VI SA/Wa 236/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2016 r. sprawy ze skargi K. L. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] listopada 2015 r. bez numeru w przedmiocie cofnięcia zezwolenia oddala skargę w całości Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. Prezes Głównego Urzędu Miar, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku K. L., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą K. (dalej także "skarżący" lub "strona"), o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...]. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym oraz prawnym. Prezes Głównego Urzędu Miar decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. Nr [...] cofnął skarżącemu zezwolenie Nr [...], udzielone na prowadzenie warsztatu w zakresie instalacji, w tym aktywacji, napraw oraz sprawdzania pod względem zgodności z wymaganiami rozporządzenia Komisji (WE) nr 1360/2002 tachografów cyfrowych, wydane przez Prezesa Głównego Urzędu Miar w dniu [...] lipca 2011 r., zmienione decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. W toku postępowania Prezes Głównego Urzędu Miar ustalił, że w dniu [...] listopada 2013 r. uprawniony technik – M. M., zatrudniony w warsztacie należącym do strony, dokonał przy użyciu karty warsztatowej nr 2[...], aktywacji tachografu cyfrowego zainstalowanego w samochodzie [...], zarejestrowanym po raz pierwszy w dniu 12 stycznia 2010 r. Tachograf ten miał typ [...], nr seryjny [...] i wyprodukowany został w 2013 roku. W dniu 8 stycznia 2014 r. ww. technik warsztatu M. M. dokonał jego kalibracji. Sparowany po raz pierwszy w dniu 7 czerwca 2013 r. czujnik ruchu miał nr seryjny [...]. Powyższe ustalenia potwierdzają dane pobrane podczas kontroli przeprowadzonej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w dniu 26 sierpnia 2014 r.  Prezes Głównego Urzędu Miar wskazał, że aktywacja ww. tachografu cyfrowego została dokonana po dniu 1 października 2012 r., tj. po dacie wejścia w życie wymagań rozporządzenia Komisji (UE) nr 1266/2009, nakładających na warsztaty w zakresie instalacji, aktywacji, napraw oraz sprawdzania tachografów cyfrowych, w tym ich kalibracji, obowiązek instalowania w pojazdach tachografów cyfrowych wyposażonych w rejestrację drugiego toru prędkości i posiadających czujniki ruchu chronione przed polem magnetycznym lub odpornym na nie i reagującym na pole magnetyczne, które zakłóca wykrywanie ruchu pojazdu. Organ zauważył, że z informacji serwisowej wynika, że symbol dokumentu SI-Nr [...], pobranej ze strony internetowej producenta tachografu [...], dotyczącej produkowanych przez tego producenta urządzeń kontrolnych, zamontowanych w pojazdach, spełniających wymagania rozporządzenia Komisji (UE) nr 1266/2009, tachograf DTCO wersja 2.0 sparowany z czujnikiem ruchu KITAS 2+2171 jest zgodny z tymi wymaganiami. Nie wszystkie jednak urządzenia rejestrujące wersji 2.0 posiadają funkcję niezależnego sygnału ruchu (IMS). Jej dostępność w danym tachografie można ustalić m.in. na podstawie nr typu urządzenia rejestrującego (gdy na siódmym miejscu po kropce znajduje się cyfra 9, co oznacza dysponowanie tą funkcją, a gdy w miejscu tym występuje cyfra 0, oznacza to brak takiej funkcji). Czujniki KITAS 2+2171 można natomiast zidentyfikować na podstawie nr seryjnego, który w przypadku czujników ruchu tego typu, spełniających wymagania rozporządzenia Komisji (UE) nr 1266/2009, jest większy od 10 000 000. Typ tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe o którym wyżej mowa wskazuje zatem, że nie spełnia on wymagań nowego rozporządzenia i nie posiada dostępnej funkcji niezależnego sygnału ruchu (IMS), podczas gdy nr seryjny zainstalowanego czujnika ruchu wskazuje, że jest on zgodny z wymaganiami rozporządzenia. Prezes Głównego Urzędu Miar stwierdził ponadto, że w dniu 20 lutego 2014 r. uprawniony technik – K. L. przy użyciu karty warsztatowej nr [...] dokonał aktywacji i kalibracji tachografu cyfrowego typ [...], nr seryjny [...], wyprodukowanego w 2011 roku przez firmę [...] , zainstalowanego w samochodzie [...], zarejestrowanym po raz pierwszy w dniu 4 lipca 2008 r. Oprogramowanie zostało zainstalowane w dniu 14 lutego 2011 r. w wersji 13.43. Czujnik ruchu, nr seryjny [...], został zainstalowany po raz pierwszy 20 stycznia 2014 r. Powyższe w ocenie organu potwierdzają dane pobrane podczas kontroli przeprowadzonej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w dniu 21 maja 2014 r. Aktywacja ww. tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe [...] została wykonana po dniu 1 października 2012 r., gdy zaczęły już obowiązywać wymagania rozporządzenia Komisji (UE) nr 1266/2009 nakładające na warsztaty w zakresie instalacji i aktywacji, napraw oraz sprawdzania tachografów cyfrowych, w tym ich kalibracji, obowiązek instalowania w pojazdach tachografów spełniających nowe wymagania, tj. pozwalających na automatyczne porównanie sygnału prędkości pochodzącego z czujnika ruchu z tym, który pochodzi z niezależnego sygnału ruchu (IMS), a także obowiązek posiadania czujników ruchu chronionych przed polem magnetycznym lub odpornym na jego działanie i reagującym na pole magnetyczne, które zakłóca wykrywanie ruchu pojazdu. Typ tachografu cyfrowego zainstalowanego w ww. pojeździe wskazuje, na podstawie instrukcji serwisowej (symbol dokumentu SI-Nr. [...]), że nie spełnia on wymagań nowego rozporządzenia i nie posiada dostępnej funkcji niezależnego sygnału ruchu (IMS). Natomiast nr seryjny czujnika ruchu zainstalowanego w pojeździe [...] wskazuje, że jest on zgodny z wymaganiami rozporządzenia Komisji (UE) nr 1266/2009. Tym samym, w wyniku kontroli drogowych przeprowadzonych przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego pojazdu [...] w dniu 26 sierpnia 2014 r. oraz pojazdu [...] w dniu 21 maja 2014 r. stwierdzono, że w warsztacie K. L. zainstalowane i aktywowane zostały tachografy cyfrowe po dniu 1 października 2012 r., w którym to terminie weszło w życie rozporządzenie Komisji (UE) nr 1266/2009 wprowadzające do załącznika Ib rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.U. L 370 z 31.12.1985 r.), które nie spełniały wymagań dotyczących tachografów cyfrowych określonych w tym rozporządzeniu. Prezes Głównego Urzędu Miar zauważył, że warsztacie tachografów cyfrowych należącym do strony, w przypadku obu skontrolowanych pojazdów zarejestrowanych po raz pierwszy w dniu 12 stycznia 2010 r. i w dniu 4 lipca 2008 r., po 1 października 2012 r., aktywowane zostały przez techników warsztatu M.M. i K. L. tachografy cyfrowe DTCO 1381 wersja 2.0 oraz DTCO 1381 wersja 1.3a, które nie posiadały funkcji niezależnego sygnału ruchu (IMS). Aktywacja tachografu zainstalowanego w pojeździe [...] miała miejsce w dniu 15 listopada 2013 r., a jego kalibracja w dniu 8 stycznia 2014 r., natomiast aktywacja i kalibracja tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe [...] zostały wykonane w dniu 20 lutego 2014 r. Organ wskazał, że zainstalowane w obu pojazdach czujniki ruchu były czujnikami typu KITAS 2+2171 spełniającymi wymagania rozporządzenia Komisji (UE) nr 1266/2009, które ograniczają ingerencję w sygnał z czujnika ruchu i reagują na pole magnetyczne, które zakłóca wykrywanie ruchu pojazdu i umożliwiają zapisywanie w pamięci przyrządu rejestrującego usterki czujnika (wymaganie 171). Niespełnianie przez zainstalowane tachografy wymagania 019a potwierdzają wydruki danych technicznych tych tachografów wykonane przez warsztat tachografów cyfrowych K.L. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...], po przeprowadzeniu ich kalibracji. Brak jest na nich bloku danych dotyczących "Konfiguracji niezależnego sygnału ruchu", który powinien się znajdować na wydruku danych technicznych tachografu cyfrowego [...] wersja 2.0 spełniającego wymagania określone w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1266/2009, zgodnie z informacją serwisową SI-Nr.: [...]. W ocenie organu niezastosowanie właściwego przyrządu rejestrującego oznacza, że informacje z czujnika ruchu nie są potwierdzane przez informacje dotyczące ruchu pojazdu pochodzące z co najmniej jednego źródła niezależnego od czujnika ruchu, co utrudnia wykrycie manipulowania danymi dotyczącymi ruchu pojazdu. Aktywowane i kalibrowane w warsztacie tachografy cyfrowe nie wykonują zatem funkcji określonej w wymaganiu 019a rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85, w związku z czym działają nieprawidłowo. Tym samym dopuszczono do użytkowania wadliwie działające tachografy cyfrowe. Strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, z uwagi na niepełne jej rozpoznanie. Złożyła również wniosek o przesłuchanie w charakterze strony K. L. na okoliczność ustalenia przyczyny powstania różnicy w oznaczeniu czujnika ruchu w pojeździe o numerze rejestracyjnym [...]. Ponadto pismem z dnia [...] października 2015 r. strona wniosła o dołączenie do akt sprawy pisma otrzymanego z Dyrekcji Generalnej ds. Mobilności i Transportu Komisji Europejskiej. Kolejnym pismem z dnia 28 października 2015 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wydania decyzji, wskazując, że pismem z dnia 28 października 2015 r. K. L. wystąpił do Biura Interwencyjnej Pomocy Prawnej przy Prezydencie RP. Do ww. pisma została dołączona kopia pisma z dnia 28 października 2015 r. Ponadto skarżący wniósł o nawiązanie przez Prezesa Głównego Urzędu Miar korespondencji z ww. Biurem, w celu ustalenia interpretacji właściwych przepisów oraz o wstrzymanie wydania decyzji do momentu pełnego rozpoznania sprawy. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Prezes Głównego Urzędu Miar utrzymał w mocy wcześniejszą decyzję z dnia [...] listopada 2016 r. Wskazał, że podstawą jej wydania było ustalenie, że w warsztacie tachografów cyfrowych prowadzonym przez K. L. dokonano aktywacji i kalibracji dwóch tachografów cyfrowych, niezgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. U. UE. L 370 z 31.12.1985, s. 8), zmienionego z dniem 12 października 2012 r. rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1266/2009 z dnia 16 grudnia 2009 r. dostosowującym po raz dziesiąty do postępu technicznego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. U. UE L 339 z 22.12.2009, s. 3). Organ stwierdził, że zainstalowane tachografy nie spełniają wymagania 019a, wskazanego w załączniku lb do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 - w brzmieniu obowiązującym od dnia 12 października 2012 r. - gdyż nie posiadają funkcji niezależnego sygnału ruchu. Zastosowanie niewłaściwego przyrządu rejestrującego oznacza, że informacje z czujnika ruchu nie są potwierdzane przez informacje dotyczące ruchu pojazdu pochodzące z co najmniej jednego źródła niezależnego od czujnika ruchu, co utrudnia wykrycie manipulowania danymi dotyczącymi ruchu pojazdu. Ustalenia te wynikają z wydruków danych technicznych obu wspomnianych tachografów wykonanych przez skarżącego. Brak jest na nich bloku danych dotyczących konfiguracji niezależnego sygnału ruchu (IMS), co oznacza że dopuszczono do użytkowania wadliwie działające tachografy cyfrowe. Dopuszczenie do użytkowania wadliwie działających tachografów cyfrowych stanowi rażące naruszenie warunków prowadzenia warsztatu, w rozumieniu art. 13 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. Nr 180, poz. 1494, ze zm.). W takim przypadku Prezes Głównego Urzędu Miar, na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy, niezwłocznie wydaje decyzję o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie warsztatu. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] listopada 2015 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez brak odniesienia się i niezbadanie okoliczności, iż czujnik ruchu zainstalowany w pojeździe o nr rej. [...], w którym stwierdzono ingerencję i zamontowanie wewnątrz nieoryginalnego układu elektronicznego jest inny, niż czujnik ruchu, który został sparowany z tachografem i na który nałożona została plomba podczas jego kalibracji; - naruszenie art. 78 § 1 i 2 w zw. z art. 124 k.p.a. poprzez odmowę dopuszczenia wniosku o dopuszczenie dowodu z zeznania K.L., w sytuacji gdy zeznania strony mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy; - naruszenie art. 13 ust. 1 pkt. 4 w związku z art. 13 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych poprzez uznanie, że zaistniały przesłanki uzasadniające wydanie decyzji o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie warsztatu w zakresie instalacji, w tym aktywizacji napraw oraz sprawdzania pod względem zgodności z wymaganiami rozporządzenia Komisji (WE) nr 1360/2002 tachografów cyfrowych nr [...], wydane przez Prezesa Głównego Urzędu Miar w dniu [...] lipca 2011 r., zmienione decyzją Nr [...]z dnia [...] grudnia 2013 r. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar oraz przesłuchanie w charakterze strony skarżącego na okoliczność ustalenia, montażu czujnika ruchu pojazdu [...], w ramach postępowania dotyczącego sprawdzenia i kalibracji tachografu oraz wyjaśnienia okoliczności jego uszkodzenia przy demontażu plomby. W uzasadnieniu zarzutów skarżący wskazał, że podczas kontroli nie ustalono czy została naruszona plomba zabezpieczająca założona po sparowaniu czujnika ruchu z tachografem w pojeździe o nr rej. [...] i jakie mogło to mieć znaczenie dla przedmiotowej sprawy, co w konsekwencji wskazuje na niezbadanie sprawy przez organ w sposób wyczerpujący. W związku z powyższym strona wniosła o ustalenie z właściwym organem przeprowadzającym kontrolę pojazdu o nr rej. [...] tj.: [...] Wojewódzkim Inspektorem Transportu Drogowego tożsamości czujnika zamontowanego w warsztacie z czujnikiem sprawdzonym podczas kontroli. Skarżący zakwestionował także oddalenie przez organ wniosku o jego przesłuchanie w charakterze strony. Wskazał, że pozwoliłoby to wyjaśnić istotną kwestię dotyczącą różnicy w oznaczeniu czujnika ruchu w pojazdu o nr rej [...] oraz ustalenia, czy w przedmiotowym warsztacie doszło do zamontowania wskazanej wyżej części. Skarżący zauważył, iż kontrola w pojeździe o nr rej. [...] zarejestrowanym po raz pierwszy w dniu 4 lipca 2008 r., w którym zainstalowano tachograf - wyprodukowany w 2011 r. przez firmę [...], odbyła się w dniu 21 maja 2014 r. Zainstalowany w pojeździe czujnik ruchu przekazujący parametry ruchu ze skrzyni biegów do przyrządu rejestrującego miał nr fabryczny [...], sparowany został po raz pierwszy w dniu 20 stycznia 2014 r. W ocenie skarżącego organ błędnie stwierdził, że w myśl § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 19 kwietnia 2006 r. w sprawie wymagań niezbędnych do prowadzenia warsztatu w zakresie napraw, instalacji lub sprawdzania tachografów cyfrowych oraz zakresu i sposobu dokumentowania czynności przy wykonywaniu tych usług podczas sprawdzania tachografu cyfrowego nowego lub po naprawie sprawdza się zgodność tachografu cyfrowego z homologowanym typem i wymaganiami. Zdaniem skarżącego organ błędnie przyjął, że w tym przypadku nie zastosowano § 8 ww. rozporządzenia, gdyż skarżący spełnił wymagania uregulowane w tym przepisie. Skarżący wskazał, że przedmiotowy tachograf posiadał oprogramowanie 1.3., zaś organ w ogóle nie odniósł się do kwestii w jaki sposób dostosować tego typu tachografy do normy 0,19 w sytuacji, gdy tachograf był wyprodukowany w 2011 r., a pojazd został rejestrowany w 2008 r. Podkreślił, że nie ma żadnej normy, która wskazywałaby na konieczność wymiany z dniem wejścia reguły 0,19 wszystkich tachografów zamontowanych w pojazdach na nowe. Skarżący podkreślił, że zgodnie z ust. 3.1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1266/2009 z 16 grudnia 2009 r. dostosowującego po raz dziesiąty do postępu technicznego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/15 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - 3.1., po wymaganiu 019 następuje kolejne wymaganie: W celu wykrycia manipulowania danymi dotyczącymi ruchu informacje z czujnika ruchu są potwierdzane przez informację dotyczące ruchu pojazdu pochodzące z co najmniej jednego źródła niezależnego od czujnika ruchu. Natomiast art. 2 wskazuje, że rozporządzenie stosuje się od dnia 1 października 2011 r. Jednak pkt. 3.1, 3.8, 3.9,3.11, 3.20, 8.2, 9.2, 12.3, 12.4 i 13 załącznika stosuje się od dnia 1 października 2012 r., a pkt. 7.2, 7.3 i 7.5 stosuje się od daty wejścia w życie. Z tego powodu skarżący ponownie wskazał, że brak jest regulacji, która stanowi, że wymaganie 0,19 stosuje się również wstecz do urządzeń montowanych przed wejściem w życie rozporządzenia, w szczególności gdy technicznie urządzenia te nie były w każdej konfiguracji, typie, jak również dostępnym oprogramowaniu przystosowane do zmian. W odpowiedzi na skargę Prezes Głównego Urzędu Miar podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej także: "p.p.s.a."). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów uznać należało, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie dopatrzył się bowiem w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Przedmiotem skargi jest decyzja Prezesa Głównego Urzędu Miar cofająca skarżącemu zezwolenie na prowadzenie warsztatu w zakresie instalacji, w tym aktywacji, napraw oraz sprawdzania pod względem zgodności z wymaganiami rozporządzenia Komisji (WE) nr 1360/2002 tachografów cyfrowych. Sąd zważył, że organ za podstawę wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji przyjął ustalenie, że w dniach 15 listopada 2013 r. oraz 20 lutego 2014 r. – odpowiednio zatrudniony technik warsztatu należącego do skarżącego oraz sam skarżący - przy użyciu kart warsztatowych dokonali aktywacji(kalibracji) tachografów cyfrowych, zainstalowanych w pojazdach marki DAF o numerach rejestracyjnych: [...]oraz [...]. Powyższe ustalono na podstawie wydruków dziennych z przyrządu rejestrującego oraz dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, co nie stanowi kwestii spornej w przedmiotowej sprawie. Przedmiotem sporu jest ocena, czy ww. czynności w dniu ich dokonania naruszały wymagania rozporządzenia Komisji (UE) nr 1266/2009, nakładające na warsztaty w zakresie instalacji, aktywacji, napraw oraz sprawdzania tachografów cyfrowych, w tym ich kalibracji, obowiązek instalowania w pojazdach tachografów cyfrowych wyposażonych w rejestrację drugiego toru prędkości i posiadających czujniki ruchu chronione przed polem magnetycznym lub odpornym na nie i reagującym na pole magnetyczne, które zakłóca wykrywanie ruchu pojazdu, jak również czy naruszenie dotyczące braku funkcji niezależnego sygnału ruchu (IMS), o której mowa w wymaganiu 019a rozporządzenia Rady EWG Nr 3821/85 może powodować skutek w postaci cofnięcia licencji na prowadzenie warsztatu w zakresie instalacji, w tym aktywacji, napraw oraz sprawdzania pod względem zgodności z wymaganiami rozporządzenia Komisji (WE) nr 1360/2002 tachografów cyfrowych, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. Nr 180, poz. 1494, ze zm.). W ocenie Sądu w ramach przeprowadzonego postępowania w przedmiotowej sprawie Prezes Głównego Urzędu Miar dokonał prawidłowych ustaleń, iż w warsztacie tachografów cyfrowych prowadzonym przez K. L. dokonano aktywacji i kalibracji dwóch tachografów cyfrowych, niezgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. U. UE. L 370 z 31.12.1985, s. 8), zmienionego z dniem 12 października 2012 r. rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1266/2009 z dnia 16 grudnia 2009 r. dostosowującym po raz dziesiąty do postępu technicznego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. U. UE L 339 z 22.12.2009, s. 3). Organ wykazał, że zainstalowane tachografy nie spełniają wymagania 019a, wskazanego w załączniku lb do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 - w brzmieniu obowiązującym od dnia 12 października 2012 r. - gdyż nie posiadają funkcji niezależnego sygnału ruchu. Wbrew stanowisku skarżącego organ prawidłowo dokonał subsumpcji ustalonego w przedmiotowej sprawie stanu faktycznego pod wskazaną wyżej normę prawną. Z preambuły rozporządzenia wprowadzającego nowe zasady (funkcje) działania tachografów cyfrowych wynika bowiem nie tylko od kiedy się je stosuje – tj. 12 października 2012 r., ale także zakres ich zastosowania – tj. w nowowprowadzanych do ruchu samochodach, jak również w innych samochodach, w których dokonano aktywacji urządzenia kontrolnego tachografu – co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Niewątpliwie dokonując takiej czynności w roku 2013 oraz 2014, skarżący powinien uwzględnić obowiązującą normę stanowiącą dostosowanie do postępu technicznego urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (wymaganie 019a). Brak spełnienia obowiązującego wymagania w tym zakresie (niezależnego od czujnika sygnału ruchu IMS) przy aktywacji (kalibracji) tachografu cyfrowego stanowi niewątpliwie naruszenie tych zasad, gdyż tachografy nie spełniające tej funkcji nie powinny być instalowane (aktywowane, kalibrowane) po dniu wejścia w życie nowych przepisów tj. od dnia 1 października 2012 r. Dla stwierdzenia tego faktu nie może mieć znaczenia okoliczność prawidłowego lub nieprawidłowego działania czujnika ruchu (np. w wyniku zewnętrznej ingerencji), gdyż stanowi to - w rozumieniu ww. przepisów unijnych – odrębną (niezależną) normę techniczną (wymaganie 161a), dotyczącą funkcjonalności czujnika ruchu, a nie samego tachografu. W praktyce zastosowanie niewłaściwego przyrządu rejestrującego oznacza, że informacje z czujnika ruchu nie są potwierdzane przez informacje dotyczące ruchu pojazdu pochodzące z co najmniej jednego źródła niezależnego od czujnika ruchu, co utrudnia wykrycie manipulowania danymi dotyczącymi ruchu pojazdu. Jest to zatem istotna funkcja urządzenia rejestrującego, której brak skutkuje dopuszczeniem do użytkowania wadliwie działającego tachografu cyfrowego. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z niewłaściwie funkcjonującym urządzeniem, co stanowi rażące naruszenie warunków prowadzenia warsztatu, w rozumieniu art. 13 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. Nr 180, poz. 1494, ze zm.). W takim przypadku Prezes Głównego Urzędu Miar, z mocy prawa - na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy, niezwłocznie wydaje decyzję o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie warsztatu. W rozpoznawanej sprawie taka decyzja została wydana wobec skarżącego, w związku ze stwierdzonymi przez organ przesłankami, których ustalenie nastąpiło po wyczerpującym zbadaniu wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz przeprowadzeniem dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Sądu, organ administracji rozstrzygnięcie niniejszej sprawy oparł na prawidłowo zebranym w toku kontroli materiale dowodowym, dokonując jego wszechstronnej oceny i uzasadniając, w sposób wymagany przez normę prawa określoną w art. 107 § 3 k.p.a. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.