VI SA/Wa 2388/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2017 r. sprawy ze skargi A.K. na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu adwokackiego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu adwokackiego postanawia: 1. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie; 2. zwrócić skarżącej A. K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Komisja Egzaminacyjna II Stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu adwokackiego (dalej: "Komisja II Stopnia", "organ") uchwałą z [...] września 2016 r., działając na podstawie art. 78h ust. 1, ust. 9 i ust. 12 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz.U. z 2015 r. poz. 615 ze zm.; dalej "Poa.") w związku z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa., po rozpatrzeniu odwołania A. K. (dalej "zdająca", "skarżąca"), utrzymała w mocy uchwałę nr [...] z [...] kwietnia 2016 r. Komisji Egzaminacyjnej do przeprowadzenia egzaminu adwokackiego z siedzibą w [...] w sprawie ustalenia wyniku egzaminu adwokackiego (dalej "Komisja Egzaminacyjna"). W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Komisja II Stopnia wyjaśniła, że wskazaną wyżej uchwałą z [...] kwietnia 2016 r. został ustalony negatywny wynik z egzaminu adwokackiego A. K., która z zadania z zakresu prawa karnego otrzymała ocenę dobrą, z zadania z zakresu prawa cywilnego ocenę niedostateczną, z zadania z zakresu prawa gospodarczego ocenę niedostateczną oraz z zadania z zakresu prawa administracyjnego ocenę dobrą. W konsekwencji wynik końcowy egzaminu adwokackiego został ustalony jako negatywny. Komisja II Stopnia dokonała analizy obowiązującego stanu prawnego i stwierdziła w szczególności, że z punktu widzenia zakresu orzekania szczegółowe ustosunkowanie się Komisji II Stopnia winno obejmować te zarzuty i argumenty, które zostały zawarte w odwołaniu zdającej. Odnośnie do zadania z prawa cywilnego, jak przypomniała Komisja II Stopnia, egzaminatorzy za nieprawidłowy uznali zakres zaskarżenia oraz wniosek apelacyjny, w którym zdająca domagała się uchylenia postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Skarżąca, jak przypomniał organ, nie zgodziła się za stanowiskiem egzaminatorów wywodząc w odwołaniu, że zaskarżenie postanowienia w całości jest korzystne dla reprezentowanej strony, gdyż otwiera drogę Sądowi II instancji do skontrolowania prawidłowości rozstrzygnięcia w pełnym zakresie, gdyż Sąd ten nie jest związany wnioskiem apelacji a jedynie granicami zaskarżenia. Odnosząc się do powyższego Komisja II Stopnia wskazała, że apelacja opracowana przez skarżącą jest rozwiązaniem kazusu egzaminacyjnego. Wymogi stawiane środkowi odwoławczemu sporządzonemu w ramach egzaminu adwokackiego nie sprowadzają się wyłącznie do spełnienia przez niego wymogów formalnych określonych w art. 368 § 1 i 2 k.p.c. Egzaminatorzy oceniający pracę nie mogą brać pod uwagę jedynie takich aspektów, które bierze pod uwagę sąd drugiej instancji, ale również te wymogi, które wynikają z przepisów ustawy – Prawo o adwokaturze, a w szczególności art. 78e ust. 1 Poa. Samo spełnienie wymogów formalnych przez apelację nie jest wystarczające dla uzyskania oceny pozytywnej. Jak stwierdził organ, idąc tokiem rozumowania skarżącej zawsze korzystniej jest zaskarżyć orzeczenie w całości niż w części, gdyż sąd drugiej instancji zbada sprawę w całości ponownie, a wniosek apelacyjny jest obojętny bo sąd nie jest nim związany. Od osoby zdającej egzamin adwokacki wymaga się jednak, aby obrane rozwiązanie było adekwatne do problemu zawartego w kazusie egzaminacyjnym. Ocenie podlega bowiem, jak podał organ, rozwiązanie zadania w całości i jego merytoryczna poprawność. Komisja II Stopnia, odnosząc się do postawionego przez zdającą zarzutu naruszenia prawa procesowego, tj. art. 233 § 1 k.p.c., uznała go za poprawny. Wyjaśniła, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia tego przepisu przez wyprowadzenie z materiału dowodowego wniosków sprzecznych z tym materiałem polegających na przyjęciu, że pieniądze wydatkowane na zakup mieszkania nie pochodziły z majątku osobistego Andrzeja Borowskiego. Z materiału dowodowego wynika, że wnioskodawca dysponował odpowiednimi środkami finansowymi pochodzącymi z uzyskanego zadośćuczynienia i oszczędności, a przy tym zapłata za mieszkanie pochodziła z jego rachunku bankowego, natomiast uczestniczka postępowania przed zawarciem związku małżeńskiego uzyskiwała dochody na poziomie 1.500 zł miesięcznie. Dopiero podniesienie w apelacji właściwych zarzutów naruszenia prawa procesowego uprawniało zdającą do przejścia do zarzutów naruszenia prawa materialnego. Zdaniem Komisji II Stopnia, prawidłowym zarzutem, jaki powinien znaleźć się w apelacji w zakresie rozliczenia nakładów poczynionych przez wnioskodawcę z majątku osobistego na majątek wspólny, powinno być naruszenie art. 45 § 1 zdanie drugie Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (k.r.o.), z którego wynika, że każdy z małżonków może żądać zwrotu wydatków i nakładów, które poczynił ze swojego majątku osobistego na majątek wspólny. Jak podał organ, skarżąca naruszenia tego przepisu nie dostrzegła, co jest konsekwencją przyjętej przez nią koncepcji, że mieszkanie stanowi majątek osobisty wnioskodawcy. Komisja II Stopnia przypomniała, że w apelacji skarżąca sformułowała zarzut naruszenia art. 684 k.p.c. w związku z art. 567 § 3 k.p.c., wskazując, że Sąd nie poczynił właściwych ustaleń co do składu majątku wspólnego, a co powinien dokonać z urzędu. W uzasadnieniu apelacji wywiodła, że Sąd nie wystąpił do banku o wskazanie, jakie środki były zgromadzone na rachunku bankowym na datę ustania wspólności, nie ustalił też do kogo należały meble wywiezione przez uczestniczkę. W odwołaniu skarżąca wywiodła natomiast, że zarzut ten to w istocie zarzut nierozpoznania istoty sprawy, który uzasadnia wniosek apelacyjny o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Jak wskazała Komisja II Stopnia, uwadze skarżącej umknęło to, że strony wyraźnie w toku postępowania, konsekwentnie nie domagały się podziału majątku w zakresie ruchomości – mebli. Wnioskodawca nie wnosił w tym zakresie o spłatę (wynika to również z protokołu ostatniej rozprawy). W takiej sytuacji objęcie podziałem (rozliczeniem) ruchomości – mebli jest sprzeczne ze stanowiskiem reprezentowanej strony. Odnosząc się do kwestii związanej z rozliczeniem środków pieniężnych, Komisja II Stopnia podkreśliła, że stanowisko stron w tym zakresie było zgodne. Obie strony wskazywały, że na rachunku było 250.000 zł, które wypłacił wnioskodawca oraz 100.000 zł, które wypłaciła wnioskodawczyni. W takiej sytuacji Sąd nie musiał czynić w tym zakresie własnych ustaleń. Uwadze skarżącej umknęło też, jak podał organ, że środki pieniężne pobrane zostały przez uczestniczkę przed ustaniem wspólności majątkowej, nie wchodziły w skład majątku wspólnego na datę ustania wspólności ani nie istniały w chwili podziału. Roszczenie z tego tytułu należało zatem traktować tak jak roszczenie z tytułu zwrotu wydatków z majątku wspólnego na majątek osobisty jednego z małżonków, a zatem w tym zakresie właściwy byłby zarzut naruszenia art. 45 § 1 k.r.o. Organ dodał, że omawiany zarzut, sformułowany przez skarżącą, nie jest zarzutem braku rozpoznania istoty sprawy. Stanowisko, że zarzut naruszenia art. 684 k.p.c. w związku z art. 567 § 3 k.p.c. jest zarzutem braku rozpoznana istoty sprawy skarżąca przyjęła dopiero w odwołaniu, starając się uzasadnić wniosek o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Co do podnoszonego przez skarżącą braku zgłoszenia żądań w zakresie wypłaconych środków pieniężnych, Komisja II Stopnia stwierdziła, że roszczenie z tego tytułu należało traktować tak jak roszczenie z tytułu zwrotu wydatków z majątku wspólnego na majątek osobisty jednego z małżonków, a zatem w tym zakresie właściwy byłby zarzut naruszenia art. 45 § 1 k.r.o. Zostało ono zawarte we wniosku (pkt 1). Wnioskodawca domagał się zasądzenia na jego rzecz kwoty 50.000 zł od uczestniczki, zostało ono zatem, jak uznał organ, sformułowane również w sposób odpowiadający art. 187 § 1 pkt 1 k.p.c. w związku z art. 13 k.p.c. i zostało należycie uzasadnione. Za błędny Komisja II Stopnia uznała zarzut naruszenia art. 43 § 2 k.r.o. Wyjaśniła, że Sąd nie ustala nierównych udziałów w majątku wspólnym bez wyraźnego żądania w tym zakresie. Na żadnym etapie postępowania przed Sądem I instancji żadna ze stron nie zgłosiła żądania ustalenia nierównych udziałów. Na etapie postępowania apelacyjnego zgłoszenie wniosku o ustalenie nierównych udziałów w majątku wspólnym jest zaś niedopuszczalne. Nie można przyjąć, w ocenie organu, jak wywiodła skarżąca w odwołaniu, że Sąd I instancji z treści oświadczeń wnioskodawcy składanych w toku postępowania powinien domyślić się, że skarżący domaga się określenia nierównych udziałów. Ponadto złożenie takiego wniosku wymagałoby od wnioskodawcy wskazania, jakie udziały małżonków winny zostać ustalone, przy czym nie jest zadaniem sądu wyliczanie udziałów we własnym zakresie bez wyraźnego żądania, wyłącznie na podstawie kwot, jakich zasądzenia domaga się strona. W konsekwencji Komisja II Stopnia podzieliła stanowisko egzaminatorów, że wniosek o ustalenie nierównych udziałów zgłoszony w apelacji jest spóźniony, a zatem jest błędny. Odnośnie do zarzutu postawionego dokonanej ocenie z prawa cywilnego Komisja II Stopnia stwierdziła, że egzaminatorzy ocenili tę część pracy skarżącej prawidłowo, zgodnie z kryteriami określonymi w art. 78e ust. 1 Poa., biorąc pod uwagę zarówno pozytywne aspekty tej części egzaminu, jak i popełnione błędy. Z kolei wobec zasadności odwołania w zakresie oceny z prawa gospodarczego Komisja II Stopnia stwierdziła, że zasługuje ono na uwzględnienie. Za trafne uznała stanowisko skarżącej, że sporządzona przez nią apelacja nie zawierała braków formalnych ani uchybień skutkujących jej odrzuceniem przez Sąd II instancji, co oznacza, że mógłby zostać nadany jej bieg. Podkreśliła, że stanowisko to jest zgodne z oceną obu egzaminatorów. W ocenie organu, zdająca trafnie uznała, że w zaistniałym stanie faktycznym koniecznym było sporządzenie apelacji od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie, a nie opinii prawnej o niezasadności jej wnoszenia, co świadczy o prawidłowym kierunku działania autorki apelacji w interesie reprezentowanej strony. Zasadnie także wyrok został zaskarżony w całości z poprawnym wnioskowaniem o jego zmianę i oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej zwrotu kosztów procesu za I i II instancję. Zdaniem Komisji II Stopnia, skarżąca zasadnie podniosła, że wbrew ocenie jednego z egzaminatorów, jej praca zawiera zarzut naruszenia art. 98 k.p.c., co potwierdza także uzasadnienie oceny drugiego egzaminatora, który trafnie stwierdził, że zdająca "wskazała na złe rozstrzygnięcie o kosztach procesu". Zarzut ten został sformułowany w punkcie 5 petitum apelacji i następnie został on uzasadniony na stronie 4 apelacji, z którego to uzasadnienia wynika, że zdająca dostrzegła to, że Sąd I instancji doprowadził do bezpodstawnego wzbogacenia się powódki o 1.000 zł kosztem pozwanej. Co do braku sformułowania wniosku na podstawie art. 380 k.p.c., wobec dostrzeżonych uchybień procesowych Sądu I instancji i przyjętej przez skarżącą strategii procesowej, organ stwierdził, że brak ten nie powinien wpłynąć na obniżenie oceny apelacji skarżącej. W ocenie organu, rację ma skarżąca, że choć nie podniosła w apelacji zarzutu naruszenia art. 321 k.p.c., to jednak zauważyła uchybienie w postaci orzeczenia przez Sąd I instancji co do roszczenia nieobjętego żądaniem pozwu oraz wykazała się wiedzą co do tego, że w związku z powyższym możliwy byłby do podniesienia zarzut naruszenia art. 321 k.p.c., ze sformułowania którego celowo zrezygnowała, mając na względzie interes reprezentowanej strony, co jednoznacznie wynika z treści uwag poczynionych przez zdającą pod tekstem przygotowanej w czasie egzaminu apelacji. Organ wskazał, że Sąd I instancji wadliwie orzekł o uchyleniu zaskarżonej uchwały spółki, zamiast o stwierdzeniu jej nieważności, a w judykaturze pojęcie nierozpoznania istoty sprawy interpretowane jest jako wadliwość rozstrzygnięcia polegająca na wydaniu przez sąd pierwszej instancji orzeczenia, które nie odnosi się do tego, co było przedmiotem sprawy (por. postanowienie SN z 2 lipca 2015 r., sygn. akt V CZ 39/15), jednakże uchylenie wyroku na podstawie art. 386 § 4 k.p.c. nie ma charakteru obligatoryjnego (por. postanowienie SN z 28 stycznia 1999 r, sygn. akt III CKN 146/98) i w związku z tym zwrócenie Sądowi odwoławczemu uwagi na brak rozpoznania istoty sprawy z uwagi na orzeczenie ponad żądanie pozwu z powołaniem się na zarzut naruszenia prawa procesowego, tj. art. 321 k.p.c. oraz art. 328 k.p.c., które to zarzuty sąd bierze pod uwagę tylko na zarzut strony, mogłoby, jak stwierdził organ, wbrew argumentacji jednego z egzaminatorów, skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania, co skarżąca zasadnie uznała za mniej korzystne rozstrzygnięcie jako przedłużające postępowanie w sprawie, niż wnioskowana przez nią zmiana wyroku i oddalenie powództwa z uwagi na podnoszony i wykazywany brak legitymacji czynnej powódki do wniesienia powództwa zgłoszonego w pozwie, jak i opartego na podstawie art. 249 k.s.h., o którym orzekł Sąd, wychodząc poza zakres żądania. W ocenie Komisji II Stopnia, brak podniesienia przez zdającą zarzutu naruszenia art. 328 § 2 k.p.c., nie stanowi istotnego mankamentu jej pracy, gdyż stałby on w pewnej sprzeczności z wnioskiem apelacji o zmianę zaskarżonego wyroku oraz świadomym brakiem wniosku ewentualnego o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Komisja II Stopnia zgodziła się ze skarżącą, że oceny obu egzaminatorów są rozbieżne co do tego, czy zdająca zawarła w ocenianej pracy zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 252 § 1 k.s.h., albowiem jeden z egzaminatorów stwierdził, że w pracy nie sformułowano w ogóle żadnych naruszeń prawa materialnego, a drugi, choć także w jednym miejscu uzasadnienia oceny wskazał, że zabrakło również naruszenia art. 252 § 1 k.s.h. i art. 247 § 2 k.s.h, to jednak w dalszym wywodach stwierdził, że "w ramach postawionych w apelacji zarzutów tylko obszernie, acz lakonicznie stwierdzono ich naruszenie, bez dogłębnego wskazania, na czym to naruszenie ma polegać". Komisja II Stopnia wskazała, że Sąd II instancji, kontrolując prawidłowość zaskarżonego orzeczenia, nie jest związany granicami zarzutów podniesionych w apelacji, może brać z urzędu pod rozwagę naruszenie prawa materialnego, usuwając w postępowaniu apelacyjnym braki wynikające z błędów popełnionych przez Sąd I instancji (por. uchwala składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07, OSNC 2008, nr 6, poz. 55). Jednakże, jak podała, nie zwalnia to profesjonalnego pełnomocnika od zachowania należytej staranności przy reprezentowaniu interesów strony. Stąd choć rację ma skarżąca, że jeżeli doszło do obrazy prawa materialnego, to sąd drugiej instancji w granicach zaskarżenia uchybienia te uwzględniłby z urzędu, podobnie jak naruszenia przepisów postępowania, które prowadzą do nieważności postępowania, jednakże prawidłowo sporządzona, profesjonalna apelacja powinna zawierać także zarzuty naruszenia prawa materialnego, z wyodrębnieniem tych zarzutów jako osobnym elementem apelacji ze wskazaniem naruszonych przepisów prawa i ukierunkowanym ich uzasadnieniem. W ocenie Komisji II Stopnia, sporządzona przez skarżącą apelacja z zakresu prawa gospodarczego była zbieżna z żądaniem reprezentowanej strony, a przy tym potencjalnie skuteczna, ponieważ podniesione zarzuty i ich uzasadnienie trafiały w istotę wadliwości zaskarżonego wyroku. Skarżąca zasadnie zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego, które doprowadziły ten Sąd do dokonania błędnych ustaleń faktycznych. Wytknęła niewłaściwą ocenę zeznań świadka M. M. oraz powódki, brak wykazania przez powódkę faktów, z których wywodzi skutki prawne, tj. zgłoszenia sprzeciwu niezwłocznie po powzięciu zaskarżonej uchwały i zażądania jego zaprotokołowania oraz przyjęcie ustaleń faktycznych sprzecznych z treścią dokumentu urzędowego w postaci aktu notarialnego. Z powyższych względów, jak stwierdziła Komisja II Stopnia, pomimo tego, że część zarzutów egzaminatorów nie była zasadna, a ponadto obaj uznali, że apelacja spełniała wszystkie wymogi formalne oraz została sporządzona poprawnym językiem prawniczym, wystawienie oceny niedostatecznej było zbyt surowe. Wskazała, że zgodnie z art. 78d ust. 10 Poa. egzaminatorzy dokonują oceny przy zastosowaniu następującej skali ocen pozytywnych: celująca, bardzo dobra, dobra i dostateczna. W konsekwencji, nie tylko w pełni idealna praca, zawierająca wszelkie możliwe elementy, może być oceniona pozytywnie. Również praca, w której nie zawarto wszystkich wskazanych w założeniach elementów bądź nie zostały one sformułowane w sposób w pełni poprawny, ale wskazano w niej rozwiązanie w sposób należycie zabezpieczający interes reprezentowanej strony, zasługuje na ocenę pozytywną. Podniesione przez egzaminujących w części trafne zastrzeżenia muszą mieć wpływ na wysokość oceny. Zdaniem organu, analiza zadania i pracy egzaminacyjnej z prawa gospodarczego skłania do wniosku, że skarżąca w sposób dostateczny wypełniła zalecenia zamieszczone w Opisie istotnych zagadnień. W konkluzji Komisja II Stopnia stwierdziła, że skoro ostatecznie skarżąca otrzymała jednak oceny niedostateczne z zadania z zakresu prawa cywilnego, brak jest podstaw do uwzględnienia odwołania. Wyjaśniła, że zgodnie z art. 78f ust. 1 Poa., pozytywny wynik z egzaminu otrzymuje zdający, który z każdej części egzaminu otrzymał ocenę pozytywną. W skardze na uchwałę Komisji II Stopnia skarżąca wniosła o jej uchylenie. Podniosła zarzuty naruszenia następujących przepisów, a mianowicie: 1. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa., poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów skarżącej i niezajęcie stanowiska odnośnie do: - tego, czy o zaliczeniu poszczególnych przedmiotów majątkowych do majątku wspólnego lub majątku osobistego (odrębnego) małżonków decydują złożone przez nich oświadczenia, czy też, jak wskazywała skarżąca w odwołaniu, przepisy k.r.o., - zarzucanego przez skarżącą problemu intertemporalnego związanego z wejściem w życie ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks rodzinny i opiekuńczy oraz niektórych innych ustaw, które to naruszenie, w ocenie skarżącej, miało istotny wpływ na wynik sprawy, skutkując utrzymaniem w mocy zaskarżonej uchwały i nieuwzględnieniem odwołania skarżącej w sytuacji, w której podniesione przez nią, a nierozpatrzone przez Komisję II Stopnia zarzuty wskazywały na alternatywne rozwiązanie przez skarżącą problemu przedstawionego w zadaniu egzaminacyjnym z zakresu prawa cywilnego, które uwzględniało aktualne orzecznictwo Sądu Najwyższego i sądów powszechnych, jak również prawidłową wykładnię przepisów prawa; 2. art. 78e ust. 2 Poa. w związku z art. 78d ust. 1 Poa., polegające na ich błędnej wykładni i przyjęciu, że praca egzaminacyjna skarżącej z zakresu prawa cywilnego nie wypełnia wszystkich wytycznych wskazanych w art. 78e ust. 2 Poa., nie kwalifikując jej do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu adwokata, podczas gdy: - skarżąca sformułowała w niej zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c., który Komisja II Stopnia uznała za prawidłowy, a który skutkować winien zmianą zaskarżonego postanowienia (stanowiącego przedmiot zadania egzaminacyjnego) na korzyść Andrzeja Borowskiego (wnioskodawcy, w którego interesie działać miała skarżąca), przy czym zarzut ten stanowić mógł samodzielną podstawę apelacji, a jego postawienie stanowiło wypełnienie wytycznych wskazanych w art. 78e ust. 2 Poa., tj. zastosowanie właściwych przepisów prawa, przy ich odpowiedniej interpretacji, prowadząc do poprawności zaproponowanego przez skarżącą sposobu rozstrzygnięcia problemu, z uwzględnieniem interesu strony, którą zgodnie z zadaniem reprezentuje, - skarżąca spełniła wymogi formalne apelacji wskazane w k.p.c., realizując wraz z zarzutem z art. 233 § 1 k.p.c. wszystkie wytyczne wskazane w art. 78e ust. 2 Poa., tj. zachowała również wymogi formalne, - skarżąca, w ocenie Komisji II Stopnia, wypełniła w sposób dostateczny zalecenia zamieszczone w Opisie istotnych zagadnień egzaminacyjnych zadania z zakresu prawa gospodarczego, które to naruszenia, w opinii skarżącej, miały istotny wpływ na wynik sprawy, skutkując utrzymaniem w mocy zaskarżonej uchwały i nieuwzględnieniem odwołania skarżącej w sytuacji, w której zgodnie z kryteriami wskazanymi w art. 78e ust. 2 Poa. uzyskać winna ona ocenę co najmniej dostateczną z zadań z zakresu prawa cywilnego i gospodarczego, co skutkować winno zmianą zaskarżonej uchwały, jako że przedstawione przez skarżącą rozwiązania zadań egzaminacyjnych wskazują na przygotowanie skarżącej do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu adwokata; 3. art. 78e ust. 2 Poa., polegające na jego błędnej wykładni i przyjęciu, że pomimo podniesienia przez skarżącą prawidłowych zarzutów naruszenia prawa procesowego, z uwagi na zaproponowanie przez skarżącą alternatywnych w stosunku do Opisu istotnych zagadnień egzaminacyjnych materialnoprawnych podstaw rozstrzygnięcia zadania egzaminacyjnego z zakresu prawa cywilnego, jej praca z zakresu prawa cywilnego nie kwalifikowała się na ocenę co najmniej dostateczną, podczas gdy ten sam problem prawny do czasu jego rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy w drodze uchwały mającej moc zasady prawnej częstokroć w praktyce orzeczniczej doczekuje się kilku alternatywnych rozwiązań, co też odzwierciedlone zostało we wskazywanych w art. 3989 § 1 k.p.c. podstawach przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, prowadząc do nieuwzględnienia odwołania skarżącej w zakresie dotyczącym oceny za apelację z prawa cywilnego tylko z tego powodu, że zaproponowane przez nią materialnoprawne podstawy rozwiązania zadania egzaminacyjnego nie zostały przewidziane w Opisie istotnych zagadnień egzaminacyjnych; 4. art. 78d ust. 6 Poa., polegające na jego błędnej wykładni i przyjęciu, że zadanie z zakresu prawa cywilnego oraz Opis jego istotnych zagadnień egzaminacyjnych abstrahować mogą od utrwalonych w orzecznictwie Sądu Najwyższego rozstrzygnięć dotyczących kwestii terminu zgłoszenia wniosku o rozliczenie nakładów i zastosowania przepisów intertemporalnych wprowadzających zmiany w k.r.o. w okresie objętym stanem faktycznym zadania egzaminacyjnego. W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła argumentację towarzyszącą postawionym wyżej zarzutom. W odpowiedzi na skargę Komisja II Stopnia wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Pismem z dnia [...] maja 2017 r. skarżąca cofnęła skargę wniesioną na ww. decyzję wskazując , że w marcu zdała egzamin na aplikacje adwokacką. Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), skarżąca może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził, by cofnięcie skargi zmierzało do wywołania wspomnianych w cytowanym wyżej przepisie skutków i z tych względów było niedopuszczalne. Sąd uznając zatem cofnięcie skargi za skuteczne orzekł, jak w pkt 1 postanowienia na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. O kosztach orzeczono w pkt 2, w myśl art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.