VI SA/Wa 2374/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 8 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Sp. z o.o. z siedzibą w I. o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji z [...] maja 2014 r. nr [...] w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w I. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji odbiorników telewizyjnych i ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych postanowił: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca – A. Sp. z o.o. z siedzibą w I. (reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika), w terminie oraz w prawidłowym trybie złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podając, że decyzja ta zobowiązuję ją do zarejestrowania nigdy nie używanych przez nią odbiorników telewizyjnych, a następnie do płacenia z tego tytułu opłat abonenckich, co jej zdaniem przed uprzednią kontrolą legalności ww. decyzji przez Sąd uzasadnia zawnioskowane wstrzymanie. Nadto podniosła, że wygrała konkurs organizowany przez Zakład Ubezpieczeń Zdrowotnych na usługę rehabilitacyjną, której realizacja wiązała się z koniecznością wydatkowania przez nią kwoty 21.892 złotych na system informatyczny oraz ponad 40.000 złotych na inne rzeczy, niezbędne do prawidłowego wywiązania się z tej usługi. Na dowód przedłożyła niepodpisaną ofertę na ww. system informatyczny, z której wynika kwota 21.892 złotych oraz fakturę na łączną kwotę 43.705,82 złotych. Dodatkowo skarżąca wyjaśniła także, że wydatkowanie z jej budżetu na tą chwilę kwoty 14.000 złotych, nałożonej skarżoną decyzją, niesie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, gdyż pozbawi ją środków finansowych już zabezpieczonych na realizację ww. kontraktu z ZUS, czego konsekwencją może być odpowiedzialność odszkodowawcza, czyli okoliczność o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze wyjaśnienia skarżącej Sąd, wezwał jej pełnomocnika do przedłożenia w terminie 7 dni dokumentów świadczących o wysokości dochodów i wydatków skarżącej. W odpowiedzi do akt nadesłane zostały bilansy skarżącej sporządzone na dzień 30 czerwca 2014 r. i na dzień 31 grudnia 2013 r.; rachunki zysków i strat skarżącej sporządzone za okres od 1 stycznia do 30 czerwca 2014 r. oraz za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2013 r., a także wyciąg z rachunku bankowego i dokumenty potwierdzające wydatki za gaz, prąd i wodę. W piśmie przewodnim do ww. dokumentów wskazano, że z zestawienia bilansów oraz rachunków zysków i strat za poprzedni i bieżący rok wynika, że generowane przez skarżącą przychody się zmniejszyły o ponad 90%, tj. z 6.300.000 złotych w 2013 r. do 500.000 złotych w 2014 r., w konsekwencji czego zysk jej zmalał z 355.000 złotych do 17.000 złotych i w efekcie odnotowała ona stratę w pierwszym półroczu 2014 r. Odnośnie zgromadzonych na rachunku bankowym środków finansowych – 45.000 złotych, wyjaśniono, że taka ich ilość wynika z faktu, że w okresie letnim w miejscowościach uzdrowiskowych jest więcej turystów, co przekłada się na zwiększenie wpływu na rachunek, przy czy sytuacja finansowa w miesiącach wakacyjnych nie odzwierciedla należycie rzeczywistych możliwości płatniczych skarżącej. Nadto podano, że w związku ze zwiększoną liczbą turystów rosną wydatki eksploatacyjne zatem, przedstawione zestawienie rachunków za energię elektryczną, gaz i wodę z pierwszych dwóch kwartałów 2014 r. nie odzwierciedla w pełni wydatków za te media w trzecim kwartale 2014 r. Na koniec podniesiono także, że zaskarżona decyzja oprócz obowiązku uiszczenia opłaty, zobowiązuje skarżącą także do rejestracji odbiorników telewizyjnych i uiszczania za nie należnych opłat, co w jej ocenie na tym etapie postępowania budzi obawy, co do faktycznych (realnych) możliwości następczego uchylenia się od jej skutków – tj. zwrotu uiszczonego abonamentu. W piśmie z 22 września 2014 r. Minister podał, że zaskarżona decyzja nie została wykonana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; W postępowaniu sądowoadministracyjnym zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a. zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Jednak od tej zasady prawo przewiduje wyjątek w art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym wskazać, że ww. przesłanki mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie, a ciężar wykazania istnienia tych przesłanek spoczywa na wnioskodawcy – w niniejszej sprawie na skarżącej. Jednakże zanim przystąpi się do badania czy w sprawie istnieją uzasadnione przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu należy ustalić, czy przedmiot zaskarżenia nadaje się do wstrzymania. W rozpoznawanym przypadku przedmiot wniosku to decyzja nakładająca na skarżącą obowiązek rejestracji odbiorników oraz uiszczenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Sąd uznał zatem, że decyzja owa jest aktem noszącym znamiona wykonalności, wobec czego dopuszczalny jest wniosek o jej wstrzymanie. Przechodząc do samego wniosku Sąd stwierdza, że z danych nadesłanych do akt wynika, że skarżąca zdobyła kontrakt z ZUS (k. 18 akt) – przy czym nie wiadomo na jaką kwotę on opiewa. W maju wydatkowała kwotę 43.705,82 złotych na sprzęt rehabilitacyjny (k. 25 akt). Skarżąca przedstawiła do akt również skierowany do niej, niepodpisany dokument zatytułowany "OFERTA udzielenia licencji na użytkowanie systemu komputerowego do obsługi ośrodków rehabilitacyjnych, senatoriów i SPA "K." wraz z usługami dodatkowymi", z którego wynika, że wdrożenie tego systemu wynosi brutto 21.892 złotych, przy czym żaden dokument nie dowodzi, że taki system u skarżącej został wdrożony, a powyższa kwota wydatkowana. Nadto ze sprawy wynika, że istotnie w pierwszym półroczu tego roku skarżąca odnotowała stratę (-974,58 złotych) w sytuacji, gdy zeszły rok zamknęła zyskiem netto 205.658,71 złotych. Jednocześnie z nadesłanego do sprawy wyciągu z rachunku bankowego wynika, że na dzień 31 sierpnia 2014 r. skarżąca miała zgromadzonych 45.678,60 złotych. Z dokumentów dotyczących ponoszonych przez skarżącą kosztów za gaz, prąd i wodę wynika, że za okres od 1 stycznia do 30 czerwca 2014 r. skarżąca wydatkowała: 42.633,50 złotych na gaz; 11.201,60 złotych na wodę i 58.202,55 złotych na prąd. Przypomnieć w tym miejscu należy, że skarżąca jako przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. upatrywała w pozbawieniu jej środków finansowych na realizacje ww. kontraktu i w możliwości zostania pociągniętą do odpowiedzialności odszkodowawczej w razie niewywiązania się z tego kontakt oraz w rzeczywistej możliwości następczego uchylenia się od skutków obowiązku ewidencyjnego zawartego w skarżonej decyzji. Sąd mając na uwadze powyższe stwierdza, że w niniejszej sprawie nie zachodzi ani niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, ani możliwość spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W kwestii drugiej przesłanki trudno mówić o trudnych do odwrócenia skutkach w sytuacji, gdy skarżona decyzja nakłada obowiązki ze swej natury łatwe do odwrócenia, poprzez zwrot sumy pieniężnej, bądź poprzez wyrejestrowanie odbiorników. W kwestii pierwszej przesłanki - niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, Sąd zauważa, że w orzecznictwie sądownictwa administracyjnego została wypracowana praktyka, zgodnie z którą fakt poniesienia przez przedsiębiorstwo straty nie powoduje automatycznie, że nie posiada ono środków finansowych. Poniesienie straty wykazane w przedłożonych dokumentach nie uprawdopodobnienia zatem, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje utratę płynności finansowej skarżącej, a co za tym idzie możliwość niewywiązania się z ww. kontraktu. Przede wszystkim wnioski takie nie wynikają z dokumentacji przedłożonej przez skarżącą, wskazującej na stratę netto 974,68 złotych w stosunku do wartości przychodów netto w wysokości 531.000,42 złotych. Wykazana przez skarżącą strata z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej nie uzasadnia, jak chciałaby tego skarżąca, wystąpienia przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej. Strata powstaje bowiem wskutek uzyskania nadwyżki kosztów nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Zatem powstanie w jednym roku rozliczeniowym straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej. Podkreślić przy tym należy, iż niewątpliwie wykonanie ww. decyzji wiąże się dla skarżącej z konsekwencjami finansowymi, jednakże nie muszą one z gruntu powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.