VI SA/Wa 239/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant ref. staż. Małgorzata Ciach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi G. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę w całości Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2014 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22, art. 5b ust. 1, art. 6 ust. 1, 4 i 5, art. 87 ust. 4, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm., dalej "utd") oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do utd, utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2014 r. nr [...] o nałożeniu na G. G., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: V. (dalej "skarżący" lub "strona") kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] października 2013 roku w W. przy ulicy [...] miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki [...] o nr rej. [...] przeprowadzona przez funkcjonariusza Policji. Kontrolowanym pojazdem kierował skarżący. Zgodnie z treścią protokołu kontroli nr [...] oraz notatki urzędowej sporządzonej przez kontrolującego kierowca przewoził pasażerkę w granicach W. W pojeździe znajdowała się kasa fiskalna oraz taksometr elektroniczny zarejestrowane na skarżącego. Skarżący okazał do kontroli m.in. licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką - pojazdem o numerze rejestracyjnym [...] wydaną na obszar N. oraz umowę o współpracy zawartą przez stronę ze wspólnikami spółki cywilnej M. s.c. Kierujący pojazdem odmówił złożenia zeznań w charakterze strony. W toku postępowania organ I instancji uzyskał informacje z Urzędu Gminy N., zgodnie z którymi w dniu [...] listopada 2013 roku Wójt Gminy N. wydał decyzję o cofnięciu stronie licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Ww. decyzja stała się ostateczna w dniu [...] grudnia 2013 roku (pismo z Urzędu Gminy N. z dnia [...] marca 2014 roku). Według danych Biura Administracji i Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta W. skarżącemu nie udzielono licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób ani licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką (pismo z dnia [...] marca 2014 roku). W dniu [...] czerwca 2014 roku organ I instancji przeprowadził dowód z przesłuchania w charakterze świadka funkcjonariusza Policji, T. W., który uczestniczył w przeprowadzeniu kontroli drogowej strony w dniu [...] października 2013 roku. Z zeznań świadka wynikało, że kierowca poruszał się po obszarze W. pojazdem oznakowanym jak taksówka, jednakże podczas kontroli drogowej okazał on jedynie licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką na obszarze N. Świadek dodał, że nie pamięta dokładnie, gdzie kierowca rozpoczął wykonywanie usługi przewozu taksówką, lecz na pewno kurs rozpoczął się na obszarze W. a zakończył się przy ulicy [...] w W., tj. w miejscu przeprowadzenia kontroli drogowej (protokół z przesłuchania świadka - w aktach sprawy). W celu uzupełnienia materiału dowodowego organ I instancji przesłuchał skarżącego w charakterze strony w dniu [...] sierpnia 2014 roku korzystając z pomocy prawnej Komendy Policji w N. Z zeznań wynika, że strona przywiozła w dniu [...] października 2013 roku pasażerkę z K. na ulicę [...] w W., gdzie pasażerka wysiadła a kierujący pojazdem czekał na nią mając wyłączony w pojeździe licznik (taksometr). Jak zeznał skarżący, stamtąd, tj. z ulicy [...] w W. przewiózł pasażerkę na ulicę [...]. Strona w odpowiedzi na pytanie przesłuchującego zeznała, że wydrukowała pasażerce dwa paragony fiskalne - pierwszy po przyjeździe na ulicę [...] w W., a drugi po dowiezieniu jej na ulicę [...] w W. (protokół z przesłuchania strony). Postępowanie zakończyło się wydaniem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego jako organu I instancji decyzji administracyjnej z dnia [...] września 2014 r. nakładającej na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8000 złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Zarzuciła naruszenie przepisów procesowych poprzez zaniechanie przesłuchania strony dla ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności o znaczeniu materialnoprawnym, naruszenie art. 93 ust. 4 i 5 utd przez bezpodstawne przyjęcie, że funkcjonariusz Policji mógł przesłuchać stronę podczas kontroli drogowej, naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez zaniechanie ustalenia, czy przejazd spełniał przesłanki z art. 6 ust. 5 utd, a nadto błędne uznanie, że strona wykonywała transport taksówką bez licencji, podczas gdy uprawniała ona do wykonywania przewozu na obszarze całego kraju. Strona wniosła o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. W ocenie skarżącego fragmenty przepisu art. 6 ust. 5 utd korzystne dla strony zostały przez organ pominięte. Strona twierdzi, że w chwili przyjęcia zamówienia znajdowała się na obszarze gminy N. Zdaniem skarżącego kontrolujący powinien przekazać dokumenty z kontroli inspektorowi ITD, nie miał natomiast uprawnienia do przeprowadzania dodatkowych dowodów. Strona podnosi, że wykonała jeden kurs, natomiast indywidualne ustalenia między kierowcą a pasażerką dotyczące oczekiwania na nią z wyłączonym taksometrem nie powinny mieć znaczenia dla sprawy. Zdaniem strony organ nie zbadał przesłanek z art. 6 ust. 5 utd. Strona wniosła o jej przesłuchanie w sytuacji, gdyby organ odwoławczy uznał, że strona jakiejś okoliczności świadczącej o legalności przewozu nie podniosła, nie wyjaśniła lub nie udowodniła. Po przeanalizowaniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie Główny Inspektor Transportu Drogowego zgodził się z ustaleniami organu I instancji w zakresie nałożenia na stronę kary pieniężnej tytułem popełnienia naruszenia z lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem organu argumenty podniesione przez stronę w odwołaniu są niezasadne. Z zeznań skarżącego wynika, że wykonał dwie usługi przewozu taksówką na rzecz pasażerki - jedna dotyczyła przewozu z K. do W., natomiast drugi kurs rozpoczął się na terenie W. i w jej obrębie usługa została zrealizowana. Strona przyznała, że wydrukowała pasażerce dwa paragony fiskalne, a zatem zawarła z nią dwie odrębne umowy na przewóz. Bezspornym jest, że kierujący pojazdem przewożąc pasażerkę z ulicy [...] na ulicę [...] w W. wykonywał transport taksówką bez licencji. Nie należy tej sytuacji utożsamiać z przypadkiem określonym w art. 6 ust. 5 utd, kiedy to dopuszczalne jest świadczenie usług poza obszarem objętym licencją, gdy zamówienie złoży klient z innego obszaru. W ocenie organu odwoławczego istotne dla rozstrzygnięcia jest ustalenie, czy realizacja usługi przewozu rozpoczęła się bądź zakończyła na obszarze objętym licencją. W omawianym przypadku kurs odbył się w granicach miasta W., z ulicy [...] na ulicę [...], a zatem poza obszarem objętym licencją nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką, udzieloną na obszar N. Okoliczność w postaci rozpoczęcia kursu w K. (gmina N.) a następnie zakończenia go w W. i rozpoczęcia kolejnego kursu w granicach W. nie wyłącza odpowiedzialności strony za popełnienie naruszenia i nie spełnia przesłanek opisanych przepisem art. 6 ust. 5 utd. Główny Inspektor Transportu Drogowego podkreślił, że wbrew przekonaniu strony licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką nie uprawnia jej do wykonywania tegoż transportu na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej; przeczy to zasadom udzielania licencji taksówkowych, opisanych w ustawie o transporcie drogowym. Według art. 6 ust. 4 utd licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący co do zasady jedną gminę, ewentualnie gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia lub też miasto stołeczne W. Nie ma w ustawie o transporcie drogowym mowy o udzielaniu licencji taksówkowej na obszar większy, niż wymienione powyżej. Kierowca poruszał się pojazdem przystosowanym do wykonywania transportu drogowego taksówką, tj. na dachu pojazdu znajdowała się lampa z napisem TAXI, a z boku pojazdu widniały napisy "[...]", "[...]", natomiast na tylnej szybie pojazdu umieszczono napisy "[...]", "[...]", co potwierdza materiał zdjęciowy znajdujący się w aktach sprawy. W czasie kontroli kierujący okazał licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką nr [...] wydaną przez Wójta Gminy N. na przedsiębiorcę G. G., uprawniającą do prowadzenia przewozów na terenie gminy N. W toku postępowania organ I instancji ustalił, iż stronie nie udzielono licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką na terenie miasta W. (dowód: pismo z Urzędu Miasta W. z dnia [...] marca 2014 roku - w aktach sprawy). Organ odwoławczy zwrócił ponadto uwagę na fakt, iż kontrolowany pojazd przypominał taksówkę, którą wykonuje się przewozy na terenie W., na co wskazują napisy umieszczone na pojeździe. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 6 ust. 5 utd dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Organ stwierdził, iż przejazd kontrolowaną taksówką nie spełniał żadnego ze wskazanych kryteriów świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w licencji. Wskazał, że z treści notatki urzędowej sporządzonej przez kontrolującego funkcjonariusza Policji oraz zeznań świadka - kontrolującego i strony postępowania wynika, że skarżący świadczył usługę przewozu taksówką z ulicy [...] na ulicę [...] w W., a zatem poza obszarem N., wskazanego w licencji nr [...]. Podkreślił, że licencja na transport drogowy taksówką udzielana jest na konkretny pojazd i określony obszar, jest więc uprawnieniem podmiotowo - przedmiotowym. Odmiennie niż w przypadku innego rodzaju licencji, wydawanych na transport drogowy osób lub rzeczy, licencja na transport drogowy taksówką uprawnia przedsiębiorcę do wykonywania działalności na jej podstawie na obszarach objętych zezwoleniem. Wyjątek od tej zasady przewidziany jest jedynie w art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z tym przepisem dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług poza obszarem określonym w licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Powyższy wyjątek nie może być jednak interpretowany w ten sposób, że przedsiębiorca taksówkowy oczekuje w innym obszarze, niż ten określony w licencji, na pasażerów i wykonuje usługi wewnątrz tego obszaru lub też otrzymuje drogą radiową zlecenie dotyczące przewozu taksówką poza obszarem objętym licencją. Taka interpretacja wypaczałaby sens powyższego przepisu i intencje ustawodawcy, co w konsekwencji prowadziłoby do sytuacji, w której wykonujący transport drogowy taksówką mógłby wykonywać stałe przewozy poza obszarem wymienionym w licencji. Organ stwierdził, iż niedopuszczalne jest podejmowanie zleceń, w których przejazd miałby punkt początkowy i końcowy poza obszarem określonym w licencji, gdyż wynika to z treści art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, a więc usługa przewozowa musi być realizowana na terenie dwóch obszarów, a nie wyłącznie jednego, jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Organ stanął na stanowisku, że każdy przejazd musi mieć co najmniej punkt początkowy albo końcowy na terenie obszaru określonego w licencji. W konsekwencji wykonywanie transportu drogowego taksówką jest dopuszczalne tylko na podstawie właściwej licencji udzielanej na określony pojazd i obszar, podczas gdy strona wykonywała transport drogowy taksówką na obszarze W. bez licencji, w związku z czym nałożenie w takim przypadku kary pieniężnej w wysokości 8000 złotych było zasadne. W odniesieniu do zarzutu strony dotyczącego braku uprawnienia kontrolującego - funkcjonariusza Policji do przesłuchania kierowcy w charakterze strony organ odwoławczy uznał go za bezpodstawny. Główny Inspektor Transportu Drogowego podkreślił, że uprawnienie do przeprowadzania dowodów w toku kontroli drogowej wynika z ogólnych przepisów proceduralnych dotyczących prowadzenia postępowań administracyjnych. W odniesieniu do wniosku strony o ewentualne ponowne przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony organ odwoławczy wyjaśnił, że nie może on zostać uwzględniony, gdyż stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości, a materiał dowodowy nie wymaga uzupełnienia. Zdaniem organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2014 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, poprzez zaniechanie ustalenia okoliczności złożenia zamówienia przez pasażerkę na kurs i przyjęcia tego zamówienia przez stronę, w sytuacji, gdy okoliczności te mogły mieć znaczenie dla zastosowania w sprawie art. 6 ust. 5 utd, 2) naruszenie art. 6 ust. 5 utd, poprzez błędną jego wykładnię stanowiącą, że przepis ten nie dopuszcza wykonania przewozu w całości poza obszarem określonym w licencji, podczas gdy przepis ten w dwóch wypadkach - zdefiniowanych jako "wyjątki" - na przewóz taki pozwala, wprost stanowiąc, że korzystając z tych wyjątków przewóz można wykonać "poza" obszarem określonym w licencji, a więc także w całości poza tym obszarem. Powołując się na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak również uchylenie poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Rozpatrując skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Na wstępie wskazać należy, iż ustawa o transporcie drogowym określa zasady podejmowania oraz wykonywania transportu drogowego, zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 3 tej ustawy. Za naruszenie obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego ustawodawca nałożył na podmiot wykonujący taki przewóz lub inne czynności związane z tym przewozem sankcję w postaci kary pieniężnej, których wysokość w zależności od rodzaju naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (patrz art. 92a ustawy o transporcie drogowym). W przypadku wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji, kara finansowa wynosi 8000 zł, zgodnie z Lp.1.1 ww. załącznika do ustawy. Istota problemu w niniejszej sprawie, zasadza się w interpretacji art. 6 ust. 5 utd i ustaleniu treści normy wynikającej z tego przepisu. Chodzi zatem o ustalenie, uregulowanego w tym przepisie, zakresu odstępstwa od ogólnej reguły, obowiązywania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką tylko na obszarze objętym tą licencją. Zgodnie z ww. przepisem: "Dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru". Ustawodawca dopuścił zatem w art. 6 ust. 5 utd, jedno odstępstwo od ogólnej reguły, zezwalając wyjątkowo na "wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar", zastrzegając jednak, że podmiot, który wykonuje ten przewóz (z obszaru określonego w licencji poza ten obszar), gdy znajdzie się poza obszarem określonym w licencji, nie ma prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji. Powyższy zakaz ustawodawca złagodził w końcowej części przepisu, umożliwiając dokonanie "przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru", co cały czas jednak dotyczy sytuacji, w której dany przedsiębiorca znalazł się na obszarze nie objętym licencją, wykonując przewóz z obszaru określonego w licencji poza ten obszar. Należy zauważyć, że końcowa część omawianego przepisu, ujęta w formie alternatywy łącznej (dotycząca: "przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru"), nie stanowi samodzielnej regulacji, lecz jest konsekwencją, uregulowanego w pierwszej części tego przepisu, prawa "wykonywania przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar". W ocenie Sądu, z powyższych rozważań płynie wniosek, że przepis art. 6 ust. 5 utd, normuje cztery możliwe sytuacje w ramach dopuszczonego przez ustawodawcę wykonywania przewozu "z obszaru określonego w licencji poza ten obszar". Ustawodawca dopuszcza zatem: 1) przewóz z obszaru określonego w licencji poza ten obszar i powrót na obszar określony w licencji bez pasażera – jest to sytuacja, w której nie występują zdarzenia uregulowane w alternatywie tego przepisu, 2) przewóz z obszaru określonego w licencji poza ten obszar i powrót na obszar określony w licencji z tym samym pasażerem – zrealizowany jest wówczas pierwszy wyjątek z alternatywy w końcowej części omawianego przepisu, 3) przewóz z obszaru określonego w licencji poza ten obszar i powrót na obszar określony w licencji z innym pasażerem – zrealizowane są wówczas łącznie obie sytuacje alternatywy łącznej, a więc przewóz wykonywany w drodze powrotnej i przypadek złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru, 4) przewóz z obszaru określonego w licencji poza ten obszar i przyjęcie zlecenia związanego ze złożeniem zamówienia przez klienta z innego obszaru na przewóz odbywający się w całości poza obszarem określonym w licencji – zrealizowany jest wówczas drugi wyjątek z alternatywy w końcowej części omawianego przepisu. Przypadek czwarty jest dosyć szczególną sytuacją lecz z całą pewnością ma swoje uzasadnienie w możliwych okolicznościach faktycznych występujących w praktyce np. zatrzymanie przejeżdżającej taksówki na drodze, czy też pilne zlecenie telefoniczne, którego najskuteczniejsza realizacja wymaga użycia najbliżej znajdującej się taksówki. Oczywiście z omawianego przepisu nie wynika aby zaistnienie szczególnych, nagłych przypadków było warunkiem przyjęcia takiego zlecenia, ale z przepisu tego wynika, że możliwe jest tylko jednorazowe przyjęcie takiego zlecenia. Przyjęcie kolejnego takiego zlecenia nie będzie się mieściło w ramach wyjątku "złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru", lecz w warunkach zakazu "świadczenia usług (a więc więcej niż jedna usługa) przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji". Skarżący podniósł, że ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny, stanowi jedynie fragment całokształtu okoliczności, a organy nie zbadały, gdzie znajdował się skarżący w chwili przyjęcia zamówienia na przewóz oraz gdzie znajdowała się pasażerka w chwili składania zamówienia, w konsekwencji czego nie wyjaśniły czy przewóz osób nastąpił z miejsca objętego licencją do miejsc poza obszarem licencji, kolejno wskazanych przez pasażerkę (jak wywodzi skarżący), co miało charakter ciągły i spełniało hipotezę art. 6 ust. 5 utd. W ocenie Sądu, omawiany przepis nie znajduje zastosowania do stanu faktycznego niniejszej sprawy, gdyż okoliczność taka nie została w żaden sposób przez skarżącego udowodniona. Przeciwnie, z protokołu kontroli z dnia [...] października 2013 r., znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy, wynika że sporny przewóz był realizowany na obszarze W., co potwierdza chociażby kwota uiszczona przez przewożoną pasażerkę, ponadto powyższa okoliczność nie była przez skarżącego wskazywana w trakcie kontroli (odmowa składania zeznań) i została podniesiona przez pełnomocnika skarżącego dopiero na etapie odwołania od decyzji organu I instancji. Nie bez znaczenia pozostaje także szczegółowo opisane w materiałach sprawy oznaczenie pojazdu skarżącego, w szczególności widoczny na drzwiach pojazdu napis: "[...]", w sposób jednoznaczny wskazujący na realizację usług przewozowych na obszarze W. Tymczasem skarżący, posiadając licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką na obszarze gminy N., nie powinien takim oznaczeniem w ogóle się posługiwać. W tym kontekście wskazać ponadto trzeba na zawartą przez skarżącego umowę o współpracy w zakresie realizowanych przewozów z firmą M. s.c. z siedzibą w W. (s.7 akt administracyjnych). Z uwagi na powyższe okoliczności oraz zgromadzony materiał dowodowy, zdaniem Sądu nie można było zakwestionować ustalonego przez organy administracji stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, a w wyniku jego subsumpcji do zastosowania normy prawa materialnego i nałożenia na skarżącego wspomnianej wyżej kary pieniężnej, której wysokość wynika wprost z przepisu prawa i nie podlega "miarkowaniu" przez organ administracji. Konkludując, w ocenie Sądu, w kontekście przedstawionej wykładni art. 6 ust. 5 utd, nie okazał się zasadny zarzut naruszenia przez organy Inspekcji Transportu Drogowego tego przepisu, jak również przepisów postępowania tj.: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a., poprzez dokonanie wybiórczych ustaleń przy jednoczesnym zaniechaniu ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności o znaczeniu materialnoprawnym. Z powyższych względów Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.