VI SA/Wa 2361/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2010 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji W dniu 11 października 2010 r. M. G. (dalej jako skarżący) złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego skargę na decyzję tego organu z [...] września 2010 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z 14 grudnia 2010 r. skarżący wyjaśnił, że egzekucja nałożonej kary pieniężnej w wysokości 30000 zł na obecnym etapie postępowania spowoduje utratę płynności finansowej i sprawi, że nie będzie miał środków finansowych i sprzętu niezbędnego do kontynuowania prowadzonej działalności gospodarczej. Skarżący wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji może skutkować zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratą głównego źródła utrzymania dla niego i jego rodziny oraz koniecznością zwolnienia pracowników, co spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) – cytowana dalej jako "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera dwie alternatywne przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu, są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Mając na uwadze przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. należy uznać, że chodzi w tym przypadku o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, nie publikowany). Jednakże podkreślenia wymaga, iż uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004, nie publikowane). Skarżący w piśmie z dnia 14 grudnia 2010 r., stanowiącym uzupełnienie zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazał, że jej wykonanie może spowodować likwidację firmy oraz zwolnienie pracowników, a zajęcie rachunku bankowego spowoduje utratę płynności finansowej. Zdaniem Sądu, skarżący uprawdopodobnił, że ze wskazanych okoliczności wynika zaistnienie przesłanki określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. w postaci trudnych do odwrócenia skutków. Zajęcie rachunku bankowego istotnie może uniemożliwiać prowadzenie normalnej działalności gospodarczej, a w konsekwencji doprowadzić do likwidacji przedsiębiorstwa i zwolnienia pracowników, a więc spowodować trudne do odwrócenia skutki gospodarcze. Wykonanie zaskarżonej decyzji na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego mogłoby zatem doprowadzić do wystąpienia nieodwracalnych skutków gospodarczych i ekonomicznych. Ten stan skutkowałby sytuacją, w której ewentualne rozstrzygnięcie Sądu w przyszłości stałoby się dla skarżącego, z ekonomicznego punktu widzenia, bez znaczenia. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił, jak w sentencji.