VI SA/Wa 2372/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2009 r. sprawy ze skargi D.O. na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę W dniu [...] sierpnia 2007 r., w W. na ul. N., funkcjonariusze Komendy Policji W. poddali kontroli drogowej pojazd marki [...], nr rej. [...], którego kierującym był D.O. Do kontroli okazał dokumenty kierowcy, pojazdu, wypis nr [...] z licencji nr [...] wydany przedsiębiorstwu M. Sp. z o.o. oraz paragon fiskalny z dnia [...] sierpnia 2007 r. Podczas kontroli sporządzona została dokumentacja fotograficzna. W wyniku kontroli organ I instancji wszczął postępowanie z urzędu, o czym pismem z dnia [...] listopada 2007 r. prawidłowo powiadomił stronę. Strona na okoliczność toczącego się postępowania złożyła wyjaśnienia. W wyniku analizy zgromadzonego materiału w sprawie decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] Komendant Policji W. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 13.000 złotych. Podstawą faktyczną rozstrzygnięcia niniejszej decyzji był stwierdzony podczas kontroli przeprowadzonej [...] sierpnia 2007 r., fakt wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji oraz z naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Decyzja ta została doręczona bezpośrednio stronie, a nie ustanowionemu przez nią pełnomocnikowi. Od powyższej decyzji pełnomocnik strony złożył odwołanie, w którym wniósł o stwierdzenie niedopuszczalności odwołania z powodu nieskutecznego doręczenia decyzji, uchylenie w całości decyzji organu I instancji, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz ewentualne zawieszenie postępowania. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik podniósł, iż decyzję wydano z naruszeniem przepisów prawa procesowego, bowiem materiał dowodowy nie został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący. W odwołaniu podniesiony został również zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i zastosowanie art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. W wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania, Komendant Policji decyzją z dnia [...] września 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy na wstępie wyjaśnił, iż postanowił rozpatrzeć wniesione odwołanie, mimo faktu niedoręczenia zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi strony. W ocenie organu odwoławczego sam fakt niedoręczenia decyzji pełnomocnikowi strony w sytuacji, gdy nie pociągnęło to za sobą negatywnych skutków i mimo to umożliwiło wniesienie odwołania w terminie, wprawdzie jest naruszeniem przepisu art. 40 § 2 k.p.a., ale nie mającym wpływu na wynik sprawy. Na potwierdzenie zasadności tego stanowiska organ powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2007 r. sygn. akt II OSK 136/2006. Przechodząc do oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, organ odwoławczy, przytaczając obszernie treść przepisów ustawy o transporcie drogowym, uznał zasadność rozstrzygnięcia organu I instancji w zakresie nałożenia kary pieniężnej. W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie ma znaczenia w stanie faktycznym niniejszej sprawy fakt, iż w chwili kontroli kierowca okazał wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, należący do przedsiębiorcy M. Sp. z o.o. D. O. wykonywał bowiem transport drogowy osób, będąc samoistnym przedsiębiorcą, prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie zarobkowego przewozu osób we własnym imieniu i na własny rachunek, będąc związanym z M. Sp. z o.o. tylko umową o współpracy. Organ podkreślił, iż z zeznań D. O. wynika, że nie świadczył on usług na rzecz przedsiębiorstwa, z którym podpisał umowę o współpracy, a jedynie uiszczał M. Sp. z o.o. miesięczną opłatę za zlecenie przewozów tzw. bazę. Umowa o współpracy nie stanowiła więc dokumentu uprawniającego do korzystania z licencji wydanej M. Sp. z o.o. D. O. w dniu kontroli wykonywał transport drogowy osób bez wymaganej licencji na własny rachunek i we własnym imieniu, czego potwierdzeniem były dane umieszczone na paragonie fiskalnym, a tym samym naruszył art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Organ podkreślił jednocześnie, iż w niniejszej sprawie doszło również do naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. c ustawy o transporcie drogowym. Z dokumentacji fotograficznej, sporządzonej w dniu kontroli i znajdującej się w aktach sprawy jednoznacznie wynika bowiem, że na dachu pojazdu zostało umieszczone urządzenie techniczne w postaci podświetlanego szyldu reklamowego, co pozostaje w sprzeczności z przepisem art. 18 ust. 1 lit. c ustawy o transporcie drogowym. Główny Inspektor Transportu Drogowego odniósł się również do zarzutu strony w zakresie niezgodności obowiązujących przepisów prawa z Konstytucją, podkreślając, że organ administracji dokonuje jedynie, w toku postępowania administracyjnego, stwierdzenia faktów i jeżeli ustali naruszenie prawa, ma obowiązek zastosować ściśle określone sankcje, przewidziane obowiązującymi aktami prawnymi na dzień naruszenia tych przepisów. Nie jest natomiast właściwy w zakresie oceny zgodności obowiązujących aktów prawnych z Konstytucją. W zakresie wniosku strony o zawieszenie postępowania organ podkreślił brak podstaw przewidzianych w przepisach k.p.a. do zawieszenia niniejszego postępowania. Złożony do Trybunału Konstytucyjnego wniosek z dnia 28 lutego 2008 r. o stwierdzenie niezgodności wybranych artykułów ustawy o transporcie drogowym z Konstytucją nie może bowiem stanowić przesłanki do wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania dotyczącego sprawy indywidualnej, rozpatrywanej w obowiązującym stanie prawnym na dzień dopuszczenia się przez stronę naruszenia obowiązujących przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem organu oczekiwanie strony na przewidywaną zmianę stanu prawnego przepisów ustawy o transporcie drogowym, nie jest uzasadnieniem zawieszenia postępowania, bowiem w chwili orzekania możliwe było rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji. Odnośnie natomiast wniosku strony o cofniecie rygoru natychmiastowej wykonalności organ odwoławczy podkreślił, że rygor ten nadawany jest decyzjom administracyjnym nakładającym kary pieniężne za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym obligatoryjnie w oparciu o art. 93 ust. 3 tej ustawy. W obszernej skardze, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i zastosowanie przepisu art. 5 oraz art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, a także naruszenie przepisów postępowania administracyjnego art. 7, 10 i 77 k.p.a. poprzez m. in. zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz brak zapewnienia czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania. Skarżący zarzucił również organowi naruszenie przepisu art. 101 k.p.a., obligującego go do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie zawieszenia postępowania oraz przepisu art. 40 k.p.a. poprzez uznanie, iż niedoręczenie decyzji administracyjnej pełnomocnikowi strony nie wywołuje negatywnych dla niej skutków. Wniósł w związku z tym o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, wobec zaistnienia przyczyny określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., względnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości z powodu naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z powodu naruszenia przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie skarżący z ostrożności wniósł o zawieszenie postępowania w sprawie do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny wniosku Gminy L. z dnia [...] lutego 2008 r. o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją przepisów ustawy o transporcie drogowym. W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko oraz argumenty wyrażone w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Rozszerzył je o dodanie rozbudowanej argumentacji dotyczącej m.in. rozumienia zasady trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 k.p.a.) oraz argumentacji dotyczącej konstrukcji swobody umów na gruncie prawa cywilnego, pojęcia praworządności (materialnej i formalnej), relacji interesu publicznego i indywidualnego, zasad przeprowadzania postępowania dowodowego oraz interpretacji przepisów, różnic postępowania dowodowego w postępowaniu cywilnym i administracyjnym, a także obowiązków organu administracji wynikających z art. 10 k.p.a. Przywołując treść art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, skarżący stwierdził, iż ustawodawca dopuścił możliwość wykonywania przewozów na rzecz przedsiębiorcy na podstawie umowy cywilnoprawnej. Prowadzenie przez kierowcę współpracującego z firmą M. Sp. z o.o. własnej działalności gospodarczej nie oznaczało więc, iż dokonywał on przewozów na swoją rzecz. Zdaniem skarżącego wykładnia systemowa, jak również wykładnia celowościowa pozwala na sformułowanie wniosku, że przepis art. 18 ust. 5 cytowanej ustawy, nie powinien być odnoszony do przedsiębiorcy, który profesjonalnie na podstawie licencji prowadzi działalność gospodarczą w zakresie przewozu drogowego osób. Zakaz "umieszczania na dachu lamp lub innych urządzeń technicznych" narusza zasadę dostatecznej określoności zakazów, gdyż posłużono się tu niedookreślonym zwrotem "urządzenie techniczne". Uzasadniając naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. skarżący stwierdził m.in. iż organy Policji nie dochowały wymogów działania na podstawie przepisów prawa, tzn. ich działania nie miały wystarczającej podstawy prawnej. Zdaniem skarżącego w przedmiotowej sprawie zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy nie bacząc na obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, oparły się wyłącznie na protokole kontroli, a całkowicie pominęły wyjaśnienia złożone przez skarżącego w toku postępowania. Wskazując na naruszenie art. 10 k.p.a., skarżący podniósł, iż organ nie wezwał go do złożenia wyjaśnień i nie zapewnił możliwości swobodnego wzięcia udziału w toczącym się postępowaniu. Natomiast zawiadomienie o wszczęciu postępowania nie może być jednocześnie wezwaniem do złożenia wyjaśnień w sprawie. Odnośnie zawieszenia postępowania skarżący stwierdził, iż w sprawie doszło do naruszenia przepisu art. 101 k.p.a. Na jego podstawie organ "zobligowany jest" do wydania stosownego postanowienia w tym zakresie. Jego niewydanie oznacza zaś brak możliwości ewentualnego zaskarżenia tego rozstrzygnięcia organu. W odpowiedzi na skargę Komendant Policji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko i argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu [...] marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjnym w Warszawie oddalił wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania sądowoadministarcyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami skargi i powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę pod tym kątem Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zgłoszonego w skardze wniosku o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. stwierdzić należy, iż faktycznie w postępowaniu przed organem I instancji doszło do naruszenia wskazanego przepisu, gdyż decyzja doręczona została bezpośrednio stronie, a nie ustanowionemu przez nią pełnomocnikowi. Przepis art. 40 § 2 k.p.a. wyraźnie stanowi zaś, że jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika pisma doręcza się pełnomocnikowi. Naruszenie przez organ I instancji przepisu art. 40 § 2 k.p.a. nie wywołało jednak dla strony żadnych negatywnych skutków procesowych. Ustanowiony przez stronę pełnomocnik wniósł bowiem skutecznie odwołanie od decyzji organu I instancji (w terminie liczonym od daty doręczenia decyzji stronie), które zostało rozpoznane merytorycznie przez organ odwoławczy. Strona nie została w związku z tym pozbawiona prawa do zaskarżenia decyzji organu I instancji. W ocenie Sądu nie można w tej sytuacji mówić o rażącym naruszenia prawa przy wydaniu zaskarżonej decyzji, które winno skutkować stwierdzeniem jej nieważności. Każda sytuacja naruszenia przez organ obowiązków doręczenia decyzji stronie musi być bowiem oceniana indywidualnie, ze szczególnym uwzględnieniem okoliczności sprawy oraz ewentualnych skutków procesowych dla podmiotu będącego adresatem decyzji, które to skutki spowodowane zostały nieprawidłowym doręczeniem decyzji (vide: orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2007 r., sygn. II GSK 268/07). W świetle bezspornych elementów stanu faktycznego nie może budzić natomiast wątpliwości, że skarżący nie poniósł negatywnych skutków prawnych, które mogłyby wynikać z nieprawidłowego doręczenia decyzji. W myśl art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, jako gospodarczej działalności usługowej, wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Jednocześnie powyższa licencja nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką, co wynika z zasady określonej w art. 12 ust. 1b cyt. ustawy. Licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką udziela się bowiem przedsiębiorcy po spełnieniu warunków podanych w przepisie art. 6 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Licencja ta udzielana jest między innymi na określony pojazd i obszar obejmujący: gminę, gminy sąsiadujące – po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia, W. – związek komunalny (art. 6 ust. 4 cyt. ustawy). Ze wskazanych unormowań wynika, że ustawodawca zróżnicował zasady wykonywania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Konsekwencją ich odmienności było zaś ustawowe wprowadzenie w art. 18 ust. 5 lit. a), b) i c) norm prawnych, zgodnie z którymi przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru, b) umieszczania w pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, a także c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. W stanie faktycznym niniejszej sprawy, skarżący w momencie kontroli okazał wypis nr [...] z licencji nr [...], wystawionej na M. Sp. z o.o. uprawniającej do wykonywania krajowego transportu drogowego osób powołując się na umowę o współpracy zawartą z tą Spółką. Z materiału dowodowego sprawy wynika jednak, że D. O. nie wykonywał usług transportowych w imieniu przedsiębiorstwa, z którym podpisał umowę o współpracy, lecz we własnym imieniu i na własny rachunek, a tylko uiszczał M. Sp. z o.o. miesięczną opłatę za zlecenia przewozów tzw. bazę. Powyższe znalazło potwierdzenie w zeznaniach złożonych przez skarżącego, jak również wynika to z treści zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, w którym skarżący wymieniony jest jako przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą, której przedmiotem jest "działalność taksówek osobowych". Gdyby skarżący świadczył usługę transportową w imieniu M. Sp. z o.o. to powinien wystawiać paragony fiskalne w imieniu i na rzecz tej Spółki otrzymując w zamian stosowne wynagrodzenie, niezależnie od przyjętej między stronami formy rozliczeń. Z ustaleń organów wynika też, że na dachu kontrolowanego pojazdu zainstalowane było urządzenie techniczne w postaci podświetlonego transparentu (lampy). Organy orzekające w sprawie prawidłowo uznały zatem, że w dniu [...] sierpnia 2007 r. to skarżący wykonywał przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą bez wymaganej licencji oraz z naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych, co wyczerpało znamiona naruszenia określonego w art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 1.1 załącznika do tej ustawy oraz w art. 18 ust. 5 lit. c) ww. ustawy w zw. z lp. 2.9 pkt 3 załącznika do tej ustawy. Sąd nie podzielił podniesionego w skardze argumentu, jakoby unormowania przepisu art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym naruszały konstytucyjną zasadę wolności gospodarczej określoną w art. 20 i art. 22 Konstytucji RP. Przepis art. 22 Konstytucji sankcjonuje bowiem właśnie możliwość ograniczenia wolności działalności gospodarczej przewidując, że jest ono dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. O tym, że wolność działalności gospodarczej nie ma charakteru absolutnego, wielokrotnie wypowiadał się Trybunał Konstytucyjny w swym orzecznictwie (np. wyrok TK z dnia 21 kwietnia 2004 r., sygn. akt K 33/03, OTK-A 2004/4/31). Powyższe argumenty nie pozwalają także na uznanie, by postanowienia przepisu art. 18 ust. 5 cyt. ustawy prowadziły do naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa. Przyjęta przez Konstytucję formuła równości wobec prawa, wyrażona w art. 32 Konstytucji RP mieści się w ogólnym, opisowym pojęciu równości jako przynależności danych podmiotów do tej samej klasy, którą wyróżniamy z punktu widzenia cechy uznanej za istotną. Nie jest ona tożsama z pojęciem identyczności. Zdaniem Sądu, równość wobec prawa należy rozumieć tak, iż wszystkie podmioty charakteryzujące się daną cechą istotną w stopniu równym mają być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań dyskryminujących, czy też faworyzujących (tak również: B. Banaszak, Prawo konstytucyjne, s. 456-457, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2001, s. 221 i nast.; podobnie L. Garlicki, Polskie prawo konstytucyjne. Zarys wykładu, wydanie 2, LIBER, Warszawa 1998, s. 94 i nast.). Innymi słowy, jeśli określona norma prawna traktuje odmiennie adresatów, którzy odznaczają się określoną cechą wspólną, wówczas mamy do czynienia z odstępstwem od zasady równości. Odstępstwo takie nie jest tożsame z naruszeniem art. 32 Konstytucji. Niezbędna staje się wówczas ocena przyjętego kryterium zróżnicowania. Równość wobec prawa, to także zasadność wybrania takiego, a nie innego kryterium różnicowania podmiotów prawa (patrz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 1998 r., sygn. akt U 17/97, OTK 1998 nr 3, poz. 34; podobnie: wyrok WSA w Łodzi z dnia 21 stycznia 2004 r., sygn. akt I SA/Łd 128/03, ONSAiWSA 2004/2/40). W świetle poglądów doktryny, jak również orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego należy stwierdzić, iż podważane przez skarżącego unormowania art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym nie naruszają konstytucyjnej zasady równości wyrażonej w przepisie art. 32 Konstytucji RP. Wbrew jego zarzutom, negowane zakazy ustawowe nie łamią powyższej zasady, albowiem nie różnicują w prawach przedsiębiorców transportowych, odwołując się jedynie do kryterium sposobu świadczenia usług przewozowych. Nie ulega wątpliwości, że regulacja przyjęta przez ustawodawcę w 2005 r. traktuje jednakowo wszystkich przedsiębiorców wykonujących swoją działalność na podstawie ogólnej licencji transportowej wydanej w oparciu o przepis art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Jednocześnie jednak zmierza, poprzez art. 6 ust. 1, do wyraźnego odróżnienia tych przedsiębiorców od podmiotów świadczących specyficzne usługi transportu drogowego osób taksówką. Podmioty świadczące usługi transportu drogowego osób taksówką, w świetle ustawy o transporcie drogowym, zobowiązane są bowiem do spełnienia wielu innych dodatkowych i surowszych wymogów w zakresie prowadzonych usług przewozowych. W tym stanie rzeczy, bezzasadny jest zarzut skarżącego dotyczący naruszenia zasady niedyskryminacji. W ocenie Sądu, organy administracji obu instancji wyczerpująco zbadały istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych, Komendant Policji W. w piśmie z dnia [...] listopada 2007 r. poinformował stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego, powiadamiając ją jednocześnie o możliwości złożenia wyjaśnień na okoliczność stwierdzonych w trakcie kontroli nieprawidłowości. Należy też zaznaczyć, iż skarżący z możliwości tej skorzystał, przedstawiając swoje stanowisko w piśmie z dnia [...] grudnia 2007 r. Skarżący nie kwestionował, by organ przeprowadzał poza jej wiedzą jakieś czynności procesowe istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Twierdzenie skarżącego, że zawiadomienie strony o wszczęciu postępowania nie może zawierać jednoczesnego wezwania do złożenia wyjaśnień w sprawie jest natomiast bezpodstawne, bowiem przepisy postępowania administracyjnego takiego zakazu nie zawierają. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenie przez organy obu instancji przepisów art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 101 k.p.a., poprzez niezastosowanie przepisu obligującego organ administracji do wydania postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania, Sąd stwierdził, iż naruszenie przepisów postępowania w tym zakresie nie miało wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia wydanego w sprawie. Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości lub części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu przez sąd jest ustalenie, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygniecie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne. Podkreślić w tym miejscu należy, iż Komendant Policji w decyzji z dnia [...] września 2008 r., odniósł się do wniosku strony o zawieszenie postępowania, stwierdzając brak przesłanek do zawieszenia postępowania z uwagi na złożony wniosek do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie niezgodności przepisów ustawy o transporcie drogowym z Konstytucją. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy, organ prawidłowo ocenił, iż pomiędzy sprawą zawisłą przed Trybunałem Konstytucyjnym o stwierdzenie niekonstytucyjności art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, a prowadzonym postępowaniem administracyjnym w sprawie naruszenia przez skarżącego przepisów ustawy o transporcie drogowym, nie występowała zależność, która uzasadniałaby zawieszenie postępowania administracyjnego. Odnosząc się natomiast się do wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania sadowoadministracyjnego należy przypomnieć, iż zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zagadnieniem wstępny w rozumieniu tego przepisu uzasadniającą zawieszenie postępowania sadowoadministracyjnego jest takie zagadnienie, którego rozstrzygnięcie jest niezbędne do sformułowania wypowiedzi o tym, czy zakwestionowany w skardze akt lub czynność są zgodne z prawem materialnym, albo czy przed wydaniem tego aktu lub czynności nie doszło do takich uchybień formalnych, które mogły mieć wpływ na jego treść (vide: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. T. Woś. H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, wyd. LexisNexis, Warszawa 2005 str. 401). W ocenie Sądu takie zagadnienie wstępne nie wystąpiło w niniejszej sprawie, a w związku z tym nie zachodziły przesłanki do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o przepis art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.