VI SA/Wa 2381/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 13 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. W. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. z dnia [...] września 2013 r., nr [...] w sprawie ze skargi J.W. na postanowienie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. z dnia [...] września 2013 r., nr [...] Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. J. W. (dalej także: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. z dnia [...] września 2013 r., nr [...] wydanej w sprawie nakazu rejestracji i ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. W petitum skargi strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. nr [...] z dnia [...] września 2013 r. W uzasadnieniu wniosku skarżąca stwierdziła, że wykonanie ww. decyzji może spowodować znaczną szkodę i negatywnie wpłynąć na prowadzoną przez nią działalność gospodarczą, która stanowi jej główne źródło dochodu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."), zasadą w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednakże, przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewątpliwie, należy uznać, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia) stanowi odstępstwo od wyrażonej w przepisie art. 61 § 1 p.p.s.a. zasady, że wniesienie skargi nie wstrzymuje jego wykonania. Sąd może jednak na wniosek stron postępowania sądowoadministracyjnego wydać postanowienie w tej kwestii, zwłaszcza, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie jest uzależnione od zasadności samej skargi, a rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania podejmowane jest na wstępnym etapie postępowania, gdy brak jest podstaw do wyrokowania o zasadności skargi. W świetle przepisu art. 61 § 6 p.p.s.a., wstrzymanie wykonania aktu stanowi wyłącznie ochronę tymczasową, albowiem upada ono w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. W piśmiennictwie podkreśla się, że kluczowe znaczenie dla zakresu stosowania możliwości, które przewiduje art. 61 § 3 in fine p.p.s.a., będzie mieć znaczenie, jakie przyjmuje się dla pojęcia "sprawy", w granicach której sąd może wstrzymać wykonanie aktów lub czynności. Przyjmuje się, że ustawodawca odsyła do pojęcia "sprawy administracyjnej" w jej znaczeniu materialnoprawnym i jej tożsamość (granice) wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku administracyjnoprawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku (czyli węzła praw i obowiązków stron stosunku) oraz identyczność obu jego podstaw - prawnej i faktycznej. Generalnie należy stwierdzić, że przy takim szerokim materialnoprawnym rozumieniu sprawy z zakresu wyznaczonym przez art. 61 § 3 in fine mieści się nie tylko zaskarżona decyzja, lecz również decyzja wydana przez organ pierwszej instancji (tak: m. in. T. Woś /w:/ T. Woś [red.], H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, LexisNexis, Warszawa 2011, s. 433). Niemniej, WSA w Warszawie uznał jednak, że nawet przy tak szeroko rozumianej sprawie administracyjnej, nie sposób przyjąć, że możliwe jest wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji ustalającej opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych i nakazującej ich rejestrację, w sytuacji, w której przedmiotem skargi jest postanowienie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] maja 2014 r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. z dnia [...] września 2013 r., nr [...]. Należy wyraźnie wskazać, że przedmiotem zaskarżenia było jedynie postanowienie organu odwoławczego stwierdzające, że skarżąca złożyła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji po ustawowo określonym terminie do jego wniesienia. Sąd zauważa, że organ odwoławczy, wydając sporne postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania, nie przeprowadzał ponownej, odmiennej wykładni przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę ustalenia opłaty i nakazania zarejestrowania odbiorników telewizyjnych. Brak jest zatem tożsamości sprawy, w jej znaczeniu materialnym, co uzasadniało stwierdzenie, że decyzja Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. z dnia [...] września 2013 r., nr [...] nie mogła być przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania w przedmiotowym postępowaniu. Sąd jednocześnie zauważa, że postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia do wniesienia odwołania zaliczyć można do aktów, które z samej swej istoty nie noszą cech wykonalności. Niezależnie od powyżej wskazanych przyczyn nieuwzględnienia wniosku strony skarżącej, które stanowiły podstawę wydania niniejszego orzeczenia, należy zauważyć również, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Ciężar wykazania istnienia przesłanek zastosowania powołanego przepisu spoczywa na składającym wniosek. Powyższe stanowisko wynika z samego brzmienia przepisu, jak również zostało potwierdzone w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych. W judykaturze wyraźnie wskazano, że sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania decyzji (tak m. in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2005 r., sygn. akt I OZ 190/05, czy też postanowienie NSA z dnia 18 lutego 2005 r., sygn. akt OZ 1506/04). Niewątpliwie, trzeba wskazać, że wnioskodawca jest zobowiązany do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, LEX nr 468877). Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. m. in. B. Dauter /w:/ B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168). Analizując wniosek skarżącej, Sąd stwierdził, że strona skarżąca nie wskazała w przedmiotowym wniosku żadnych okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w przypadku wykonania zaskarżonego aktu. W tej sytuacji, należy - zdaniem Sądu - uznać, że strona skarżąca, składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że w niniejszej sprawie zachodzą jakiekolwiek przesłanki, o których mowa w przepisie art. 61 p.p.s.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.