VI SA/Wa 2383/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Asesor WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2006r. sprawy ze skargi K.N. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów łowieckich oddala skargę Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. cofnął K. N. pozwolenie na broń palną myśliwską. Podstawą cofnięcia pozwolenia na broń było uznanie przez organ administracji, iż K. N. należy do osób co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu (art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Organ administracji ustalił, iż K. N. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] grudnia 2004 r. ([...]) na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres lat trzech oraz na karę grzywny, za przestępstwo z art. 278 § 1 kk – zabór w celu przywłaszczenia rzeczy ruchomych. Od decyzji tej K. N. złożył odwołanie wnosząc o jej uchylenie. Skarżący nie zgadzał się z zaszeregowaniem go do grona osób określonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 w/w ustawy o broni i amunicji, albowiem jak argumentował jest człowiekiem uczciwym i nie może w stosunku do niego zachodzić obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przestępstwo, za które został skazany nie wiąże się z użyciem broni, a sąd karny, zdaniem skarżącego, warunkowo zawieszając wykonanie kary pozbawienia wolności wskazał na prognozę, iż skarżący nie wejdzie ponownie w konflikt z prawem. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2005 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ administracji, wskazując na prawomocny wyrok sądu karnego stwierdził, iż prawo do posiadania broni jest uprawnieniem wyjątkowym, a zatem osoby, które je uzyskały powinny przestrzegać prawa, bowiem jego poszanowanie daje rękojmię, iż posiadanie przez nie broni nie stworzy zagrożenia dla porządku publicznego. Z akt sprawy karnej organ administracji wyprowadził wniosek, iż skarżący został skazany za przestępstwo przeciwko mieniu, zatem spełnił przesłankę z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, co skutkować musiało cofnięciem posiadanego pozwolenia na broń. Na decyzję tą oraz poprzedzająca ja decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] K. N. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie żądając unieważnienia zaskarżonych decyzji administracyjnych. Skarżący podnosił, iż obie decyzje nie zostały wydane przez właściwe organy, bowiem osoby, które się pod nimi podpisały tymi organami nie są. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie wskazując, iż funkcjonariusze wydający decyzje działali z upoważnienia organów Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy). W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna. Podstawowym zarzutem skarżącego było wskazanie na naruszenie art. 107 § 1 kpa w zakresie sporządzenia decyzji I instancyjnej i decyzji wydanej przez organ odwoławczy. Skarżący podnosił, iż obie decyzje zostały wydane przez osoby nieupoważnione, bowiem pierwszą z nich wydała Zastępca Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w [...] podinspektor Z. S., a drugą Naczelnik Wydziału Postępowań Administracyjnych Biura Prawnego KGP nadkomisarz L. P., co dowodzi, iż obie decyzje nie zostały wydane przez właściwe organy lub osoby przez te organy upoważnione. Zgodnie z art. 268a kpa organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Na rozprawie pełnomocnik organu administracji przedłożył dwie decyzje: decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. i decyzję Komendanta Głównego Policji Nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. Obie decyzje zostały wydane przed wydaniem zaskarżonych decyzji administracyjnych. Są to upoważnienia organów Policji dla osób, które wydały zaskarżone decyzje administracyjne. Wobec powyższego nie doszło w postępowaniu administracyjnym do naruszenia art. 107 § 1 kpa, jednakże Sąd zwrócił uwagę organowi administracji by na przyszłość w podobnych sytuacjach wskazywał na udzielone pełnomocnictwa osobom wydającym decyzje administracyjne lub pełnomocnictwa te dołączał do wydawanych decyzji. Organ administracji cofnął pozwolenie na broń w powołaniu się na art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), zgodnie z którym pozwolenie to organ Policji cofa, jeżeli osoba posiadająca je należy do osób określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 wymienionej ustawy. Art. 15 ust. 1 pkt 6 stanowi, iż osobami tymi są te co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Jak wynika z akt sprawy K. N. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w M. z art. 278 § 1 kk na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Przestępstwo to jest zawarte w Rozdziale XXXV Kodeksu Karnego "Przestępstwa przeciwko mieniu". Zatem skarżący spełnił przesłankę z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, albowiem tego rodzaju przestępstwo jest w tym przepisie wskazane, jako podstawa cofnięcia pozwolenia na broń. W tych warunkach, wobec braku podstaw do uznania, iż zaskarżone decyzje administracyjne zostały wydane z naruszeniem prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.