VI SA/Wa 2381/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic - Chojnacka (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi L. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za dokonanie rezerwacji częstotliwości oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: "organ" lub "Prezes UKE") z [...] czerwca 2021 r. utrzymująca w mocy pkt 9 decyzji Prezesa UKE z [...] lutego 2021 r. dokonującej na rzecz [...] z o.o. (dalej: "skarżąca" lub "spółka") rezerwacji częstotliwości na kolejny okres na zasadzie współużytkowania z zakresu 470-790 MHz do [...] czerwca 2022 r. oraz z zakresu 470-694 MHz od [...] czerwca 2022 r. na obszarze całego kraju (dalej: "Rezerwacja"). Podstawą prawną rozstrzygnięcia był art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej "k.p.a.") oraz art. 116 ust. 8, art. 114 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 5 i ust. 6, art. 115 ust. 1 pkt 1-6 i 8, ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 146 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt. 2, ust. 3 i ust. 4, art. 185 ust. 4c ustawy z dnia ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 576, dalej: "Prawo telekomunikacyjne") w zw. z art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że [...] grudnia 2011 r. Prezes UKE wydał decyzję, w której dokonał na rzecz [...] S.A. z siedzibą w [...] (obecnie [...] sp. z o.o.), [...] sp. z o.o., skarżącej oraz [...] S.A. rezerwacji częstotliwości wykorzystywanych w służbie radiodyfuzyjnej na zasadzie współużytkowania z [...] S.A., w celu rozpowszechniania drogą rozsiewczą naziemną w sposób cyfrowy w MUX1 odpowiednio następujących programów telewizyjnych: "[...]", "[...]", "[...]", "[...]". W dniu [...] stycznia 2014 r. Prezes UKE wydał decyzję, na mocy której [...] S.A. uzyskała prawo do współużytkowania częstotliwości dedykowanych dla MUX1 w celu rozpowszechniania programu "[...]". W dniu [...] stycznia 2014 r. Prezes UKE wydał decyzję, na mocy której [...] uzyskała prawo do współużytkowania częstotliwości dedykowanych dla MUX1 w celu rozpowszechniania programu "[...]". W dniu [...] marca 2014 r. Prezes UKE wydał decyzję, na mocy której [...] uzyskała prawo do współużytkowania częstotliwości dedykowanych dla MUX1 w celu rozpowszechniania programu "[...]". W tym samym dniu Prezes UKE wydał decyzję, na mocy której [...] sp. z o.o. uzyskała prawo do współużytkowania częstotliwości dedykowanych dla MUX1 w celu rozpowszechniania programu "[...]". W dniu [...] kwietnia 2019 r. Prezes UKE wydał decyzję, na mocy której [...] S.A. (obecnie [...] sp. z o.o.) uzyskała prawo do współużytkowania częstotliwości dedykowanych dla MUX1 w celu rozpowszechniania programu "[...]". W dniu [...] grudnia 2019 r. Prezes UKE wydał decyzję, zmieniającą z dniem [...] marca 2020 r. rezerwacje na MUX1, w tym rezerwację z [...] grudnia 2011 r. wydaną na rzecz skarżącej, poprzez zmianę nr kanału [...] z [...] na [...] dla obszaru wykorzystywania częstotliwości [...]. Zarządzeniem Prezesa UKE z dnia [...] stycznia 2020 r. w sprawie planu zagospodarowania częstotliwości dla zakresu 470-790 MHz, uwzględniającym Decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/899 z dnia 17 maja 2017 r. w sprawie wykorzystywania zakresu częstotliwości 470-790 MHz w Unii (Dz. Urz. UE L 138 z 25.05.2017, s. 131, dalej "Decyzja 2017/899") przewidziano migrację usług [...] do zakresu 470-694 MHz. W dniu [...] maja 2020 r. Prezes UKE wydał decyzję zmieniającą m.in. rezerwację z [...] grudnia 2011 r., zmienioną decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. W wyniku przedmiotowej zmiany z dniem [...] czerwca 2022 r. w Rezerwacjach na MUX1 zmianie ulegnie zakres współużytkowanych częstotliwości z 470-790 MHz na 470-694 MHz. Jednocześnie zmieniony zostanie system emisji ze standardu DVB-T na DVB-T2 i standard kodowania sygnału wizji z H.264/AVC na H.265/HEVC. Skarżąca pismem z 21 sierpnia 2020 r. złożyła wniosek o rezerwację częstotliwości na kolejny okres (MUX1) i wniosła o zmianę decyzji z [...] grudnia 2011 r. poprzez "dokonanie rezerwacji na kolejny okres do [...] lutego 2031 r." albo, alternatywnie, o "wydanie decyzji w zakresie rezerwacji częstotliwości na zasadzie współużytkowania z innymi nadawcami koncesjonowanymi na okres od [...] lutego 2021 r. do dnia [...] lutego 2031 r.". Pismem z [...] września 2020 r. Prezes UKE wezwał skarżącą do przedłożenia dowodu uiszczenia opłaty skarbowej od wniosku o dokonanie rezerwacji częstotliwości. W odpowiedzi pismem z 14 września 2020 r. skarżąca przedłożyła rzeczony dowód. Pismami z [...] października 2020 r. i [...] listopada 2020 r. Prezes UKE poinformował strony o konieczności podjęcia czynności, wyznaczył nowy termin rozpatrzenia sprawy oraz poinformował strony o przysługujących im uprawnieniach. W dniu [...] listopada 2020 r. Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej: "Przewodniczący KRRiT") udzielił spółce koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego "[...]" na kolejny okres. Dnia [...] stycznia 2021 r. biegły przedstawił opinię w przedmiocie wartości rynkowej częstotliwości przeznaczonych na cele rozpowszechniania programów telewizyjnych w ramach pierwszego multipleksu (MUX1) wykorzystywanych przez spółkę. Postanowieniem z [...] stycznia 2021 r. Przewodniczący KRRiT postanowił uznać za uzgodniony projekt sentencji decyzji dokonującej rezerwacji częstotliwości na kolejny okres na rzecz skarżącej. Dnia [...] stycznia 2021 r. na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: "BIP UKE") Prezes UKE ogłosił rozpoczęcie postępowania konsultacyjnego dotyczącego projektu decyzji Prezesa UKE dokonującej na rzecz skarżącej rezerwacji częstotliwości na kolejny okres. Prezes UKE pismem z [...] stycznia 2021 r zawiadomił strony o dołączeniu do akt sprawy: opinii biegłego [...] S.A. "Wycena wartości rynkowej częstotliwości wykorzystywanych przez [...] sp. z o.o. w ramach MUX1"; postanowienia Przewodniczącego KRRiT z [...] stycznia 2021 r. oraz koncesji Przewodniczącego KRRiT na kolejny okres z [...] listopada 2020 r. Organ poinformował także o opublikowaniu informacji o rozpoczęciu postępowania konsultacyjnego projektu decyzji dokonującej na rzecz spółki rezerwacji częstotliwości MUX1 na kolejny okres. Ponadto organ pouczył strony o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 i 73 § 1 k.p.a. Pismem z [...] stycznia 2021 r. Prezes UKE poinformował Przewodniczącego KRRiT oraz Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: "Prezes UOKiK") o rozpoczęciu postępowania konsultacyjnego dotyczącego projektu decyzji dokonującej rezerwacji częstotliwości na rzecz skarżącej. Pismem z [...] stycznia 2021 r. Prezes UKE zawiadomił spółkę o odbiorze opinii oraz konieczności uiszczenia opłaty za jej sporządzenie. Pismem z [...] lutego 2021 r. Prezes UKE poinformował strony o terminie zakończenia konsultacji oraz wskazał, że po upływie tego terminu zostanie wydane rozstrzygniecie w sprawie. Jednocześnie Prezes UKE poinformował strony o przysługujących im uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 i art 73 § 1 k.p.a. Decyzją z [...] lutego 2021 r. Prezes UKE odmówił dokonania na rzecz [...] S.A. na kolejny okres rezerwacji częstotliwości na obszarze całego kraju przyznanych spółce na mocy decyzji Prezesa UKE z [...] grudnia 2011 r., zmienionej następnie decyzjami Prezesa UKE z [...] grudnia 2019 r. i z [...] maja 2020 r. Pismem z [...] lutego 2021 r. Przewodniczący KRRiT przedłożył stanowisko Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej "KRRiT") z dnia [...] lutego 2021 r. w konsultacjach. W stanowisku KRRiT zakwestionowała zasadność nałożenia w decyzji obowiązku uiszczenia i wysokość jednorazowej opłaty za dokonanie rezerwacji na kolejny okres. Pismem z 18 lutego 2021 r. spółka przedłożyła stanowisko konsultacyjne. Spółka wniosła o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności oraz zakwestionowała zasadność nakładania dodatkowej jednorazowej opłaty za dokonanie rezerwacji częstotliwości na kolejny okres, podnosząc, że stanowi ona "znaczącą ingerencję w ustalone i obowiązujące warunki prowadzenia działalności (...) na bazie regulacji ustawy o radiofonii i telewizji". Spółka wskazała, że przydzielane częstotliwości nie służą nadawcy do prowadzenia działalności telekomunikacyjnej w rozumieniu Prawa telekomunikacyjnego, a jedynie jako środek do rozprowadzania bezpłatnych dla odbiorców usług na multipleksie pierwszym. Spółka wskazała ponadto, iż jest zobowiązana do uiszczenia opłaty koncesyjnej oraz corocznej opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością, a także że zobowiązanie jej do uiszczenia dodatkowej opłaty za dokonanie rezerwacji na kolejny okres "będzie stanowić rażące naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa i zakazu dyskryminacji". Spółka zakwestionowała również wynik analizy biegłego, wskazując, że jest ona oparta "na szacunku nie dotyczącym kanałów, które uzyskały prawo do nadawania w postępowaniu koncesyjnym", a "takie podejście nie bierze pod uwagę innych opłat ponoszonych przez nadawców, w tym opłaty koncesyjnej". W opinii Spółki "wycena jednorazowej opłaty za dokonanie rezerwacji wskazana w opinii biegłego powinna być pomniejszona o wysokość już ponoszonej przez nadawcę opłaty koncesyjnej". Dnia [...] lutego 2021 r. Prezes UKE ogłosił na BIP UKE wyniki konsultacji poprzez wskazanie, że w toku konsultacji wpłynęły stanowiska złożone przez KRRiT i spółkę. Dnia [...] lutego 2021 r. Prezes UKE wydał Rezerwację, zgodnie z którą dokonał na rzecz skarżącej rezerwacji częstotliwości na zasadzie współużytkowania, z zakresu: 470-790 MHz - do [...] czerwca 2022 r.; 470-694 MHz – do [...] czerwca 2022 r., na obszarze całego kraju, obejmującej kanały [...] o szerokości 8 MHz, wymienione w pkt. 2.1 Załącznika do Rezerwacji "Obszary oraz warunki wykorzystywania częstotliwości i zarządzania pojemnością multipleksu", określając, że częstotliwości objęte Rezerwacją przeznaczone są do wykorzystywania w służbie radiodyfuzyjnej na potrzeby naziemnej telewizji cyfrowej, w celu rozpowszechniania w sposób cyfrowy drogą rozsiewczą naziemną programu telewizyjnego pod nazwą "[...]", na rozpowszechnianie którego Przewodniczący KRRiT udzielił stronie koncesji. W Rezerwacji wskazano, że częstotliwości nią objęte będą wykorzystywane na zasadzie współużytkowania z [...] S.A. oraz podmiotami dysponującymi rezerwacjami częstotliwości wydanymi przez Prezesa UKE oraz koncesjami udzielonymi przez Przewodniczącego KRRiT, to jest z [...] sp. z O.O., [...] sp. z o.o.. [...],[...] sp. z o.o., [...] S.A., a także do dnia [...] lutego 2021 r. z [...] S.A., a następnie z podmiotem, któremu Przewodniczący KRRiT udzieli koncesji na rozpowszechnianie programu w ramach multipleksu pierwszego, chyba, że posiadanie koncesji nie jest wymagane na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r. poz. 805, dalej "ustawa o radiofonii i telewizji"). Ponadto organ wskazał, że strona jest uprawniona do rozpoczęcia wykorzystywania częstotliwości objętych Rezerwacją od [...] lutego 2021 r., który jest równoważny z datą rozpoczęcia okresu Rezerwacji. Prezes UKE podniósł także, że częstotliwości objęte Rezerwacją mogą być wykorzystywane w okresie do [...] lutego 2031 r. Określono także warunki wykorzystywania częstotliwości i zarządzania pojemnością multipleksu oraz wskazano, że używanie urządzeń radiowych wykorzystujących częstotliwości objętych Rezerwacją wymaga uzyskania pozwoleń radiowych. W decyzji określono także uporządkowanie programów MUX1. Zgodnie z pkt 9 Rezerwacji, skarżąca zobowiązana została do uiszczenia na rzecz Skarbu Państwa jednorazowej opłaty za dokonanie rezerwacji częstotliwości na kolejny okres w kwocie 1 759 706,57 zł w terminie 14 dni, licząc od dnia doręczenia niniejszej decyzji, na rachunek bankowy Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Ponadto, na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. nadano Rezerwacji rygor natychmiastowej wykonalności. [...] lutego 2021 r. Prezes UKE wydał decyzję, zgodnie z którą dokonał na rzecz [...] sp. z o.o., rezerwacji częstotliwości na zasadzie współużytkowania z zakresu 470-790 MHz do [...] czerwca 2022 r. oraz z zakresu 470- 694 MHz od [...] czerwca 2022 r. na obszarze całego kraju, obejmującej kanały [...] o szerokości 8 MHz, określając, że częstotliwości objęte rezerwacją częstotliwości przeznaczone są do wykorzystywania w służbie radiodyfuzyjnej na potrzeby naziemnej telewizji cyfrowej, w celu rozpowszechniania w sposób cyfrowy drogą rozsiewczą naziemną programu telewizyjnego pod nazwą "[...]", na rozpowszechnianie którego Przewodniczący KRRiT udzielił koncesji w dniu [...] listopada 2020 r. Dnia [...] lutego 2021 r. wygasła decyzja nr [...] zmieniona następnie decyzjami Prezesa UKE z dnia [...] grudnia 2019 r. i z dnia [...] maja 2020 r., dokonująca na rzecz [...] S.A. rezerwacji częstotliwości w MUX1. Od dnia [...] lutego 2021 r. podmiotami współużytkującymi częstotliwości w MUX1 były zatem: skarżąca, [...] S.A., [...] sp. z o.o., [...] sp. z o.o., [...],[...] sp. z o.o. oraz [...] S.A. Skarżąca 9 marca 2021 r. zaskarżyła wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem Rezerwacji w części objętej rozstrzygnięciem zawartym w punkcie 9 sentencji decyzji, tj. w zakresie zobowiązania spółki do uiszczenia jednorazowej opłaty za dokonanie rezerwacji częstotliwości na kolejny okres w kwocie 1 759 706,57 zł. W uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy spółka wskazała, że w jej ocenie orzeczenie w Rezerwacji o obowiązku spółki do uiszczenia jednorazowej opłaty za dokonanie rezerwacji częstotliwości niezasadnie nie uwzględnia stanowiska KRRiT wyrażonego w piśmie z [...] lutego 2021 roku i złożonego w ramach konsultacji projektu sentencji decyzji, a także prowadzi do nierównego traktowania podmiotów/nadawców nadających swoje programy w ramach MUX-1. Pozostałe strony postępowania nie skorzystały z przysługujących im środków odwoławczych od wydanej Rezerwacji. Dnia [...] kwietnia 2021 r. Prezes UKE wydał decyzję, zgodnie z którą dokonał na rzecz M. W., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: "M.W. [...]" rezerwacji częstotliwości na zasadzie współużytkowania z zakresu 470-790 MHz do dnia [...] czerwca 2022 r. oraz z zakresu 470- 694 MHz od dnia [...] czerwca 2022 r. na obszarze całego kraju w rezerwacji częstotliwości na zasadzie współużytkowania, na obszarze całego kraju, obejmującej kanały [...] o szerokości 8 MHz, określając, że częstotliwości objęte rezerwacją częstotliwości przeznaczone są do wykorzystywania w służbie radiodyfuzyjnej na potrzeby naziemnej telewizji cyfrowej, w celu rozpowszechniania w sposób cyfrowy drogą rozsiewczą naziemną programu telewizyjnego pod nazwą "[...]", na rozpowszechnianie którego Przewodniczący KRRiT udzielił spółce w dniu [...] marca 2021 r. koncesji nr [...]. Przedmiotowej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności i doręczono M. W. dnia 23 kwietnia 2021 r. Zatem od [...] kwietnia 2021 r. podmiotami współużytkującymi częstotliwości w MUX1 są: spółka, [...] S.A., [...] sp. z o.o., [...] sp. z o.o., [...],[...] sp. z o.o., [...] S.A. oraz M.W.. Jak wskazano wcześniej, Prezes UKE, po rozpatrzeniu wniosku spółki z 8 marca 2021 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej wydaniem Rezerwacji, w części objętej rozstrzygnięciem zawartym w punkcie 9 sentencji Rezerwacji, decyzją z [...] czerwca 2021 r. utrzymał pkt 9 Rezerwacji w mocy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podkreślił, że stanowisko konsultacyjne KRRiT nie mogło zostać uwzględnione przy podejmowaniu rozstrzygnięcia w przedmiocie dotyczącym zobowiązania strony do uiszczenia jednorazowej opłaty. Stanowisko KRRiT, w opinii Prezesa UKE zostało sformułowane jako postulaty de lege ferenda, które ustawodawca powinien poddać analizie, dokonując zmian w Prawie telekomunikacyjnym. Prezes UKE zobligowany jest natomiast do stosowania norm aktualnie obowiązujących. Organ wskazał, że uiszczenie dodatkowej jednorazowej opłaty jest obowiązkiem podmiotu uzyskującego rezerwację częstotliwości na kolejny okres. Obowiązek ten ma charakter obiektywny, wynika wprost z przepisów powszechnie obowiązującego prawa (art. 185 ust. 4a-4c Prawa telekomunikacyjnego) i nie jest objęty uznaniem administracyjnym. Organ podkreślił, że wysokość przedmiotowej opłaty nie jest wprost wskazana w przepisach, które w tym zakresie stanowią o sposobach jej ustalania. Prezes UKE wskazał także, że organy administracji publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. W niniejszym przypadku, przepisami materialnoprawnymi regulującymi tryb i zasady udzielenia rezerwacji częstotliwości na kolejny okres i ustalenia wysokości opłaty jednorazowej za dokonanie rezerwacji częstotliwości na kolejny okres, są przepisy Prawa telekomunikacyjnego, zaś obowiązek ustalenia i uiszczenia opłaty za dokonanie rezerwacji częstotliwości na kolejny okres wynika wprost z art. 185 ust. 4a-4c Prawa telekomunikacyjnego. Ponadto organ wyjaśnił, że podmiot ubiegający się o dokonanie rezerwacji na kolejny okres, zobowiązany jest do zapłaty dodatkowej opłaty, o której mowa w art. 185 ust. 4c Prawa telekomunikacyjnego. Zarówno opłata za dokonanie rezerwacji na kolejny okres, jak i opłata koncesyjna, wynikają z przepisów prawa. Obowiązek nałożenia zobowiązania do uiszczenia opłaty za dokonanie rezerwacji na kolejny okres (art. 185 ust. 4a-4c Prawa telekomunikacyjnego) nie jest zatem skorelowany z brakiem innych opłat ponoszonych przez podmioty, na rzecz których dokonuje się takiej rezerwacji. Decyzja Prezesa UKE z [...] czerwca 2021 r., utrzymująca w mocy pkt 9 decyzji Prezesa UKE z [...] lutego 2021 r. dokonującej na rzecz spółki rezerwacji częstotliwości na kolejny okres, stała się przedmiotem skargi wniesionej przez skarżącą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 185 ust. 4c Prawa telekomunikacyjnego w zw. z art. 116 ust. 8 Prawa telekomunikacyjnego oraz w zw. z art. 37 ust. 3a ustawy o radiofonii i telewizji w zw. z art. 2 oraz art. 32 Konstytucji RP poprzez zobowiązanie skarżącej do uiszczenia jednorazowej opłaty za dokonanie rezerwacji częstotliwości na kolejny okres w sytuacji, w której zobowiązanie takie prowadzi do nieuzasadnionego nierównego traktowania podmiotów (nadawców) nadających swoje programy w ramach multipleksu I (MUX-1), a także narusza konstytucyjną zasadę ochrony praw nabytych. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz złożyła wniosek o przedstawienie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego. W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, że nałożenie na nią obowiązku uiszczenia jednorazowej opłaty za dokonanie rezerwacji częstotliwości na kolejny okres na podstawie art. 185 ust. 4c Prawa telekomunikacyjnego związane było z faktem, iż z dniem 6 maja 2019 roku zmienił się przepis art. 37 ust. 3a ustawy o radiofonii i telewizji. Skarżąca podniosła, że zgodnie z dotychczasowym brzmieniem ww. przepisu nie ulegało wątpliwości, iż dokonanie rezerwacji częstotliwości na rzecz nadawcy, który uzyskał koncesję na rozpowszechnianie programu telewizyjnego, dokonywane jest na podstawie art. 114 i art. 115 Prawa telekomunikacyjnego, co wyłączało możliwość naliczenia dodatkowej jednorazowej opłaty. Tymczasem art. 37 ust. 3a ustawy o radiofonii i telewizji wprost wskazywał, że właściwy jest tryb z art. 114 i art. 115 Prawa telekomunikacyjnego. Skarżąca podkreśliła nowelizację wprowadzoną ustawą z dnia 15 marca 2019 roku o zmianie ustawy - Prawo telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw i dodała, że Prezes UKE, rozpatrując wniosek skarżącej o zmianę decyzji rezerwacyjnej, w miejsce procedury określonej w art. 114 Prawa telekomunikacyjnego zastosował procedurę określoną w art. 116 ust. 8 Prawa telekomunikacyjnego, a w konsekwencji zastosował także art. 185 ust. 4c Prawa telekomunikacyjnego i nałożył na skarżącą obowiązek uiszczenia jednorazowej opłaty za udzielenie rezerwacji częstotliwości na kolejny okres. W konsekwencji skarżąca ponosi dwa rodzaje opłat w związku ze świadczeniem usług na MUX-1. Pierwszą z nich jest coroczna opłata za prawo do dysponowania częstotliwościami (art. 185 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego), zaś drugą jest natomiast opłata koncesyjna (§ 4 ust. 1 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 4 października 2018 r. w sprawie wysokości opłat za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych oraz sposobu ich wyliczania). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Pozostali uczestnicy postępowania nie zajęli stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestią sporną w niniejszym postępowaniu jest nałożenie na stronę w skarżonej decyzji przez Prezesa UKE obowiązku uiszczenia jednorazowej opłaty za dokonanie rezerwacji częstotliwości na kolejny okres. Zdaniem skarżącej narusza to m.in. zasadę równości oraz zasadę ochrony praw nabytych. Organ podkreśla, że działał on na podstawie obowiązującego prawa i nie naruszył powyższych zasad. Zdaniem Sądu, rację w tym sporze należy przyznać Prezesowi UKE. Skarżona decyzja została wydana na wniosek strony z 21 sierpnia 2020 r., w którym wniosła ona o zmianę Rezerwacji "poprzez dokonanie rezerwacji częstotliwości" dla skarżącej "na kolejny okres, tj. od dnia [...] lutego 2021 r. do dnia [...] lutego 2031 r. – w ramach multipleksu nr 1". Skarżona w części wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzja Prezesa UKE z [...] lutego 2021 r. została wydana na podstawie art. 116 ust. 8, art. 114 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 5 i ust. 6, art. 115 ust. 1 pkt 1-6 i 8, ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 146 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt. 2, ust. 3 i ust. 4, art. 185 ust. 4c Prawa telekomunikacyjnego oraz art. 104 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego. W myśl art. 116 ust. 8 Prawa telekomunikacyjnego Prezes UKE dokonuje rezerwacji częstotliwości na kolejny okres na wniosek podmiotu, który w czasie wykorzystywania przedmiotowych częstotliwości nie naruszył rażąco warunków wykorzystywania częstotliwości określonych w ustawie, przepisach wykonawczych i decyzji o rezerwacji częstotliwości, a w przypadku nadawcy - także jeżeli posiada koncesję na kolejny okres, po przeprowadzeniu postępowania konsultacyjnego w tej sprawie, z zastrzeżeniem ust. 9-9c, art. 114 ust. 3 oraz art. 124. Przy udzielaniu rezerwacji częstotliwości na kolejny okres przetargu, aukcji ani konkursu nie przeprowadza się. Strona nie kwestionuje tego, że jej wniosek był w istocie wnioskiem, o którym mowa w art. 116 ust. 8 Prawa telekomunikacyjnego, tj. wnioskiem o rezerwację częstotliwości na kolejny okres złożonym przez podmiot, któremu została wcześniej przyznana rezerwacja częstotliwości. Skarżąca nie kwestionuje także prawidłowości udzielenia jej przez organ rezerwacji częstotliwości na kolejny okres na podstawie tego przepisu. W myśl art. 185 ust. 4a Prawa telekomunikacyjnego: "Podmiot na rzecz którego dokonano rezerwacji częstotliwości na kolejny okres w drodze postępowania, o którym mowa w art. 116 ust. 8, uiszcza jednorazową opłatę za dokonanie rezerwacji częstotliwości na kolejny okres w kwocie stanowiącej iloczyn: 1) wartości częstotliwości o szerokości 1 MHz dla takiego samego obszaru i wykorzystywania częstotliwości, uzyskanej w wyniku przeprowadzenia ostatniego przetargu, aukcji albo konkursu na rezerwację częstotliwości z danego zakresu częstotliwości; 2) ilości MHz objętych rezerwacją częstotliwości na kolejny okres; oraz 3) średniorocznych wskaźników cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem ogłaszanych przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, za okres od roku, w którym przeprowadzono ostatni przetarg, aukcję albo konkurs na rezerwację częstotliwości, o których mowa w pkt 1, do roku poprzedzającego rok, w którym złożono wniosek o dokonanie rezerwacji częstotliwości na kolejny okres". Przepis ten zatem wprowadza zasadę uiszczania jednorazowej opłaty za dokonanie przez organ regulacyjny rezerwacji częstotliwości na kolejny okres w drodze postępowania, o którym mowa w art. 116 ust. 8 Prawa telekomunikacyjnego. Powyższy obowiązek uiszczenia jednorazowej opłaty spoczywa na podmiocie, na rzecz którego dokonano rezerwacji częstotliwości na kolejny okres. Wyjątki od tej zasady winny być zatem interpretowane ściśle, zgodnie z przyjętą w teorii prawa podstawową regułą wykładni, w myśl której wyjątki nie mogą być interpretowane rozszerzająco (exceptiones non sunt extendendae) – tak np. NSA w wyroku z 7 grudnia 2021 r. sygn. III OSK 554/21. Zgodnie z tą zasadą nie można wykorzystywać systemowych i funkcjonalnych reguł interpretacyjnych do przełamania, przez rozszerzenie zakresu modyfikatora, jednoznacznego językowo przepisu modyfikującego przepis centralny (tak: M. Zieliński, Wykładnia prawa. Zasady, reguły, wskazówki, Warszawa 2017, s. 302, przytoczone także w wyroku NSA z 13 października 2021 r., sygn. II FSK 267/19). Modyfikacja powyższej zasady wynikającej z art. 185 ust. 4a Prawa telekomunikacyjnego nastąpiła w art. 185 ust. 4c tej ustawy, ale tylko w zakresie wysokości jednorazowej opłaty, a nie obowiązku jej uiszczenia. Zgodnie bowiem z tym przepisem: "W przypadku dokonywania rezerwacji częstotliwości na kolejny okres z zakresu, dla którego nie były wcześniej przeprowadzone przetarg, aukcja albo konkurs albo zostały przeprowadzone ale nie zostały rozstrzygnięte, kwotę opłaty ustala Prezes UKE na podstawie opinii powołanego przez siebie biegłego lub biegłych w przedmiocie wartości rynkowej tych częstotliwości. Koszt opinii biegłego lub biegłych ponosi podmiot, który złożył wniosek o dokonanie rezerwacji częstotliwości na kolejny okres. Przepisu nie stosuje się do częstotliwości użytkowanych zgodnie z art. 4 jako częstotliwości cywilno-rządowe przez podmioty, o których mowa w art. 4". Wobec powyższej treści przepisu zgodzić należy się z Prezesem UKE, że ustalenie zobowiązania do uiszczenia jednorazowej opłaty za dokonanie rezerwacji na kolejny okres jest obligatoryjnym elementem decyzji wydawanej na podstawie art. 116 ust. 8 Prawa telekomunikacyjnego i nie ma charakteru uznaniowego. Przepis art. 185 ust. 4c Prawa telekomunikacyjnego nakłada bowiem obowiązek na organ ustalenia opłaty na podstawie opinii powołanego przez siebie biegłego lub biegłych w przedmiocie wartości rynkowej tych częstotliwości - "(...) kwotę opłaty ustala Prezes UKE (...)". Organ nie może zatem odstąpić od ustalenia tej opłaty, gdyż nie ma do tego podstawy prawnej. Strona upatruje wadliwości skarżonej decyzji w – jej zdaniem – nierównym traktowaniu podmiotów. Odnosząc się zatem do podnoszonej przez skarżącą kwestii, że nadawcy przedłużający rezerwację częstotliwości w ramach MUX-1 przed 6 maja 2019 roku nie ponieśli opłat za przedłużenie rezerwacji, Prezes UKE wskazał w odpowiedzi na skargę, że przyczyną takiego stanu rzeczy był inny stan prawny niż obowiązujący na dzień wydania Rezerwacji. W związku z powyższym przywołać należy stan prawny przed i po 6 maja 2019 r. Do tej daty bowiem art. 37 ust. 3a ustawy o radiofonii i telewizji obowiązywał w brzmieniu: "Jeżeli do rozpowszechniania programu radiofonicznego lub telewizyjnego jest wymagana rezerwacja częstotliwości, Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej dokonuje jej niezwłocznie na rzecz nadawcy, który uzyskał koncesję, chyba że program ten będzie rozpowszechniany przez operatora multipleksu w sposób cyfrowy drogą rozsiewczą naziemną. Do dokonywania, wprowadzania zmian lub cofania rezerwacji częstotliwości stosuje się przepisy art. 114 i 115 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne oraz nie stosuje się przepisów art. 116 tej ustawy". Z kolei od 6 maja 2019 r. przepis ten brzmi: "Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej dokonuje niezwłocznie rezerwacji częstotliwości dla nadawcy, który uzyskał koncesję na rozpowszechnianie programu radiofonicznego w sposób analogowy drogą rozsiewczą naziemną. Do dokonywania lub wprowadzania zmian rezerwacji częstotliwości, o której mowa w zdaniu pierwszym, stosuje się przepisy ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, z wyłączeniem art. 116". Zmiana ta dotyczy zatem wyłączenia z treści normatywnej art. 37 ust. 3a ustawy o radiofonii i telewizji rezerwacji w celu rozpowszechniania programu telewizyjnego, pozostawiając w przywołanym przepisie jedynie program radiofoniczny. W związku z powyższym organ podniósł, że przywoływana przez skarżącą decyzja nr [...] z [...] kwietnia 2019 r. (wydana na rzecz jednego z podmiotów z MUX-1, tj. [...] S.A. – obecnie [...] sp. z o.o.), była decyzją wydaną na podstawie art. 114 i 115 Prawa telekomunikacyjnego (tj. nową rezerwacją częstotliwości), a nie rezerwacją na kolejny okres wydaną na podstawie art. 116 ust. 8 Prawa telekomunikacyjnego (jak w niniejszej sprawie) i tym samym nie mogła zobowiązywać strony do uiszczenia opłaty za dokonanie rezerwacji na kolejny okres. Sąd podziela pogląd organu, iż nie można mówić o naruszeniu zasady dyskryminacji w sytuacji, gdy sytuacje faktyczne dwóch podmiotów są odmienne. Decyzja z [...] kwietnia 2019 r. została wydana w innym stanie prawnym i na innej podstawie prawnej - była nową rezerwacją częstotliwości udzieloną na rzecz [...] S.A., bo tylko na taką zezwalał ówcześnie obowiązujący art. 37 ust. 3a ustawy o radiofonii i telewizji, wyłączając zastosowanie art. 116 Prawa telekomunikacyjnego w tego typu sprawach. Natomiast niniejsza decyzja jest rezerwacją na kolejny okres wydaną na rzecz strony na podstawie art. 116 ust. 8 Prawa telekomunikacyjnego, a na wydanie decyzji wobec skarżącej na tej podstawie prawnej pozwala obecnie obowiązujący art. 37 ust. 3a ustawy o radiofonii i telewizji. Podkreślić bowiem należy, że w obecnym brzmieniu art. 37 ust. 3a ustawy o radiofonii i telewizji wyłącza zastosowanie art. 116 Prawa telekomunikacyjnego jedynie w stosunku do dokonywania lub wprowadzania zmian rezerwacji częstotliwości dla nadawcy, który uzyskał koncesję na rozpowszechnianie programu radiofonicznego w sposób analogowy drogą rozsiewczą naziemną. Natomiast koncesja nr [...] udzielona stronie przez Przewodniczącego KRRIT [...] listopada 2020 r. dotyczy "rozpowszechniania programu telewizyjnego pod nazwą "[...]"", a nie programu radiofonicznego. Słusznie zatem organ uznał, że obowiązujący w brzmieniu na dzień wydania decyzji art. 37 ust. 3a ustawy o radiofonii i telewizji nie znajdzie zastosowania w niniejszej sprawie. A zatem kontrolowana przez tutejszy Sąd decyzja została wydana po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, które zostało - zgodnie z wnioskiem strony - wszczęte na podstawie art. 116 ust. 8 Prawa telekomunikacyjnego i dotyczyło nie nowej rezerwacji częstotliwości, ale jej rezerwacji na kolejny okres. Zgodnie natomiast z przepisami Prawa telekomunikacyjnego (art. 185 ust. 4a i 4c) podmiot, który uzyskał rezerwację na kolejny okres zobowiązany jest, w świetle aktualnie obowiązujących przepisów prawa, do uiszczenia jednorazowej opłaty za dokonanie rezerwacji. Jest to konsekwencja udzielenia przez Prezesa UKE rezerwacji na kolejny okres. Podkreślić należy, że Prezes UKE jako organ administracji publicznej zobligowany jest do działania w oparciu o przepisy prawa obowiązujące na dzień wydania skarżonej decyzji (art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.a.). Dlatego podzielić należy pogląd organu, że sytuacja prawna [...] S.A. była odmienna od sytuacji prawnej skarżącej i tym samym nie może być uznana za adekwatną do porównań. Prezes UKE wskazał, że porównywalna do sytuacji skarżącej pod względem faktycznym jest sprawa zakończona wydaniem decyzji Prezesa UKE z [...] lutego 2021 r. nr [...] dokonującej na rzecz [...] sp. z o.o., rezerwacji częstotliwości na kolejny okres w MUX-1. Zarówno bowiem Rezerwacja, jak i decyzja wydana na rzecz [...] zostały wydane na tej samej podstawie prawnej i w obu decyzjach ustalono zobowiązanie do uiszczenia opłaty za dokonanie rezerwacji częstotliwości na kolejny okres w identycznej kwocie wynoszącej 1 759 706,57 zł. A zatem oba ww. podmioty zostały potraktowane jednakowo przez organ, co oznacza, że zarzut nierównego traktowania podmiotów/nadawców nadających swoje programy w ramach MUX-1 jest bezpodstawny, a działania Prezes UKE nie naruszają konstytucyjnej zasady równości wobec prawa. Co więcej, organ podkreślił, że działania Prezesa UKE w sprawie zakończonej wydaniem Rezerwacji i wydaniem decyzji nr [...] wydanej na rzecz [...] sp. z o.o. wskazują na równe traktowanie podmiotów znajdujących się w tej samej sytuacji prawnej i dowodzą jednakowego podejścia w stosowaniu prawa względem tych podmiotów. Zdaniem Sądu, powyższych twierdzeń organu strona w skardze skutecznie nie zakwestionowała. Sąd podziela w całości pogląd Prezesa UKE, że strona nie może wywodzić naruszenia zasady dyskryminacji, odnosząc się do hipotez, które będą być może miały miejsce w przyszłości, tj. kwestii związanych ze zbliżającą się datą końca obowiązywania rezerwacji częstotliwości na MUX-1 udzielonych innym nadawcom i rozpatrywanie zagadnień związanych z przedłużaniem rezerwacji częstotliwości w świetle projektu ustawy Prawo komunikacji elektronicznej, z uwagi na okoliczności, że nieznana jest ostateczna treść tej ustawy, data jej uchwalenia ani data wejścia tej ustawy w życie. Zdaniem Sądu nie zostały w niniejszej sprawie naruszone zasada równości oraz zakaz dyskryminacji wyrażone w art. 32 Konstytucji RP. Te zostałyby bowiem naruszone, jeżeli w danym stanie prawnym obowiązującym na określony dzień przepis prawa różnicowałby prawa czy obowiązki dla różnych podmiotów (naruszenie "równości w prawie" czyli w stanowieniu prawa), albo gdyby organ odmiennie w danym stanie prawnym stosowałby prawo wobec różnych podmiotów w sytuacji, gdyby nie było podstaw do ich różnicowania (naruszenie "równości wobec prawa" czyli równości traktowania, równości stosowania prawa). Tego w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała. Natomiast przepisy prawa mogą z czasem wprowadzać nowe obciążenia finansowe, także w postaci danin publicznych, na nowe podmioty, dotychczas tymi obciążeniami nie obarczone (w tym przedsiębiorców, jak strona). Jest to w sferze stanowienia prawa, która zasadniczo znajduje się w Parlamencie, czyli poza kontrolą sądu. Skarżąca nie może powoływać się na fakt, że w poprzednim stanie prawnym inni przedsiębiorcy nie byli zobligowani do zapłaty opłaty jednorazowej czy też, że w przyszłości – być może – nie będą zobligowani. O ewentualnym naruszeniu zasady równości stanowi bowiem to, czy obecnie, tj. na dzień wydania skarżonej decyzji, prawo różnicowało obowiązek uiszczenia tej opłaty (z uwagi np. na status danego podmiotu zobligowanego do jej zapłaty) lub też organ bezprawnie w procesie stosowania prawa różnicował ten obowiązek. Porównywać można bowiem jedynie stany do siebie porównywalne- czyli w tym przypadku – sytuację podmiotów, które znajdują się w tej samej sytuacji, co oznacza także ten sam okres i wynikający z niego ten sam stan prawny. Przykładowo bowiem kiedyś do wykonywania zawodu komornika wystarczające było uzyskanie wykształcenia średniego, obecnie jest to wykształcenie wyższe prawnicze, odbycie aplikacji komorniczej oraz zdanie egzaminu. Strona obecnie pragnąca zostać komornikiem nie może powoływać się na naruszenie zasady równości, podnosząc, że kiedyś wymagania wobec komorników były na niższym poziomie. Takie rozumienie zasady równości bowiem wykluczałoby praktycznie większość zmian legislacyjnych nakładających większe obowiązki czy wymagania wobec podmiotów prywatnych, a nie to jest przedmiotem tej zasady. Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2010 r., sygn. K 6/09: "Zasada zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa nie oznacza niemożności zmiany prawa przez ustawodawcę". Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie także zasada równości nie oznacza niemożności zmiany prawa przez ustawodawcę na ustanawiającego wyższe wymagania albo nowe obowiązki wobec stron – podmiotów prawa cywilnego. Podsumowując, zdaniem Sądu, ani przepisy Prawa telekomunikacyjnego, ani praktyka organu w ich stosowaniu nie naruszyły zasady równości wynikającej z art. 32 Konstytucji RP. Jak słusznie organ zauważył, uwagi Przewodniczącego KRRiT złożone w niniejszym postępowaniu uznać należy zaś za postulat de lege ferenda, bowiem zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi na dzień wydania skarżonej decyzji organ był zobligowany ustalić jednorazową opłatę za rezerwację na kolejny okres. Uiszczenie dodatkowej jednorazowej opłaty jest obowiązkiem podmiotu uzyskującego rezerwację częstotliwości na kolejny okres. Obowiązek ten ma charakter obiektywny, wynika wprost z przepisów powszechnie obowiązującego prawa (art. 185 ust. 4a-4c Prawa telekomunikacyjnego) i nie jest objęty uznaniem administracyjnym. Sąd poddał kontroli także wysokość przedmiotowej opłaty nałożonej na stronę. Wysokość ta nie jest wprost wskazana w przepisach, które w tym zakresie stanowią o sposobach jej ustalania. Jako że wysokość jednorazowej opłaty ustalona przez Prezesa UKE wynika z wyliczenia biegłego, powołanego w sprawie, Sąd uznał, że jest ona prawidłowa. Odnośnie akcentowanej przez skarżącą ochrony praw nabytych, zaznaczyć należy, iż okoliczność, że w poprzednim stanie prawnym nie było obowiązku uiszczania jednorazowej opłaty za dokonanie rezerwacji na kolejny okres, nie oznacza, iż takiej opłaty skarżąca nie powinna ponosić w dalszym ciągu. Zgodnie bowiem z cytowanym wyżej wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2010 r., sygn. K 6/09: "Zasada zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa nie oznacza niemożności zmiany prawa przez ustawodawcę". Oczywiście zmiany te nie powinny następować nagle, zbyt szybko. Jak wskazał TK w wyrku z 30 maja 2005 r., sygn. P 7/04: "Zmiany prawa na niekorzyść obywateli powinny wchodzić w życie w takim czasie, aby nie zaskakiwać ich nową sytuacją". W niniejszej sprawie jednak strona złożyła wniosek o wszczęcie postępowania dnia 21 sierpnia 2020 r., tj. ponad rok od nowelizacji art. 37 ustawy o radiofonii i telewizji. Składając wniosek o rezerwację na kolejny okres, strona winna była wiedzieć, że otrzymanie tej rezerwacji łączy się z obciążeniami finansowymi. Strona jest bowiem profesjonalistą, przedsiębiorcą, a skarżona decyzja dotyczy jej działalności gospodarczej. Wola dalszego prowadzenia tej działalności zależy wyłącznie od strony, jest to jej suwerenna decyzja, która winna opierać się na kalkulacji biznesowej, czy taka działalność jest dla niej w zmienionym stanie prawnym nadal opłacalna. Prowadzone przez stronę analizy powinny zatem uwzględniać ryzyko i koszty prowadzonej działalności gospodarczej, w tym możliwość wprowadzenia nowych opłat bądź znacznego zwiększenia opłat lub podatków. Zaznaczyć także należy, iż w niniejszej sprawie nie można w ogóle mówić o naruszeniu praw nabytych, albowiem prawo do rezerwacji częstotliwości nie uległo zmianie lub naruszeniu. Zaznaczyć należy, że strona nie wykazała, aby z wcześniejszych decyzjach rezerwacyjnych ani z ich uzasadnień wynikało zapewnienie, że taka jednorazowa opłata nie zostanie wprowadzona. Wydane wobec strony decyzje Prezesa UKE gwarantowały jedynie jej prawo do rezerwacji określonych zasobów częstotliwości przez określony czas, a to prawo nie zostało naruszone. W świetle powyższej zasady uprawnienie, na które powołuje się skarżąca, nie stanowi w istocie prawa podmiotowego. W wyroku z dnia 22 czerwca 1999 r., sygn. akt K 5/99 Trybunał Konstytucyjny wyraził również pogląd, że "ocena dopuszczalności wyjątków od zasady ochrony praw nabytych wymaga rozważenia, na ile oczekiwanie jednostki, iż prawa uznane przez państwo będą realizowane, jest usprawiedliwione. Zasada ochrony praw nabytych chroni wyłącznie oczekiwania usprawiedliwione i racjonalne. Istnieją dziedziny życia i sytuacje, w których jednostka musi liczyć się z tym, że zmiana warunków społecznych lub gospodarczych może wymagać zmian regulacji prawnych, w tym również zmian, które znoszą lub ograniczają dotychczas zagwarantowane prawa podmiotowe". Por. także wyrok TK z dnia 4 stycznia 2000 r. K 18/99. Nadto w wyroku z dnia 10 września 2000 r. K 1/00 wskazano: "W tym miejscu przypomnieć jednak należy jednolite stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, iż ocena celowości i trafności rozstrzygnięć parlamentu wykracza poza zakres kompetencji sądownictwa konstytucyjnego. Obowiązek wyboru najbardziej trafnych rozstrzygnięć spoczywa na parlamencie, który ponosi odpowiedzialność polityczną za sposób wykorzystywania kompetencji prawotwórczych (orzeczenie z 20 listopada 1995 r., sygn. K. 23/95, OTK w 1995 r., t. II, poz. 33, s. 121). Skoro do kompetencji ustawodawcy należy stanowienie prawa odpowiadającego założonym celom politycznym i gospodarczym oraz przyjmowanie takich rozwiązań prawnych, które jego zdaniem będą najlepiej służyły realizacji tych celów, to zadaniem Trybunału Konstytucyjne nie jest orzekanie o merytorycznej trafności rozwiązań przyjmowanych przez ustawodawcę (orzeczenie z 24 lutego 1997 r., sygn. K. 19/96, OTKZUNr 1/1997, poz. 6, s. 40). Dla hierarchicznej kontroli zgodności aktów normatywnych przez TK punktem wyjścia jest zarówno domniemanie konstytucyjności, jak i racjonalności ustawodawcy. Trybunał interweniuje natomiast w tych wszystkich wypadkach, w których ustawodawca przekroczy zakres swojej swobody regulacyjnej w sposób na tyle drastyczny, że naruszenie klauzul konstytucyjnych wynikających z art. 2 konstytucji stanie się ewidentne (orzeczenie z 26 kwietnia 1995 r., sygn. K. 11/94, OTK w 1995 r., cz. I, s. 134)". Podkreślić także należy, że zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z 9 marca 2011 r. sygn. III UK 83/10, OSNP 2012/7-8/99: "Uprawniona zmiana prawa nie pozostaje w kolizji z zasadą ochrony praw nabytych". Ponadto w wyroku z 3 marca 2011 r., sygn. K 23/09, TK stwierdził, że: "(...) ochrona praw słusznie nabytych dotyczy jedynie ekspektatyw maksymalnie ukształtowanych istniejących w momencie zmiany prawa". Z taką sytuacją nie mamy, zdaniem Sądu, natomiast do czynienia w niniejszej sprawie. Z powyżej przedstawionych przyczyn Sąd doszedł także do przekonania, że nie zachodzą warunki do skierowania pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego, o co wnosiła skarżąca. Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, nie ma wątpliwości prawnych odnośnie zgodności z Konstytucją RP, w tym z wynikającymi z jej art. 2 - zasadą ochrony praw nabytych oraz z art. 32 – zasadą równości, norm prawa zastosowanych przez Prezesa UKE w niniejszej sprawie. W świetle przedstawionej argumentacji, analizowane zarzuty skargi uznać należy za pozbawione usprawiedliwionych podstaw. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.