VI SA/Wa 2395/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2011 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2010 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 18 ust. 5 lit. a i b, art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej u.t.d.) oraz lp. 2.9 pkt 1 i 2 załącznika do tej ustawy, po rozpatrzeniu odwołania S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej strona, skarżąca) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10000 złotych utrzymano zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości w mocy. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Podczas przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2010 r. w [...] kontroli pojazdu skarżącej stwierdzono na lewym boku samochodu napis "[...]", na prawym boku pojazdu napis [...] nalepka z napisem [...]", z tyłu na klapie samochodu napis [...]". Ustalono również, że w kontrolowanym pojeździe zamontowano urządzenie pomiarowe firmy [...] połączone przewodem elektrycznym z kasą fiskalną. Na potwierdzenie poczynionych ustaleń organ wykonał dokumentację fotograficzną oraz przesłuchano kierowcę w charakterze świadka. W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego organ I instancji uznał, że strona wykonując przewozy okazjonalne w krajowym transporcie drogowym naruszyła zakazy umieszczania lub używania w pojeździe taksometru oraz umieszczania w pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy i z tych względów decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. została nałożona na skarżącą kara pieniężna w kwocie 10000 złotych. W odwołaniu od tej decyzji strona wniosła o jej uchylenie w całości, podnosząc zarzut naruszenia art. 18 ust. 5 a) i b) u.t.d. oraz art. 7 i 77, 80 i 107 k.p.a. Argumentując swoje stanowisko skarżąca wskazała, że organ I instancji w sposób błędny zinterpretował ustalony w sprawie stan faktyczny. Według jej oceny umieszczony na pojeździe napis "[...]" "[...]" nie jest oznaczeniem przedsiębiorcy, którego nazwa brzmi "[...]" Sp. z o.o. Zdaniem strony organ I instancji w żaden sposób nie wykazał na jakiej podstawie faktycznej stwierdził naruszenie art. 18 ust. 5 ustawy, w szczególności nie udowodnił, że urządzenie zamontowane w kontrolowanym pojeździe było taksometrem. Decyzją z dnia [...] września 2010 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, uznając, że brak jest podstaw do jej zmiany bądź uchylenia. Na decyzję organu II instancji strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając jej: 1) naruszenie prawa materialnego tj. art. 18 ust. 5 lit. a) ustawy o transporcie drogowym poprzez błędną wykładnię, które miało wpływ na wynik sprawy i przyjęcie, że urządzenie pomiarowe połączone z kasą fiskalną jest tożsame z urządzeniem tzw. taksometrem, o którym mówi ww. przepis ustawy, albowiem "pełnią takie same funkcje", 2) naruszenie prawa materialnego tj. art. 15 ust. 5 lit. b) ustawy o transporcie drogowym poprzez błędną jego wykładnię, które miało wpływ na wynik sprawy i przyjęcie, że napis umieszczony na pojeździe "[...]" stanowi oznaczenie przedsiębiorcy, 3) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności poprzez przyjęcie, że: a) napis "[...]" i "[...]" jest oznaczeniem przedsiębiorcy, b) urządzenie pomiarowe połączone z kasą fiskalną pełni takie same funkcje jak taksometr, o którym mówi art. 18 ust. 5 lit. a), c) strona wykonywała działalność gospodarczą polegającą na przewozie osób "pomimo, że w chwili kontroli nie znajdował się pasażer" a o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług przewozu świadczy oznakowanie pojazdu, podczas gdy powyższe okoliczności nie wynikają ze zgromadzonego materiału dowodowego, zaś błędne ustalenia w tym zakresie skutkowały uznaniem, że wskazane okoliczności stanowią delikt administracyjny określony w art. 18 ust. 5 lit. a) i b), 4) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. oraz 107 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego w całości, nieustalenie podstaw i faktów pozwalających na ustalenie spełnienia przesłanek wskazanych w art. 18 ust. 5 lit. a) i b) ustawy o transporcie drogowym. 5) naruszenie przepisów postępowania tj: art. 107 § 1 i § 3 w zw. z art. 138 k.p.a. poprzez niewskazanie przez organ II instancji w zaskarżonej decyzji uzasadnienia, dlaczego uznał, iż decyzja organu I instancji jest prawidłowa, pomimo naruszenia przepisów postępowania jakim było uchybienie art. 107 k.p.a. poprzez organ I instancji oraz niewskazanie faktów, które organy I i II instancji uznały za udowodnione, dowodów na których się oparły i przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiły wiarygodności, 6) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji przez organ II instancji podczas, gdy z materiału dowodowego wynikają istotne rozbieżności w ustalonym stanie faktycznym wymagające ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie w całości lub znacznej części, 7) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 67, 68 w zw. z art. 75 k.p.a. poprzez przyjęcie za podstawę ustaleń fabrycznych protokołu kontroli, w którym stwierdzono, że czynności dokonywano w obecności inspektora p. C. P. bez wskazania, w jakim charakterze ta osoba występuje w czasie kontroli, braku jej podpisu pod protokołem i nieprzesłuchania jej w charakterze świadka. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W uzupełnieniu wywodów organ podniósł, że zarzut naruszenia art. 67, 68, 75 k.p.a. jest bezzasadny, ponieważ przesłuchanie w charakterze świadka inspektora C. P. jest bezcelowe ze względu na wystarczający materiał dowodowy, zebrany w sprawie. Ponadto organ wskazał, że skarżąca podniosła ten zarzut dopiero w skardze na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, stosownie do stanu prawnego z daty podjęcia aktu lub czynności a nie według przesłanek celowości czy słuszności. Ponadto, w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. zwany dalej p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przedmiotem kontroli ze strony Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2010 r., którą utrzymał on w mocy zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2010 r. o nałożeniu na spółkę kary pieniężnej w wysokości 10000 złotych za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób z naruszeniem zakazu: 1) umieszczania lub używania w pojeździe taksometru – 5000 zł, 2) umieszczenie na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy – 5000 zł. Podstawą materialnoprawną decyzji był art. 18 ust. 5 lit. a i b, art. 92 ust. 1 i ust. 4 u.t.d. oraz lp. 2.9 pkt 1 i 2 załącznika do ww. ustawy. Wniesiona skarga zawiera dwojakiego rodzaju zarzuty: naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Rozpoznając skargę Sąd w pierwszym rzędzie zbadał zasadność zarzutów natury procesowej, albowiem naruszenia prawa materialnego można stwierdzić w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy. Wbrew twierdzeniom skargi organy obu instancji dołożyły należytej staranności w zebraniu i ocenie materiału dowodowego w sprawie. Z przeprowadzonej kontroli został sporządzony protokół, wykonano dokumentację zdjęciową oraz dopuszczono dowód z przesłuchania w charakterze świadka kierowcę pojazdu, który jednakże odmówił składania zeznań i podpisania protokołu. Zgromadzono też dowody z dokumentów tj. kserokopii: wypisu z licencji, zaświadczenia o badaniach lekarskich i psychologicznych kierowcy, dowodu osobistego kierowcy, dowodu rejestracyjnego i ubezpieczenia pojazdu. Na podstawie powyższych dowodów organ poczynił prawidłowe ustalenia co do podmiotu wykonującego przewóz osób, charakteru tego przewozu oraz naruszonych zakazów. Z wypisu licencji nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. wynikało, że wykonującą transport drogowy osób była S. Sp. z o.o. Na bokach pojazdu, z tyłu na klapie pojazdu umieszczono nazwę "[...]", zaś na masce z przodu nazwę "[...]". Sąd podzielił pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż zakaz, o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. b u.t.d. dotyczący umieszczenia na pojeździe m.in. oznaczeń z nazwą przedsiębiorcy należy interpretować szeroko. Nazwy nie można utożsamiać tylko z firmą, pod którą przedsiębiorca figuruje we właściwym rejestrze lub ewidencji. Ważne jest, aby oznaczenie identyfikowało przedsiębiorcę, który wyodrębnionym przez siebie składnikom majątkowym może nadawać różne nazwy. W niniejszej sprawie oznaczenie "[...]" stanowi część firmy, pod którą spółka występuje w obrocie gospodarczym a zatem nie ma wątpliwości, co do związku między tym oznaczeniem a stroną niniejszego postępowania. Poza tym do zaistnienia deliktu z art. 18 ust. 5 lit. b u.t.d. wystarczającym jest umieszczenie któregokolwiek z elementów wymienionych w tym przepisie, a nie wszystkich razem. Wskazuje na to wykładnia tego przepisu oraz przepis l.p. 2.9 pkt 2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Z materiału dowodowego wynika również, że w pojeździe zamieszczony był dalmierz połączony z kasą fiskalną. Wprawdzie nie jest to taksometr, ale słusznie organy orzekające w sprawie uznały, że doszło do naruszenia art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d., albowiem dalmierz połączony z kasą fiskalną jest urządzeniem równoważnym do taksometru, gdyż spełnia te same funkcje tj. wylicza należność za wykonywany przewóz osób. Kwestia ta została już jednoznacznie rozstrzygnięta w orzecznictwie NSA, m.in. w wyroku NSA z 13 maja 2009 r., II GSK 911/08, na który powołał się organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Poza tym chybiony jest zarzut skargi, że naruszenia z art. 18 ust. 5 zachodzą wtedy, gdy jednoznacznie kontrola wykaże, że w czasie jej przeprowadzenia przewożony był pasażer. W niniejszej sprawie miejsce zatrzymania tj. [...] oraz wypis z licencji okazany przez kierowcę wskazują, że w tym czasie oczekiwał on na pasażera, a to świadczy o prowadzeniu przez skarżącą działalności gospodarczej przewozu osób. Zarzucana przez stronę wadliwość postępowania w zakresie przeprowadzanej kontroli i sporządzenia protokołu, w którym nie naniesiono informacji o odmowie jego podpisania przez kierowcę, tylko w odrębnej notatce podpisanej przez innego inspektora niż ten, którego podpis widnieje pod protokołem nie pozbawia tego dowodu mocy dowodowej. Nie doszło również do naruszenia art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 k.p.a., gdyż prawidłowo Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, iż organ I instancji należycie uzasadnił wydaną przez siebie decyzję. W tym stanie rzeczy Sąd nie podzielił tych zarzutów skargi, które wskazują na uchybienia formalne przy wydawaniu zaskarżonych decyzji. Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego również należy stwierdzić, iż do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy organy właściwie zastosowały przepisy ustawy o transporcie drogowym, uznając, iż złamane zostały zakazy z art. 18 ust. 5 a) i b) u.t.d. co skutkowało wymierzeniem kary pieniężnej w wysokości 10000 zł na podstawie art. 92 ust. 1 i ust. 4 oraz l.p. 2.9 pkt 1 i 2 załącznika do u.t.d. Wobec bezzasadności zarzutów skargi Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.