bez względu na przyjętą przez organy obu instancji procedurę korygowania stwierdzonego wagą nacisku na omawianą oś pojazdu, w efekcie nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu przyjmowano jako wielkość niższą od 11,5 t. Oznaczało to zdaniem organów, że przejazd był wykonywany pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii IV, w rozumieniu pkt 4 załącznika nr 1 do p.r.d. Skutkowało to z kolei nałożeniem na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł, zgodnie z art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d. Z kolei według skarżącej, gdyby organy przyjęły rzeczywiście stwierdzoną wartość nacisku pojedynczej osi napędowej – 11,54 t, to naruszenie to należałoby zakwalifikować jako wykonywanie przejazdu drogowego bez zezwolenia kategorii VII, w myśl pkt 7 załącznika nr 1 do p.r.d., sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 500 zł, na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. a) p.r.d. Ze stanowiskiem skarżącej należy się zgodzić. Należy zauważyć, że prawo o ruchu drogowym nie reguluje kwestii ważenia pojazdów. Wielkość nacisków osi czy rzeczywistej masy całkowitej są wartościami decydującymi o kategorii zezwolenia, którym powinien legitymować się przewoźnik w przypadku przekroczenia dopuszczalnych wartości w tym zakresie przewidzianych dla danej drogi. Wskutek przekroczenia nacisków osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub wymiarów lub rzeczywistej masy całkowitej wraz z ładunkiem lub bez niego od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach p.r.d. pojazd staje się pojazdem nienormatywnym według art. 2 pkt pkt 35a) p.r.d. Zabrania się przewozu ładunków pojazdem nienormatywnym, o ile nie uzyska się zezwolenia, w myśl art. 64 ust. 1 i 2 p.r.d. Wymiary, masa, naciski osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-VII oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać, są określone w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do ustawy, w myśl art. 64 ust. 3 p.r.d. Za przejazd po drodze publicznej pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia lub niezgodnie z warunkami zezwolenia nakłada się karę pieniężną, z mocy art. 140aa ust. 1 p.r.d. Zatem ustalenia podczas kontroli w zakresie wielkości m.in. nacisków osi mają istotne znaczenie dla ewentualnej odpowiedzialności administracyjnej przede wszystkim przewoźnika, zgodnie z art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d. Również w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. Nr 132, poz. 841 z późn. zm.) nie określono sposobu przeprowadzania kontroli w zakresie ważenia pojazdów. Oceniając więc działania inspektorów przeprowadzających ważenie pojazdów na drodze należy odwołać się do przepisów regulujących zasady stosowania wag w powiązaniu z instrukcjami obsług użytych podczas kontroli wag. W niniejszej sprawie do zważenia pojazdu użyto stacjonarnej wagi do pomiarów dynamicznych PIETZSCH (Niemcy) o znaku fabrycznym DAW-50 i klasie dokładności 2. Przede wszystkim należy zauważyć, że w § 1 rozporządzenia z 25.09.2007 r. określono zakres uregulowania: wymagania w zakresie konstrukcji, wykonania, materiałów, charakterystyk metrologicznych oraz warunków właściwego stosowania wag samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu (pkt 1); szczegółowy zakres badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej wag samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu (pkt 2); sposoby i metody przeprowadzania badań i sprawdzeń, o których mowa w pkt 2 (pkt 3). W Rozdziale 4 tego rozporządzenia określono wymagania w zakresie warunków właściwego stosowania wagi. Stwierdzono w nim: "§ 27. 1. Waga stacjonarna powinna być stosowana w stałym miejscu jej zainstalowania, a waga przenośna może być stosowana w różnych miejscach jej ustawienia, spełniających odpowiednio wymagania określone w § 7-9. 2. Geometria powierzchni strefy ważenia oraz powierzchni poza strefą ważenia w zakresie, o którym mowa w § 8 i § 9 ust. 1 i 2, powinna być opisana i udokumentowana. 3. Przed rozpoczęciem ważenia waga powinna być włączona do zasilania elektrycznego na okres odpowiadający czasowi nagrzewania. 4. Kierowca ważonego pojazdu powinien być poinformowany o wymaganiach dotyczących przejazdu przez pomost wagi. W przypadku wag stacjonarnych informacja ta powinna być uzupełniona ustawioną przed wagą tablicą informacyjną zawierającą: 1) wartość dopuszczalnej prędkości pojazdu podczas ważenia w km/h; 2) wartość dopuszczalnej prędkości tranzytowej w km/h; 3) wymóg jazdy ze stałą prędkością bez przyspieszeń i hamowań. 5. Przygotowanie wagi do ważenia pojazdu powinno być poprzedzone skasowaniem wyników poprzedniego ważenia. Operator powinien zarejestrować dane identyfikacyjne pojazdu przed lub w czasie ważenia. Wyniki ważenia powinny być widoczne w czasie umożliwiającym ich rejestrację.". W przepisie tym nie wspomina się o zasadach ustalania wyników ważenia. Natomiast w Rozdziale 3 tego aktu dotyczącym wymagań w zakresie charakterystyk metrologicznych wag, w jego § 20 stwierdza się: "§ 20.1. W zależności od odchylenia dopuszczalnego każdego obciążenia osi od skorygowanego obciążenia osi i statycznego obciążenia osi pojazdu dwuosiowego rozróżnia się cztery klasy dokładności wag, przy pomiarze obciążenia osi, oznaczane jako A, B, C i D. 2. Odchylenie dopuszczalne każdego obciążenia osi określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. 3. Odchylenie dopuszczalne każdego obciążenia osi lub osi wielokrotnej od skorygowanego obciążenia osi lub osi wielokrotnej podczas ważenia dynamicznego powinno być równe większej z dwóch następujących wartości: 1) wartości określonej w tabeli nr 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia, zaokrąglonej do najbliższej wartości działki elementarnej wagi; 2) iloczynu wartości działki elementarnej wagi i liczby osi w przypadku zatwierdzenia typu lub legalizacji albo podwojonego iloczynu wartości działki elementarnej wagi i liczby osi w przypadku użytkowania.". Przepis ten mówi o odchyleniu dopuszczalnym. Podobnie w załączniku nr 1 do rozporządzenia z 25.09.2007 r. mówi się o odchyleniu dopuszczalnym każdego obciążenia osi lub osi wielokrotnej od skorygowanego obciążenia osi lub osi wielokrotnej pojazdu kontrolnego innego niż dwuosiowy podczas ważenia dynamicznego. Organy zaś z uregulowań tych wysnuły wnioski, że do każdego wyniku ważenia wykazanego przez wagę należy wprowadzić korekty w zakresie wskazanym powyższymi uregulowaniami. Samo rozporządzenie z 25.09.2007 r. w § 3 pkt 14 stanowi, że błędy graniczne dopuszczalne wagi to określone skrajne wartości błędu wagi. Podobnie w instrukcji wagi DAW 50 w pkt 6.1. tiret szóste wskazano, że dokładność pomiaru osi (%) wynosi 2 % (tolerancja 2 % dla osi). Według powołanych zasad chodzi o tolerancję pomiarów, ewentualne błędy, jakimi mogą być te pomiary obciążone, a nie o obowiązkowe korygowanie wskazań wag. Wykorzystywanie możliwości ewentualnych i dopuszczalnych błędów pomiarów wag nie może powodować ustalania wyników pomiarów w taki sposób, aby skutkowały surowszą odpowiedzialnością podmiotu kontrolowanego. Stanowi to nadużycie prawa, wbrew wyżej opisanym regułom w powiązaniu z zasadami z art. 6 k.p.a. (organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa ), art. 7 k.p.a. (organy stoją na straży praworządności i dążą do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny, ale i słuszny interes strony), art. 8 k.p.a. (organy prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej). Jednocześnie w myśl § 11 ust. 1 rozporządzenia z 25.09.2007 r. urządzenie wskazujące wagi powinno umożliwiać łatwe i jednoznaczne odczytanie wyników ważenia. Organ odwoławczy wskazuje, że nie może strona powoływać się na jego wewnętrzne uregulowania, ale nie wyjaśnia równocześnie, w jakim celu takie zarządzenie wprowadzono, i jaki wpływ ma działania pracowników wykonujących obowiązki (jak dalece ich wiąże), skoro organ I instancji w tak wątpliwej sytuacji zdecydował się na zastosowanie zarządzenia nr 50/2011, a podstawą wydania tego typu aktów są art. 51 ust. 3 i art. 54 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 u.t.d. Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że użyta waga DAW- 50 według świadectwa legalizacji ponownej ma klasę dokładności: 2, co zarówno według instrukcji jej obsługi, jaki i załącznika nr 1 do rozporządzenia z 25.09.2007 r. oznacza, że dopuszczalne odchylenia wynoszą 2 %. Z powyższych względów, skoro doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1lit. a i c p.p.s.a. należało uchylić zaskarżone decyzje. O kosztach postępowania sądowo administracyjnego orzeczono na mocy art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.