VI SA/Wa 2392/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Andrzej Czarnecki po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanowił: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Skarżący – J. P. w terminie oraz w prawidłowym trybie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, którą nałożono na niego karę 3.000 złotych za wykonywanie przejazdu drogowego bez uiszczenia opłaty elektronicznej. W skardze zawarł liczne wnioski, tj uchylenie zaskarżonej decyzji , wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości, na podstawie art. 61 § 2 pkt. 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasądzenie od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Uzasadniając wiosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący wskazał, ze jego jedynym źródłem utrzymania jest zasiłek przedemerytalny w kwocie 803,81 zł miesięcznie. Wykonanie na obecnym etapie zaskarżonej decyzji będzie utrudnione z powodu braku możliwości zgromadzenia środków pieniężnych przez skarżącego celem uiszczenia nałożonej kary, a wyegzekwowanie świadczenia pieniężnego spowoduje, iż skarżący poniesie znaczną szkodę która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, bowiem straci środki finansowe w zakresie niezbędnym do normalnej egzystencji. Konieczność uiszczenia kwoty 3 000zł w świetle jego możliwości finansowych negatywnie wpłynie na jego, już obecnie skromny budżet domowy, gdyż z pewnością straci go w znacznej części w wyniku egzekucji administracyjnej. Spowoduje to również, pomnożenie kosztów jakie będzie musiał ponieść w związku z podjęciem czynności egzekucyjnych. Ponadto w stosunku do skarżącego Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał w równocześnie toczących się postępowaniach administracyjnych opartych na tych samych stanach faktycznych i prawnych – dodatkowo pięć decyzji administracyjnych w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3 000 zł, co w sumie daje kwotę 18 000 zł do zapłaty na rzecz beneficjenta kary – GDDKiA. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; W postępowaniu sądowoadministracyjnym zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a. zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Jednak od tej zasady prawo przewiduje wyjątek w art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym wskazać, że ww. przesłanki mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie, a ciężar wykazania istnienia tych przesłanek spoczywa na wnioskodawcy – w niniejszej sprawie na skarżącym. Jednakże zanim przystąpi się do badania czy w sprawie istnieją uzasadnione przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu należy ustalić, czy przedmiot zaskarżenia nadaje się do wstrzymania. W rozpoznawanym przypadku przedmiot wniosku to decyzja nakładająca na skarżącego karę pieniężną Sąd uznał zatem, że decyzja owa jest aktem noszącym znamiona wykonalności, wobec czego dopuszczalny jest wniosek o jej wstrzymanie. W ocenie Sądu w sprawie istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – przesłanki występują łącznie. Analiza danych zawartych w aktach skłania Sąd do wniosku, że środki, jakimi dysponuje skarżący, uwzględniając wyciągi z rachunków bankowych są skromne. Zatem obciążenie miesięcznego budżetu skarżącego jakąkolwiek dodatkową kwotą z tytułu prowadzonej egzekucji może - w ocenie Sądu, pozbawić skarżącego niezbędnych środków do życia. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.