VI SA/Wa 2383/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2011 r. sprawy ze skargi H. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na przewóz osób taksówką oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] września 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako SKO) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...](dalej jako Prezydent) z [...] maja 2010 r., którą cofnięto H. P. (dalej jako skarżący) licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Rozstrzygnięcia te wydane zostały w poniższym stanie faktycznym i prawnym. Prezydent wezwał skarżącego do przedstawienia w terminie trzech tygodni dokumentów związanych z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Swoje żądanie organ oparł na art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., nr 125, poz. 874 ze zm.) dalej jako u.t.d. W wezwaniu tym pouczył, że niewykonanie wezwania może być przyczyną wszczęcia wobec skarżącego postępowania o cofnięcie licencji. Wezwanie zostało skierowane do skarżącego na adres wskazany w licencji i po dwukrotnym awizowaniu, zwrócono je przez pocztę do nadawcy – Prezydenta, z adnotacją "niepodjęto w terminie". Organ uznał, w oparciu o art. 44 k.p.a., że wezwanie zostało doręczone skarżącemu z dniem 28 stycznia 2010 r. Wobec tego Prezydent wszczął wobec skarżącego postępowanie w sprawie cofnięcia mu licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, o czym go zawiadomił na adres wskazany w licencji. Zawiadomienie to po dwukrotnym awizowaniu powróciło do nadawcy – Prezydenta, z adnotacją "niepodjęto w terminie". Organ uznał, w oparciu o art. 44 k.p.a., że zawiadomienie zostało doręczone skarżącemu z dniem 15 marca 2010 r. Prezydent uzasadniając cofnięcie skarżącemu licencji podał, że w myśl art. 15 ust 3 pkt 1 u.t.d. licencja może być cofnięta, jeżeli jej posiadacz – skarżący, nie przedstawił w wyznaczonym terminie informacji i dokumentów, o których mowa m.in. w art. 83 u.t.d. Skoro skarżący nie przedłożył na wezwanie stosownych dokumentów, o których mowa w art. 83 u.t.d., to tym samym należało cofnąć mu rzeczoną na wstępie licencję. Decyzja ta została doręczona skarżącemu z dniem 9 czerwca 2010 r., w trybie art. 44 k.p.a. W rzeczywistości zaś o decyzji skarżący dowiedział się 19 lipca 2010 r. Wówczas to złożył oświadczenie, w którym podał, że został pouczony o możliwościach wzruszenia tego rozstrzygnięcia oraz wskazał swój nowy adres do korespondencji – inny niż ten wynikający z licencji. Skarżący [...] lipca 2010 r. złożył do SKO, za pośrednictwem Prezydenta wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta, z jednoczesnym wniesieniem odwołania oraz dokumentów, o które był wzywany, a których nie przedłożył. W uzasadnieniu wskazał, że pod adresem widniejącym na licencji nie mieszka z uwagi na separację z żoną. Wyjaśnił, że o żadnych pismach i awizach nie miał wiedzy, gdyż najprawdopodobniej żona je niszczyła. SKO w zaskarżonej decyzji (pkt 1) przywróciło wnioskowany termin, a następnie (pkt 2) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta. W uzasadnieniu organ podał, że skoro skarżący nie dopełnił obowiązku z art. 83 ust. 1 u.t.d - nie przedstawił żądanych dokumentów, to tym samym wypełnił dyspozycję art. 15 ust. 3 pkt 1 u.t.d., a w konsekwencji należało zastosować sankcję przewidziana w tym przepisie, tj. cofnąć skarżącemu licencję. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie decyzji SKO. W uzasadnieniu podał, że nie miał żadnej wiedzy o wezwaniu do przedłożenia dokumentów związanych z prowadzeniem swojej działalności gospodarczej oraz o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia mu licencji. Awiza dotyczące tych korespondencji najprawdopodobniej zniszczyła jego żona. Raz jeszcze podał, że pod adresem wskazanym na licencji nie mieszka, gdyż wyprowadził się stamtąd - z uwagi na relacje z żoną, na działkę rekreacyjną, która nie ma adresu. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych, jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Sąd administracyjny może uchylić zaskarżony akt (lub stwierdzić jego nieważność) tylko wówczas, jeśli stwierdzi, że akt ten narusza prawo materialne lub procesowe, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ. Rozpatrując niniejszą sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy nie naruszają prawa. Podstawę materialnoprawną orzekania organów stanowiły w przedmiotowej sprawie przepisy ustawy o transporcie drogowym, dokładnie art. 15 ust. 3 pkt 1 u.t.d. W ocenie Sądu przepis ten jest jasny i nie wymaga dodatkowych zabiegów interpretacyjnych w celu jego "rozszyfrowania". Stanowi on wprost, że licencja może być cofnięta, jeżeli jej posiadacz nie przedstawił, w wyznaczonym terminie, informacji i dokumentów, o których mowa w art. 8 ust. 2 i 3, art. 14 i art. 83 u.t.d. Zdaniem Sądu w sprawie stan faktyczny jest niesporny. Skarżący został wezwany do przedłożenia określonych w art. 83 ust. 1 u.t.d. dokumentów, w terminie trzech tygodni, od dnia odebrania wezwania. W wezwaniu tym pouczono o konsekwencjach jego niewykonania. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w tak zwanym trybie zastępczym, przewidzianym w art. 44 k.p.a., z dniem 28 stycznia 2010 r. Zatem w niniejszej sprawie skarżący obowiązany był przedłożyć żądane dokumenty do dnia 18 lutego 2010 r. (art. 57 § 2 k.p.a.). W tym okresie skarżący nie wykonał wezwania, wobec tego wszczęto postępowanie administracyjne w celu cofnięcia mu licencji, którą ostatecznie Prezydent cofnął. W sprawie skarżący nie zaprzeczał faktowi niewykonania powyższego wezwania. Sednem sprawy jest natomiast to, że skarżący nie miał wiedzy na temat toczącego się wobec niego postępowania. Stosownie do art. 42 § 1 k.p.a. pisma - a decyzja, wezwanie i zawiadomienie jest pismem w rozumieniu powołanego przepisu, doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Sąd ustalając adres, na jaki winna być kierowana korespondencja skarżącego zbadał dokument licencji oraz zaświadczenia o wpisie działalności gospodarczej skarżącego do ewidencji gospodarczej. Dokumenty te zawierają odpowiednio, jako siedzibę oraz miejsce wykonywania działalności gospodarczej adres, na który kierowana była korespondencja skarżącego tj. wezwanie do przedłożenia dokumentów; zawiadomienie o wszczęciu postępowania oraz decyzja cofająca licencję. Wobec tego Prezydent prawidłowo uznał, iż adres podany w licencji jest adresem, na który zgodnie z art. 42 § 1 k.p.a. winna być kierowana korespondencja do skarżącego. Wobec tego - skoro korespondencja była kierowana na prawidłowy adres, to Prezydent miał obowiązek, w sytuacji jej zwrotu z adnotacją "niepodjęto w terminie", zastosować w sprawie art. 44 k.p.a. Stanowisko to potwierdza również fakt, że Prezydent o nowym adresie skarżącego do korespondencji dowiedział się dopiero 19 lipca 2010 r. z oświadczenia skarżącego (tj. prawie dwa miesiące po wydaniu decyzji). Decyzja administracyjna jest to władczy akt organu administracji publicznej, wymagający dla swojego bytu prawnego skutecznego doręczenia stronie, której praw lub obowiązków dotyczy. Ustawodawca, celem zapewnienia możliwości takiego doręczenia, wprowadził w Kodeksie postępowania administracyjnego m.in. przepis art. 42 § 1 i art. 44. Pierwszy z nich tyczy zwykłego doręczenia, tj. sytuacji w której, strona lub inna uprawniona osoba, faktycznie odbiera kierowaną do strony korespondencję. Jednakże w sytuacji, gdy nie ma możliwości zastosowania doręczenia zwykłego (a taką sytuację mamy w sprawie), następuje automatyczna możliwość zastosowania doręczenia zastępczego. Art. 44 k.p.a stanowi, że w razie niemożności doręczenia przesyłki adresatowi w sposób przewidziany m.in. w art. 42 k.p.a., aby powstało prawne domniemanie doręczenia przesyłki, muszą łącznie wystąpić następujące okoliczności: 1. złożenie pisma w urzędzie pocztowym (lub w urzędzie gminy) na okres 14 dni; 2. umieszczenie odpowiedniego zawiadomienia o złożeniu pisma (awizo i powtórne awizo); 3. upływ terminu do odbioru pisma. W rozpoznawanej sprawie przesłanki te zostały spełnione (vide koperta, w której przesłano skarżącemu decyzję wraz z pieczęciami Urzędu Pocztowego), co słusznie stwierdził organ, a w konsekwencji uznał, że decyzja cofająca licencję została doręczona skarżącemu skutecznie z dniem 9 czerwca 2010 r. Skuteczność powyższego doręczenia spowodowała, że od dnia następnego – tj. od 10 czerwca 2010 r., rozpoczął bieg czternastodniowy termin do wniesienia odwołania (art. 129 § 2 k.p.a.). Przekroczenie przez skarżącego tego terminu (upłynął on 23 czerwca 2010 r.) spowodowało konieczność złożenia przez skarżącego wniosku o jego przywrócenie, czemu skarżący zadość uczynił. SKO rozpoznając ów wniosek przywróciło termin do wniesienia odwołania i rozpoznało sprawę. W ocenie Sądu SKO właściwie i słusznie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta. Jak już wcześniej wskazano art. 15 ust. 3 pkt 1 u.t.d. stanowi wprost, że nie przedstawienie, w wyznaczonym terminie (w sprawie trzy tygodnie) dokumentów wskazanych w art. 83 u.t.d. spowodować może cofnięcie licencji. Skoro skarżący na wezwanie Prezydenta nie przedłożył stosownych dokumentów (określonych w art. 83 ust. 1 u.t.d.), a w wezwaniu tym pouczono, że brak jego wykonania skutkować będzie zastosowaniem sankcji przewidzianej w art. 15 ust. 3 pkt 1 – cofnięciem licencji, oraz wobec skutecznego doręczenia zarówno wezwania (z dniem 28 stycznia 2010r.), jak i zawiadomienia o wszczęciu postępowania (z dniem 15 marca 2010 r.) oraz decyzji Prezydenta (z dniem 9 czerwca 2010 r.); SKO nie miało podstaw do zmiany lub uchylenie rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Reasumując Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie postępowania zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a zgromadzony materiał dowodowy dawał podstawę do wydania przez SKO zaskarżonej decyzji. Rozstrzygnięcia organów obu instancji zostały uzasadnione w sposób odpowiadający prawu. Nadto w sprawie uwzględniono słuszny interes skarżącego, bowiem SKO na jego korzyść przychyliło się do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić, co orzeczono w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia, 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.