VI SA/Wa 2377/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 1 kwietnia 2015 r. w sprawie ze skargi E. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia odmówić sporządzenia uzasadnienia wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia1 kwietnia 2015 r. oddalił skargę E. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej. Wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyżej wymienionego wyroku został nadany w dniu 9 kwietnia 2015 r., a następnie ponownie w dniu 9 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 141 § 1 i 2 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym a w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. W niniejszej sprawie wyrok oddalający skargę E. D. został ogłoszony na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2015 r., na której skarżący był nieobecny, ale prawidłowo został o niej zawiadomiony. Siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia powyższego wyroku upłynął z dniem 8 kwietnia 2015 r. Tymczasem wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku został nadany w dniu 9 kwietnia 2015 r., a następnie ponownie w dniu 10 kwietnia 2015 r., co oznacza, że strona dokonała czynności z uchybieniem ustawowego terminu o jakim mowa w art. 141 § 2 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 141 § 2 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.