VI SA/Wa 2364/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2006 r. sprawy ze skargi P. z siedzibą w L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę W dniu [...] czerwca 2005 r. funkcjonariusz Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w [...] skontrolował samochód ciężarowy marki [...] nr rej. [...] należący do P. z siedzibą w L., zwanej dalej "skarżącą". W świetle protokołu kontroli kierowca pojazdu okazał kartę opłaty drogowej o serii i numerze [...] bez wypełnienia rubryki dotyczącej wskazania numeru rejestracyjnego pojazdu. Protokół kontroli został podpisany bez zastrzeżeń przez kierowcę pojazdu. Ostateczną decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2005 r. nr [...] utrzymano w mocy wcześniejszą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] lipca 2005 r., nakładającą na skarżącą karę pieniężna w kwocie 3000 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu po drogach krajowych. Podstawę prawną decyzji stanowiły: art. 42 ust. 1 i 2, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 i lp. 1.4.1. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 Nr 204, poz. 2088 ze zm.), § 4 ust. 1 i 2 oraz § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 ze zm.). W myśl art. 42 ust. 1 powołanej ustawy podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiązane są do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, której maksymalna wysokość nie może być wyższa niż równowartość 800 euro rocznie. W świetle art. 87 ust. 1 tej ustawy podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, m.in. kartę opłaty drogowej. Stosownie zaś do art. 92 ust. 1 powołanej ustawy kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Natomiast w świetle lp. 1.4.1. załącznika do omawianej ustawy kara pieniężna z tytułu wykonywania transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych wynosi 3.000 zł. Zgodnie zaś § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie przez przedsiębiorcę karty opłaty, która następnie podlega wypełnieniu zgodnie z § 5. Stosownie zaś do § 4 ust. 2 cytowanego rozporządzenia wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty stanowi dokument potwierdzający wniesienie opłaty. W myśl § 5 ust. 3 cytowanego rozporządzenia kartę opłaty wypełnia się przed rozpoczęciem przejazdu przez wpisanie w odpowiednim miejscu numeru rejestracyjnego pojazdu, dat i godzin określających termin ważności karty, daty wydania karty oraz oznaczenie emisji spalin pojazdu samochodowego, przy czym w świetle ust. 2 powołanego wyżej paragrafu w części dotyczącej numeru rejestracyjnego pojazdu oraz terminu ważności, karta opłaty dobowej i siedmiodniowej może być wypełniona przez przedsiębiorcę. Wreszcie, stosownie do § 5 ust. 6 rozporządzenia karta opłaty niewypełniona lub wypełniona w sposób inny niż określony w ust. 1 i ust. 3-5, a także zawierająca poprawki nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty. Według organu karta opłaty drogowej, bez wskazania numeru rejestracyjnego pojazdu, nie może być przypisana do kontrolowanego pojazdu, a tym samym nie stanowi dowodu uiszczenia przez skarżącą opłaty drogowej z tytułu poruszania się kontrolowanego pojazdu po drodze krajowej. W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca zaprzecza faktowi nieuiszczenia opłaty drogowej. Według skarżącej w sprawie może wchodzić w grę co najwyżej nieprawidłowe wypełnienie karty drogowej, w rozumieniu lp. 1.4.4. zał. do ustawy o transporcie drogowym, co jest zagrożone znacznie niższą sankcją finansową, bo kwotą 500 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej ppsa). Wbrew stanowisku skarżącej w sprawie nie jest istotna okoliczność, czy skarżąca w ogóle wykupiła kartę opłaty drogowej, lecz czy fakt ten udokumentowała w sposób przewidziany przepisami § 4 i 5 cytowanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. Powołane przepisy, wydane zostały na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 42 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. W świetle tego minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, rodzaj i stawki opłaty za przejazd po drogach krajowych, zgodnie z zasadami określonymi w ust. 2, oraz tryb wnoszenia i sposób rozliczania tej opłaty w przypadku niewykorzystania w całości lub w części dokumentu potwierdzającego jej wniesienie za okres półroczny lub roczny z przyczyn niezależnych od przedsiębiorcy, a także wzory dokumentów potwierdzających wniesienie tej opłaty. Wskazane w zaskarżonej decyzji przepisy § 4 i § 5 omawianego rozporządzenia mieściły w ramach ustawowej delegacji. Te szczegółowe regulacje mają m.in. na celu zminimalizowanie ewentualnych nadużyć przy posługiwaniu się kartami opłat, aby jedna opłata drogowa nie była wykorzystywana na potrzeby przejazdu po drogach krajowych dwóch lub więcej pojazdów. Sąd podzielił stanowisko organów administracji publicznej, że brak wypełnienia w karcie drogowej rubryki dotyczącej numeru rejestracyjnego pojazdu, jak to wymaga przepis § 5 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia, dyskwalifikuje taką kartę opłaty jako dowód uiszczenia opłaty z tytułu poruszania się pojazdu po drogach krajowych. Numer rejestracyjny pojazdu jest najważniejszym elementem identyfikującym pojazd, do którego odnosi się opłata drogowa. Bez wskazania numeru rejestracyjnego pojazdu w karcie opłaty drogowej nie wiadomo, jakiego pojazdu dotyczy ta opłata. W świetle powołanych wyżej przepisów brak jest podstaw dla przyjęcia domniemania, że karta opłaty drogowej bez wskazania numeru rejestracyjnego pojazdu jest dowodem na okoliczność wniesienia opłaty drogowej na pojazd będący przedmiotem kontroli drogowej. Okazanie przez kierowcę pojazdu poruszającego się po drodze krajowej karty opłaty drogowej nie wypełnionej w sposób wskazany w powołanych wyżej przepisach jest przejawem tzw. deliktu administracyjnego, dla bytu którego nie jest konieczna wina po stronie sprawcy tego wykroczenia. Wystarczające jest, dla penalizowania takiego zachowania, stwierdzenie samego tylko faktu takiego zdarzenia. Sąd nie podzielił również stanowiska zajętego w skardze, że stwierdzony stan faktyczny podlegał ocenie lp. 1.4.4. zał. do ustawy o transporcie drogowym. Przepis ten przewiduje karę pieniężną w kwocie 500 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty drogowej. Aby przepis ten mógł znaleźć zastosowanie powinny być wypełnione wszystkie rubryki karty drogowej, który to wymóg nie został spełniony w niniejszej sprawie, gdyż nie wypełniono rubryki dotyczącej numeru rejestracyjnego pojazdu. Ale nie tylko. Zdaniem Sądu karta niewypełniona prawidłowo, o której mowa w powołanym wyżej przepisie, powinna w sposób niebudzący wątpliwości wskazywać na wniesienie opłaty odnoszącej się do pojazdu stanowiącego przedmiot kontroli. W przeciwnym bowiem przypadku zachodzi sytuacja wskazana w lp. 1.4.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, a więc wykonywanie przewozu po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty drogowej. Wnika stąd, że mankamenty w wypełnieniu karty opłaty drogowej w sytuacji, o której mowa, w lp. 1.4.4., odnoszą się do drugorzędnych uchybień przy jej wypełnieniu, np. wpisano odpowiednie dane przewidziane w § 5 ust. 3 powołanego rozporządzenia w rubrykach nie do tego przeznaczonych. Skoro zatem w zaskarżonej decyzji nie można dopatrzyć się podstaw do uchylenia lub stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 i 2 p.p.s.a.), tym samym skarga podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).