VI SA/Wa 2383/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2015 r. sprawy ze skargi M. S.A z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Zarządu [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej M. S.A z siedzibą w [...] kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.), utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] W. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. odmawiającej wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, w części gastronomicznej kompleksu "[...]" usytuowanej w [...] przy ul. [...] lok. [...], [...], [...], [...] w W. Do wydania niniejszej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. M. S.A. (zwana dalej "skarżącą", "stroną skarżącą") wniosła o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % alkoholu oraz piwa, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, w części gastronomicznej kompleksu "M." usytuowanej w [...] przy ul. [...], [...], [...], [...] w W.. Ustalono, że strona skarżąca posiada zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w barach: [...]- na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w zawartości do 4,5 % alkoholu oraz piwa, a także w stoiskach gastronomicznych w ośmiu salach kina "M." ([...]) - na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w zawartości do 4,5 % alkoholu oraz piwa. W toku postępowania strona skarżąca wskazała, że M. [...] stanowią jeden punkt sprzedaży posiadający wiele stanowisk sprzedaży napojów alkoholowych, dlatego też winien być traktowany jako całość, a nie osobne lokale gastronomiczne. Organ w toku postępowania przeprowadził oględziny, w wyniku których ustalił, że część gastronomiczna [...] znajduje się na [...] poziomie wyodrębnionej powierzchni [...] w [...]. Na poziomie [...] znajdują się dwa bary, na poziomie [...] - po jednym barze, natomiast w salach kinowych (poziom [...]) znajdują się ruchome stoiska gastronomiczne. Do [...] prowadzi jedno wejście z [...], a pomiędzy poziomami istnieje jedno przejście dla klientów kina. Po przeprowadzeniu postępowania organ I instancji w dniu [...] kwietnia 2014 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % alkoholu oraz piwa, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, w części gastronomicznej kompleksu "M." usytuowanej w [...] przy ul. [...], [...], [...], [...] w W.. Organ uzasadniając swoje rozstrzygnięcie wskazał, że decyzje zezwalające na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych wydane w okresie poprzedzającym wniosek z dnia [...] stycznia 2014 r. są nie tylko obowiązujące, ale i ostateczne. Organ wskazał, że wystąpienia z nowym żądaniem załatwionym w administracyjnym toku wymaga co do zasady wzruszenia poprzedniego rozstrzygnięcia, a organ stwierdził, że nie ma podstaw do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 i 5 k.p.a. Od powyższej decyzji strona skarżąca złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie, w którym wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji albo o stwierdzenie nieważności organu I instancji. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2014 r. została wydana niezgodnie z zakresem wniosku. We wniosku wniesiono o wydanie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych do spożycia w miejscu sprzedaży, tj. w lokalu kina wielosalowego pod szyldem M. położonego przy ul. [...] w W. Wskazano, że wnioski dotyczyły całego [...] M. zlokalizowanego w W. w [...] w jednym lokalu oznaczonym w umowie najmu jako lokale nr [...], a nie wbrew sformułowaniu użytemu w zaskarżonej decyzji tylko w "części gastronomicznej kompleksu M.". Podkreślono, że wyrażenie we wniosku części gastronomicznej miał na celu jedynie odróżnienie sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu sprzedaży od sprzedaży napojów alkoholowych prowadzonej przez sklepy. Strona skarżąca podniosła, że wniosek z dnia [...] stycznia 2014 r. miał na celu zastąpienie [...] obecnie istniejących zezwoleń. M. podkreśliło, że we wniosku, jak i w toku postępowania jednoznacznie określało, że w zakresie istniejących zezwoleń warunkowo wnoszono o wydanie decyzji administracyjnych w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. stwierdzających wygaśnięcie pokrywających się zezwoleń. Nadto wskazano, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa bowiem organ ją wydający nie zwrócił się o opinię do komisji rozwiązywania problemów alkoholowych. Skarżący podniósł, że decyzja została wydana w oparciu o złą podstawę prawną, tj. art. 18 ust. 12 pkt 1 i ust. 3 pkt. 1 U.w.t.p.a., który dotyczy likwidacji punktu sprzedaży. Konkludując strona skarżąca wskazała, że zaskarżona decyzja nie ma uzasadnienia prawnego, zaś wydający ją organ naruszył określoną w art. 22 Konstytucji zasadę wolności gospodarczej poprzez wydanie decyzji "z przyczyn ekonomicznych", tj. z obawy o uszczuplenie wpływów z tytułu opłat określonych w ustawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie rozpoznając niniejsze odwołanie uznał, że nie zasługuje ono na uwzględnienie. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał na brzmienie art. 18 ustawy o wychowywaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz na art. 21 tej ustawy, który wskazuje na definicję legalną wydzielonego stoiska. Organ odwoławczy wskazał, że w jego ocenie decyzja organu I instancji odmawiająca wydania jednego zezwolenia w miejsce poprzednio wydanych zezwoleń jest prawidłowa bowiem strona skarżąca wniosła o wydanie jednego zezwolenia w miejsce kilku przez siebie posiadanych, która to czynność wymaga wzruszenia poprzedniego rozstrzygnięcia. W obecnym stanie faktycznym organ orzekałby w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej prawomocną decyzją. Organ II instancji stwierdził, że w sprawie niniejszej nie zostały spełnione przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. Wydanie zaś kolejnej decyzji w sprawie już rozstrzygniętej decyzją ostateczną nie jest możliwe. Uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej, stwierdzenie jej nieważności, a także wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego lub w ustawach szczególnych. Kolegium podkreśliło, że złożony przez stronę skarżącą wniosek pokrywa się z wnioskami w sprawach poprzednio załatwionych decyzją ostateczną, co wskazuje na tożsamość podmiotowo - przedmiotową. Organ wyjaśnił również, że pozytywne rozpoznanie złożonego wniosku spowodowałoby problemy natury formalnej, np.: cofnięcie zezwolenia dla jednego z punktów, likwidacja jednego punktu spowodowałoby cofnięcie zezwolenia dla wszystkich punktów znajdujących się pod jednym adresem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu stwierdziło, że wniosek z dnia [...] stycznia 2014 r. wskazywał w pkt 4: "część gastronomiczna [...] M.". Także w piśmie wnioskodawcy z dnia 7 kwietnia 2014 r. wskazano, iż wniosek dotyczy wydania zezwoleń na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w częściach gastronomicznych [...] "M.". W związku z powyższym za niezgodne ze stanem faktycznym organ odwoławczy uznał stwierdzenie zawarte w odwołaniu, iż wniesiono o wydanie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych do spożycia w miejscu sprzedaży, czyli w lokalu kina wielosalowego pod szyldem M. położonego przy ul. [...] w W., a także iż wskazano, że wnioski dotyczyły całego [...] M. zlokalizowanego w W. w [...] w jednym lokalu oznaczonym w umowie najmu jako lokale nr [...]. Odnosząc się do kolejnych zarzutów odwołania organ II instancji stwierdził, że w toku postępowania administracyjnego uzyskano opinię komisji rozwiązywania problemów alkoholowych. Jednocześnie wskazał, że decyzja organu I instancji została wydana na podstawie właściwej, obowiązującej podstawy prawnej, czyli art. 18 ust. 1 i ust. 2 oraz ust. 3 pkt. 1 U.w.t.p.a. Tym samym organ II instancji uznał, że decyzja odpowiada prawu, a Prezydent [...] W. dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego i nie uchybił przepisom postępowania. Następnie strona skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła decyzjom obu instancji: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 106 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r. (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej "k.p.a.") w związku z art. 18 ust. 3a ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1356 z późn. zm.) poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez uzyskania opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, co powoduje, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa i dotknięta jest nieważnością, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2) p.p.s.a.; 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy oraz niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, polegające na: a) błędnym uznaniu, że strona skarżąca wystąpiła z żądaniem już załatwionym w toku administracyjnym oraz że wniosek skarżącej z dnia [...] stycznia 2014 roku o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa, przeznaczonych do spożycia w kompleksie "M." usytuowanym w [...] przy ul. [...], [...], [...], [...] w W. ("wniosek") pokrywa się z jej wnioskami w sprawach poprzednio załatwionych decyzjami ostatecznymi, o czym w błędnej ocenie organu świadczy tożsamość podmiotowo-przedmiotowa wniosków i fakt, że decyzje zezwalające na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych wydane w okresie poprzedzającym wniosek są ostateczne i obowiązujące, podczas gdy ani wniosek nie jest tożsamy z poprzednio składanymi przez skarżącą wnioskami, ani też nie zmierza do wydania decyzji tożsamej z już wydanymi decyzjami na rzecz skarżącej, a ponadto stanowi wszczęcie całkowicie nowej sprawy administracyjnej, b) błędnym uznaniu, że stanowiska sprzedaży obecnie funkcjonujące na terenie [...] skarżącej są samodzielnymi, oddzielonymi punktami sprzedaży i nie wchodzą w skład jednego punktu sprzedaży, a także, że nie jest możliwe wydanie zezwolenia dla całego [...] "M." usytuowanego w [...] przy ul. [...], [...], [...], [...] w W., podczas gdy w czasie oględzin ustalono, że strona skarżąca jest beneficjentem wszystkich dotychczasowo wydanych zezwoleń, każde zezwolenie zostało wydane dla stanowiska sprzedaży zarejestrowanego pod tym samym adresem, do każdego wniosku o wydanie zezwolenia załączono tę samą umowę najmu, do [...] prowadzi jedno wejście, klienci skarżącej mają swobodę przemieszczenia się pomiędzy stanowiskami sprzedaży, rejestracja sprzedaży odbywa się za pomocą zintegrowanego systemu kasowego, przy obowiązujących jednakowych cenach we wszystkich stanowiskach sprzedaży, Skarżąca posiada jeden magazyn dla wszystkich stanowisk sprzedaży a także jeden system stanu magazynowego wspólny dla wszystkich stanowisk - co potwierdza, że kompleks "M." stanowi jeden punkt sprzedaży, w ramach którego skarżąca posiada kilka stanowisk sprzedaży, c) błędnym uznaniu, że wydanie zezwolenia skarżącej zgodnego z wnioskiem uniemożliwi kontrolę punktów sprzedaży prowadzoną przez Radę Gminy na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, podczas gdy organ jednocześnie przyznaje, że ww. przepis nie ma zastosowania do wniosku skarżącej rozpatrywanego w niniejszym postępowaniu, d) błędnym uznaniu, że przychylenie się do wniosku spowodowałoby problem natury formalnej, ponieważ cofnięcie zezwolenia dla jednego ze stanowisk spowodowałoby cofnięcie zezwolenia dla wszystkich stanowisk sprzedaży skarżącej, podczas gdy powyższy argument przemawia za udzieleniem zezwolenia zgodnego z wnioskiem i odpowiada celowi ustawy o wychowaniu w trzeźwości, ponieważ w przypadku zaistnienia przesłanek do cofnięcia zezwolenia skarżącej na sprzedaż napojów alkoholowych, cofnięcie powinno nastąpić bezwzględnie dla całego punktu sprzedaży, a nie tylko dla jednego stanowiska sprzedaży strony skarżącej, e) błędnym uznaniu, że organ I instancji, zgodnie z art. 18 ust. 3a ustawy o wychowaniu w trzeźwości, zwrócił się o opinię do gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych pismem z dnia [...] marca 2014 r., na które to pismo komisja odpowiedziała, podczas gdy ww. pismo zostało skierowane do Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w celu wydania opinii prawnej czy zasadne jest wydanie jednego zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych dla całego [...] i nie stanowiło pisma w przedmiocie uzyskania opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, wymaganej przez ustawę o wychowaniu w trzeźwości; f) błędnym uznaniu, że strona skarżąca nie wnosiła o wygaśnięcia dotychczasowo przyznanych decyzji skarżącej w przypadku udzielenia zezwolenia zgodnie z wnioskiem, podczas gdy w toku postępowania skarżąca wielokrotnie wyjaśniała, że jej celem jest uzyskanie jednego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych na terenie [...] M. w [...] w W., co w konsekwencji ma doprowadzić do zastąpienia już posiadanych zezwoleń jednym ogólnym dla punktu sprzedaży, a w szczególności strona skarżąca w piśmie z dnia [...] kwietnia 2014 r. wyjaśniła, że w przypadku wydania decyzji zgodnej z wnioskiem, skarżąca planuje wystąpić o stwierdzenie wygaśnięcia dotychczasowo wydanych skarżącej zezwoleń; g) zaniechaniu ustalenia, że skarżąca wystąpiła o zastąpienie posiadanych zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych uzyskanych na wiele stanowisk sprzedaży w kompleksie kinowym "M." [...] przy ul. [...] jednym zezwoleniem ogólnym na sprzedaż alkoholu w kompleksie "M." usytuowanym w [...] przy ul. [...], [...], [...], [...] w W., stanowiącym jeden punkt sprzedaży; 3) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 8, art. 11, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonej decyzji bez wskazania faktów, które zostały udowodnione w toku postępowania, dowodów na których organ się oparł, a także na sporządzeniu uzasadnienia prawnego bez wyjaśnienia podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, co skutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji bez wystarczającego wyjaśnienia skarżącej powodów odmowy wydania zezwolenia zgodnego z wnioskiem oraz podstaw tej odmowy; 4) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6 i art. 8 k.p.a. polegające na dokonywaniu czynności przez organ w taki sposób, że podstawy jego działania nie są zrozumiałe dla skarżącej, czego skutkiem jest działanie na niekorzyść skarżącej i wydanie zaskarżonej decyzji niezgodnej z wnioskiem oraz nie mającej oparcia w przepisach prawa; 5) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 155 k.p.a. w związku z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezastosowanie wyżej wymienionego przepisu w sytuacji gdy celem skarżącej jej uzyskanie zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych, które m.in. zastąpi już posiadane przez skarżącą zezwolenia w tym zakresie, a przepisy szczególne nie sprzeciwiają się tej zmianie a ponadto za zmianą w tym zakresie przemawia interes społeczny i słuszny interes strony; 6) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 18 ust. 1 i ust. 2 oraz ust. 3 pkt 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości poprzez błędne uznanie, że wydanie zezwolenia zgodnego z wnioskiem nie może nastąpić dla całego [...] "M." usytuowanego w [...] przy ul. [...], [...], [...], [...] w W., błędne uznanie, że wniosek prowadzi do wykładni rozszerzającej zamkniętego katalogu zezwoleń na prowadzenie sprzedaży napojów alkoholowych oraz jest sprzeczny z celem ustawy o wychowaniu w trzeźwości jakim jest ograniczenie dostępności alkoholu, podczas gdy wniosek skarżącej zawierał wszelkie elementy niezbędne do wydania zezwolenia i brak było przesłanek negatywnych na gruncie ustawy o wychowanki w trzeźwości do odmowy wydania zezwolenia zgodnego z wnioskiem; 7) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 22 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz. U. Nr 78, poz. 483, dalej "Konstytucja"), w związku z art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej z dnia 2 lipca 2004 roku (tj. z dnia 24 kwietnia 2013 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 672) w związku z art. 18 ust. 1 i ust. 2 oraz ust. 3 pkt. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości poprzez wydanie zaskarżonej decyzji, która ogranicza wolność działalności gospodarczej skarżącej, podczas gdy w niniejszej sprawie nie istnieją przesłanki, w tym w szczególności na gruncie ustawy o wychowaniu trzeźwości, do wydania decyzji odmownej i uzasadniającej ograniczenie wolności działalności gospodarczej. W związku z podnoszonymi zarzutami skarżąca wniosła o: 1) na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, alternatywnie w przypadku uznania, że brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji strona wniosła o: 2) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. – uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, 3) na podstawie art. 135 p.p.s.a. o rozważenie możliwości stwierdzenia nieważności także decyzji organu I instancji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa lub uchylenie w całości także decyzji organu I instancji, 4) na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji narusza przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Kwestie związane ze sprzedażą napoi alkoholowych uregulowane zostały w ustawie z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ww. ustawy sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do sprzedaży w miejscu spożycia może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia, które wydawane jest na wniosek przedsiębiorcy w formie decyzji administracyjnej. W niniejszej sprawie M. S.A. pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. wystąpiła z wnioskiem o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w części gastronomicznej w kompleksie kinowym M., usytuowanej w [...] przy ul. [...] w W. Skarżąca wystąpiła o zezwolenie dotyczące napojów alkoholowych zawierających: do 4,5 % alkoholu oraz piwa, powyżej 4,5 % do 18 % alkoholu (z wyjątkiem piwa), powyżej 18 % alkoholu. Z akt sprawy wynika, że skarżąca posiada zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych w kilku barach a także w stoiskach gastronomicznych w ośmiu salach kina "M.", znajdujących się na terenie [...] przy ul. [...] w W. Zgodnie z jej pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. domagała się ona zastąpienia kilkunastu zezwoleń jednym zezwoleniem dotyczącym całego pozostawającego w jej dyspozycji kompleksu w przedziałach do 4,5 % alkoholu oraz piwa, powyżej 4,5 % do 18 % alkoholu (z wyjątkiem piwa) i powyżej 18 % alkoholu. Według oceny Sądu, organy orzekające w sprawie, nie wyjaśniły w sposób dogłębny treści żądania skarżącej, zawartych we wnioskach z dnia 9 stycznia 2014 r., co czego były zobowiązane w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Przede wszystkim należy wskazać, że skarżącej nie chodziło o tzw. "konsolidację zezwoleń", ale o zastąpienie nowymi zezwoleniami kilku czy kilkunastu istniejących zezwoleń. Sąd orzekający w tej sprawie zwraca przy tym uwagę, że odmawiając wydania zezwolenia na poszczególne alkohole (do 4,5 %, od 4,5 % do 18 % i powyżej 18 % zawartości alkoholu) organ winien uzyskać opinię gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zasadności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy. Powyższe uchybienie skutkuje naruszeniem art. 18 ust. 3a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Uchwała rady gminy jest konieczna do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż alkoholu. Zgodnie z wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2007 r., w sprawie pod sygnaturą II GSK 120/07, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: "Po dodaniu z dniem 9 listopada 2002 r. do ustawy nowego art. 18 ust. 3 a), uległy istotnej zmianie przesłanki wydawania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży, oddzielnie dla każdego ich rodzajów - w ten sposób, że organ wydaje je "po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktów sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2". Zarówno treść art. 18 ust. 3a Ustawy o wychowaniu w trzeźwości, jak i przytoczone powyżej orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, potwierdzają, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze bezzasadnie uznało, że w niniejszej sprawie nie jest konieczne zasięgnięcie opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, uzyskanie opinii, o której mowa w art. 18 ust. 3a Ustawy o wychowaniu w trzeźwości nie było konieczne, ponieważ przepis ten znajduje zastosowanie w przypadku wydania zezwolenia na sprzedaż alkoholu, nie zaś w przypadku konsolidacji zezwoleń, jak było w niniejszej sprawie. Tymczasem z akt sprawy nie wynika, że skarżąca domagała się konsolidacji zezwoleń. Skarżąca zgodnie z wyjaśnieniami złożonymi na rozprawie wystąpiła o nowe zezwolenie a po jego uzyskaniu chciała wygasić zezwolenia już istniejące. Na marginesie sprawy Sąd zauważa, że twierdzenie organu jest bezpodstawne również dlatego, że Ustawa o wychowaniu w trzeźwości nie przewiduje możliwości "konsolidacji" zezwoleń na sprzedaż alkoholu oraz tym bardziej, nie zawiera szczególnej, odrębnej procedury dla tego typu wniosku. Rozpoznając ponownie sprawę organ w pierwszej kolejności ustali treść przedmiotowego wniosku, a następnie zasięgnie opinii, o której mowa w art. 18 ust. 3a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Mając na uwadze fakt naruszenia przez organy zarówno przepisów postępowania jak i prawa materialnego działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Sąd skargę uwzględnił na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzekł o niewykonalności zaskarżonych decyzji, a na podstawie art. 200 p.p.s.a. o kosztach. Na marginesie sprawy ustalając, czy bary wchodzą w skład jednego punktu sprzedaży organ winien kierować się poza wskazanymi w decyzji kryteriami także treścią decyzji z 3 grudnia 2013 r. Powiatowego Inspektora Sanitarnego (w aktach sprawy) oraz tym czy dotychczasowe punkty sprzedaży mają ten sam NIP, Regon, czy pracują w nich ci sami pracownicy i kto jest ich właścicielem i prowadzącym (czy nie są dzierżawione przez inny podmiot).