VI SA/Wa 2372/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant st. sekr. sąd. Paulina Paczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2011 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu zafałszowanych partii produktów oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2010 r. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 21, art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577, ze zm.), w związku z: art. 3 pkt 5 i pkt 10 lit. c, art. 4 ust. 1, art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577, ze zm.), § 11 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych (Dz. U. Nr 137, poz. 966 ze zm.), art. 3 ust. 5 lit. a i b rozporządzenia Komisji (WE) nr 543/2008 z dnia 16 czerwca 2008 r. wprowadzającego szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do mięsa drobiowego (Dz. Urz. L 157 z 17.06.2008, str. 46 - 87, ze zm.), art. 3 ust. 8, art. 8 ust. 1 lit. b, art. 17 Rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 01.02.2002 r.), po rozpatrzeniu odwołania P. P. - Prezesa [...] Sp. z o.o. utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w [...] z dnia [...] maja 2010 r., na podstawie której wymierzono w/w Spółce karę pieniężną w wysokości [...] zł za wprowadzenie do obrotu dwóch zafałszowanych partii mięsa drobiowego, tj.: - artykułu o nazwie "[...]" w ilości 420,00 kg (28 opakowań zbiorczych - pojemników plastikowych a'15 kg), z datą produkcji 25.02.2010 r., terminem przydatności do spożycia "należy spożyć do: 2010.03.02" i wartości netto 4.200,00 zł, - artykułu o nazwie "[...]" w ilości 150,00 kg (10 opakowań zbiorczych - pojemników plastikowych a'15 kg), z datą produkcji 25.02.2010 r., terminem przydatności do spożycia "należy spożyć do: 2010.03.02" i wartości netto 517,50 zł, W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, iż w dniach [...]-[...] lutego 2009 r. inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w [...], działając na podstawie stosownego upoważnienia przeprowadzili kontrolę w zakresie jakości handlowej mięsa drobiowego, wody wchłoniętej oraz kontroli znakowania przetworów drobiowych w Zakładzie Uboju i Przetwórstwa Drobiowego "[...]" Sp. z o.o., [...],[...]-[...][...]. W toku kontroli zakwestionowano oznakowanie etykiet dołączonych do opakowań zbiorczych dwóch partii mięsa drobiowego: 1) artykułu o nazwie "[...]", z uwagi na: - wydłużenie o 3 dni terminu przydatności do spożycia podanego na etykiecie produktu w stosunku do okresu trwałości podanego w normie deklarowanej przez producenta, tj. PN-A- 86524:1994 "Mięso drobiowe w elementach", - podanie nieprawidłowych danych identyfikujących producenta, niezgodnie z nazwą zamieszczoną w aktualnym odpisie z KRS, co stanowiło naruszenie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, - określenie terminu przydatności do spożycia w kolejności niezgodnej z § 11 ust. 3 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spożywczych, - podanie zakresu temperatur określającego warunki przechowywania niezgodnie z w/w deklarowaną przez producenta normą PN-A-86524:1994 "Mięso drobiowe w elementach", 2) artykułu o nazwie "[...]", z uwagi na: - wydłużenie o 3 dni terminu przydatności do spożycia podanego na etykiecie produktu w stosunku do okresu trwałości podanego w normie deklarowanej przez producenta, tj. PN-A- 86524:1994 "Mięso drobiowe w elementach", - podanie nieprawidłowych danych identyfikujących producenta, niezgodnie z nazwą zamieszczoną w aktualnym odpisie z KRS, co stanowiło naruszenie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, - określenie terminu przydatności do spożycia w kolejności niezgodnej z § 11 ust. 3 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spożywczych, Organ wskazał, iż z protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. oraz protokołów pobrania próbki w celu sprawdzenia oznakowania nr [...] oraz [...] z dnia [...] lutego 2010 r., podpisanych bez zastrzeżeń przez członka zarządu spółki wynika, że przedmiotowe partie artykułów z przeznaczeniem do sprzedaży, znajdowały się w magazynie wyrobów gotowych. Nadto, jak wynika z oświadczenia w/w były one ocenione i dopuszczone do obrotu handlowego. W tej sytuacji, w świetle obowiązujących przepisów, należało stwierdzić, iż przedmiotowe partie mięsa drobiowego zostały wprowadzone do obrotu. Organ stwierdził również, iż nazwa zakładu podana na etykietach kwestionowanych partii była niezgodna z nazwą zawartą w rejestrze KRS. GIJHARS przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie i stanowiących materialonoprawną podstawę decyzji. Podniósł, iż w świetle art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 178/2002, podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. Stwierdził, iż kontrolowany podmiot nie dochował w/w obowiązku, wprowadzając do obrotu artykuły oznakowane nieadekwatnym w stosunku do ich niskiej trwałości mikrobiologicznej okresem przydatności do spożycia, co nie zostało poprzedzone przeprowadzeniem odpowiednich badań laboratoryjnych, zgodnie z normą deklarowaną przez producenta. Wyjaśnił, iż jak stanowi art. 40a ust. 1 pkt 4, ustawy o jakości handlowej, każdy, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze zafałszowane, podlega karze pieniężnej w wysokości nie wyższej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, nie niższej jednak niż 1.000 zł. Definicję produktu zafałszowanego zawiera art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej. W myśl art. 40a ust. 5 ustawy o jakości, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej ustalając wysokość kary pieniężnej uwzględnia stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spożywczych i wielkość jego obrotów. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji wymierzając karę w wysokości [...] zł, w sposób prawidłowy określił stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spożywczych i wielkość jego obrotów. Taki sposób wymierzenia kary był zgodny z wytycznymi wskazanymi w art. 40a ust. 5 ustawy o jakości i znajdował uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] Sp. z o.o., zwany dalej skarżącym, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji, błędne określenie podstawy faktycznej decyzji polegające na utożsamieniu pojęć "wprowadzenie do obrotu" i "wprowadzenie na rynek", oraz nieuwzględnienie wyników badań laboratoryjnych zakwestionowanych partii mięsa drobiowego. W uzasadnieniu skargi wskazał m.in., iż data przeprowadzenia kontroli ([...]-[...] lutego 2009 r.) jest zbyt odległa w stosunku do daty upoważnienia ([...] lutego 2010 r.) oraz protokołów kontroli ([...] lutego 2010 r.). Powyższa niezgodność podważa wiarygodność dokonanych ustaleń faktycznych i nie stanowi omyłki pisarskiej. Zdaniem skarżącego inspektorzy przeprowadzali przedmiotową kontrolę bez wymaganego upoważnienia w 2010 r., bądź protokoły pokontrolne zostały sporządzone ze zwłoką ponad 1 rok czasu. Z uwagi na to, że w/w niezgodności nie można tłumaczyć na niekorzyść strony, zaskarżona decyzja powinna zostać uchylona a postępowanie w całości umorzone. Skarżący stwierdził, iż "wprowadzenie do obrotu" przedmiotowych partii mięsa drobiowego faktycznie nie miało miejsca a terminy "wprowadzenie do obrotu" oraz "wprowadzanie na rynek" nie są pojęciami tożsamymi. Ponadto, niezależnie od powyższego, w/w pojęcia dotyczą sytuacji, w której istnieje możliwość nabycia towaru przez odbiorców podczas, gdy przedmiotowe partie mięsa drobiowego były składowane w magazynie Spółki dla potrzeb badania laboratoryjnego. Skarżący nadmienił, że na podstawie wyników badania przeprowadzonego tuż po kontroli, data przydatności do spożycia została wydłużona o 5 dni i wyjaśnił, że dopiero po otrzymaniu w/w wyników, producent miał dokonać zmiany oznakowania. W oznakowaniu przedmiotowych partii mięsa drobiowego, dane identyfikacyjne producenta zostały jasno i precyzyjne określone w sposób umożliwiający identyfikację przedsiębiorcy. Ponadto, forma prawna producenta podawana w oznakowaniu nie ma istotnego znaczenia dla konsumenta. Skarżący podkreślił, że nie neguje faktu kontroli przeprowadzonej w dniach [...] - [...] lutego 2010 r., kwestionuje natomiast treść ustaleń faktycznych, zawartych w zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno- Spożywczych wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Na wstępie wydaje się być zasadnym wyjaśnienie skarżącemu, iż kompetencje sądu administracyjnego sprowadzają się do oceny zgodności z prawem procesowym i materialnym rozstrzygnięć wydanych przez organy administracji. Tak więc wniosek zawarty w skardze o umorzenie postępowania administracyjnego nie znajduje żadnego uzasadnienia. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Zgodnie z powołanym przepisem kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze zafałszowane podlega karze pieniężnej w wysokości nie wyższej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary nie niższej jednak niż 1000 zł. Obrotem w rozumieniu ustawy są stosownie do art. 3 pkt 4 czynności w rozumieniu art. 3 pkt 8 rozporządzenia, o którym mowa w pkt 2 tego przepisu, a zatem rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. bezpieczeństwa żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. WEL 31 z 1 lutego 2002 r.). Czynnością w rozumieniu art. 3 pkt 8 powołanego rozporządzenia jest "wprowadzenie na rynek", które zgodnie z zawartą w tym przepisie definicją oznacza posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję lub inne formy dysponowania. Pojęcie wprowadzenia do obrotu dotyczy zatem każdego etapu obrotu i nie może być rozumiane tylko jako pierwsze wprowadzenie towaru na rynek. Taki też kierunek wykładni prezentowany jest w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 23 listopada 2006 r. w sprawie C-315/05 (Dz. U. C 331 z 30 grudnia 2006 r.) wydanym w trybie prejudycjalnym, w którym wskazano, że wprowadzający do obrotu może być odpowiedzialny za jakość nawet w sytuacji, gdy jako zwykły dystrybutor wprowadza do obrotu produkt w postaci dostarczonej do producenta. W rozumieniu powołanego przepisu skarżący, "posiadał w celu sprzedaży" wskazane w decyzji produkty a zatem wprowadził je do obrotu. Podnieść przy tym należy, iż odpowiedzialność ma charakter obiektywny i przesłanką jej przyjęcia jest tylko fakt wprowadzenia do obrotu. Zatem samo stwierdzenie - udowodnienie faktu wprowadzania zafałszowanego artykułu rolno-spożywczego do obrotu jest przesłanką wystarczającą do nałożenia stosownej kary. Nie ma przy tym znaczenia czy zafałszowanie nastąpiło z winy (umyślnej lub nieumyślnej) danego podmiotu, czy też nie. Ustawa o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych nie przewiduje możliwości badania przez organy Inspekcji Jakości Handlowej istnienia winy, bądź jej braku po stronie podmiotu, u którego wykryto zafałszowany artykuł. Zatem dowiedzenie, że jakiś podmiot – w tym przypadku skarżąca spółka, wprowadzała do obrotu zafałszowane artykuły rolno-spożywcze powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną. W rozpatrywanej sprawie ustalenia co do tego, iż ww. artykuły były zafałszowane zostały poczynione przez organ na podstawie protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. oraz protokołów pobrania próbki w celu sprawdzenia oznakowania nr [...] oraz [...] z dnia [...] lutego 2010 r., podpisanych bez zastrzeżeń przez członka zarządu spółki, z których to dokumentów wynika, iż ich ocena została dokonana z uwzględnieniem zasady określonej w art. 80 kpa i wyprowadzone wnioski prowadzące do stwierdzenia zafałszowania artykułów znajdują w tym materiale dowodowym potwierdzenie. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego podważającego wiarygodność w/w dokumentów z powodu rozbieżności dat. Jak wynika z akt sprawy, postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. Główny Inspektor sprostował omyłkę, zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W przedmiotowej sprawie kontrola miała miejsce w dniach [...]-[...] luty 2010 r., została przeprowadzona na podstawie upoważnienia nr [...], znak: [...] z dnia [...] lutego 2010 r., wydanego przez WIJHARS w [...], znajdującego się w aktach, i zakończona protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. Potwierdzeniem powyższych ustaleń faktycznych jest decyzja organu I instancji z dnia [...] maja 2010 r., znak: [...], która w uzasadnieniu wskazuje datę kontroli na [...] i [...] lutego 2010 r., jak również daty upoważnienia i protokołu kontroli. Stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Skarżący zadeklarował jakość partii mięsa drobiowego zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 543/2008 wprowadzającym szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do mięsa drobiowego oraz z wymaganiami normy PN-A-86524.-1994 "Mięso drobiowe w elementach". Zgodnie z pkt 4.2 w/w normy, mięso drobiowe w elementach schłodzone należy przechowywać w temperaturze od - 1°C do 2°C nie dłużej niż 48 h od daty produkcji. Ustalenie dłuższego okresu przydatności do spożycia jest możliwe po przeprowadzeniu odpowiednich badań przez niezależne laboratorium badawcze. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że zarówno partia artykułu o nazwie "[...]", jak i partia artykułu o nazwie "[...]" nie spełniają w/w wymagań normy, z uwagi na wydłużenie okresu trwałości o 3 dni w stosunku do dopuszczalnego. Jak wynika z oświadczenia skarżącego z dnia [...] lutego 2010 r. termin przydatności wynosił 5 dni, skarżący oświadczył także, że nie posiada badań przechowalniczych, nie wykonuje i nie zleca wykonania badań laboratoryjnych. W toku postępowania administracyjnego skarżący nie przedstawił dokumentów potwierdzających przeprowadzenie w/w badań laboratoryjnych. W myśl art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, artykuł rolno-spożywczy zafałszowany to produkt, którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeżeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów, w szczególności jeżeli w oznakowaniu podano niezgodnie z prawda dane w zakresie składu, pochodzenia, terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości, zawartości netto lub klasy jakości handlowej. Zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002, prawo żywnościowe ma na celu ochronę interesów konsumentów i powinno stanowić podstawę dokonywania przez konsumentów świadomego wyboru związanego ze spożywaną przez nich żywnością. Ma na celu zapobieganie: a) oszukańczym lub podstępnym praktykom; b) fałszowaniu żywności, oraz c) wszelkim innym praktykom mogącym wprowadzać konsumenta w błąd. Skoro zatem skarżący bezpodstawnie wydłużył termin przydatności do spożycia, organy administracji słusznie zakwalifikowały kwestionowane partie mięsa drobiowego do artykułów rolno-spożywczych zafałszowanych. W toku przeprowadzanej kontroli, inspektorzy JHARS stwierdzili, że w przypadku artykułu o nazwie "[...]", producent zamieścił w oznakowaniu zakres temperatur określający warunki przechowywania, tj. - 1°C do 4°C, niezgodny z zakresem temperatur wskazanym w normie PN-A-86524:1994, tj. - 1°C do 2°C. Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 543/2008 wprowadzającego szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do mięsa drobiowego, niezależnie od przestrzegania ustawodawstwa krajowego przyjętego zgodnie z dyrektywą 2000/13/WE w towarzyszących dokumentach handlowych w rozumieniu art. 13 ust. 1 lit. b tej dyrektywy zamieszcza się następujące dodatkowe oznaczenia: kategoria, o której mowa w załączniku XIV część B pkt III ppkt 1 do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007; stan, w którym mięso drobiowe wprowadza się do obrotu zgodnie z załącznikiem XIV część B pkt III ppkt 2 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 oraz zalecaną temperaturę przechowywania. Stosownie do załącznika XIV część B pkt III Klasyfikacja według jakości i wagi ppkt 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 ustanawiającego wspólną organizacją rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych, mięso drobiowe jest klasyfikowane według jakości jako klasa A lub B, w zależności od budowy i wyglądu tusz lub ich części oraz zgodnie z ppkt 2, mięso drobiowe jest wprowadzane do obrotu, gdy spełnia jeden z następujących warunków: jest świeże, jest mrożone lub jest głęboko mrożone. W przypadku artykułu o nazwie "[...]" skarżący podał nieprawidłową nazwę handlową określającą stan termiczny mięsa drobiowego, poprzez użycie określenia "schłodzony" zamiast określenia "świeży", a także zastosował niewłaściwe określenie klasy jakości handlowej elementu drobiowego, tj. "klasa I" zamiast "klasa A". Tym samym oznakował produkt niezgodnie z cytowanymi wyżej przepisami. Jak stanowi art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, jakość handlowa oznacza cechy artykułu rolno-spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi. W świetle przytoczonych wyżej przepisów producent jest zobowiązany do zapewnienia jakości towaru zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa żywnościowego. Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 2 w/w ustawy, oznakowanie opakowanych środków spożywczych zawiera dane identyfikujące producenta albo producentów, w tym firmę albo nazwę i adres, albo imię, nazwisko i adres. W niniejszej sprawie nazwa zakładu podana na etykietach kwestionowanych partii, P.W. "[...]" Zakład Uboju i Przetwórstwa Drobiowego jest niezgodna z nazwą zawartą w aktualnym odpisie z rejestru przedsiębiorców KRS nr [...] zgodnie z którym nazwa firmy, pod którą działa Spółka to: "[...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. A zatem podana nazwa jest niezgodna z rzeczywistym stanem prawnym spółki a argumenty skarżącego w tym zakresie podniesione w skardze pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia. Stosownie do § 11 ust. 3 rozporządzenia MRiRW w sprawie znakowania środków spożywczych, termin przydatności do spożycia w oznakowaniu środka spożywczego określa się, podając w kolejności dzień, miesiąc i jeśli to możliwe, rok. Zarówno w przypadku partii artykułu o nazwie "[...]", jak i partii artykułu o nazwie "[...]", termin przydatności do spożycia był określony niezgodnie z kolejnością wskazaną w w/w przepisie. Zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 178/2002, podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. Stosownie do art. 17 ust. 2 w/w rozporządzenia, Państwa Członkowskie ustanawiają również zasady dotyczące środków i kar mających zastosowanie w przypadku naruszenia prawa żywnościowego i paszowego. Skoro zatem artykuły wprowadzone przez skarżącego do obrotu były zafałszowane to tym samym spełnione zostały przesłanki do nałożenia kary pieniężnej. Ustawa o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w art. 40a ust. 5 wprowadza pewne kryteria, którymi muszą kierować się organy wymierzając karę przewidzianą w art. 40a ust. 1 pkt 4 a j.h. Zatem dopiero na tym etapie – czyli na etapie określania wysokości kary pieniężnej, a nie na etapie stwierdzania czy w ogóle winna być wymierzona kara, ustawa przewiduje swoistego rodzaju miarkowanie i uzależnia już samą wysokość kary od uwzględnienia takich przesłanek jak: stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność skarżącej spółki na rynku artykułów rolno-spożywczych oraz wielkość jej obrotu. W ocenie Sądu GIJHARS prawidłowo utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora, który wymierzył skarżącej spółce karę pieniężną. Z dokumentów zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego wynika, że skarżąca spółka wprowadziła do obrotu zafałszowany artykuł rolno-spożywczy. Wobec tego należało nałożyć na nią karę administracyjną - karę pieniężną w wysokości wskazanej w tym artykule. Organy wymierzając karę prawidłowo uwzględniły wskazane w ust. 5 art. 40a przesłanki. Stopień szkodliwości czynu oraz zakres naruszenia uznały za wysoki. Zdaniem Sądu naruszenie praw i interesów konsumentów oraz wprowadzenie konsumenta w błąd nie mogło być oznaczone na innym poziomie, bowiem ochrona interesów konsumenta jest nadrzędnym celem. Odniosły się także do pozostałych kryteriów; tj. stopnia zawinienia, dotychczasowej działalności skarżącej spółki na rynku artykułów rolno-spożywczych oraz wielkość jej obrotu – podając, że wymierzona kara pieniężna jest adekwatna i stanowi 0,2% deklarowanego przez skarżącą spółkę przychodu. Sąd uznał, że sposób wymierzenia i wyliczenia nałożonej kary był zgodny z art. 40a ust. 5 powołanej ustawy i znajdował uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. W tym zatem zakresie zaskarżona decyzja również znamion wadliwości nie nosi. W toku postępowania – w ocenie Sądu – nie doszło także do naruszenia przepisów proceduralnych w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy. Organ przeprowadził właściwe postępowanie dowodowe, czemu dał wyraz w zaskarżonej decyzji. Prezes Urzędu w sposób odpowiadający art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnił swoją decyzję, podając co wziął pod rozwagę przy wymierzaniu kary pieniężnej i co wpłynęło na jej wysokość. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.