VI SA/Wa 2397/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 października 2013 r. wniosku P. L. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lipca 2013 r. nr [...] w sprawie ze skargi P. L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący – P. L. (reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – w terminie i z zachowaniem trybu, skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, którą nałożono na niego karę pieniężną w kwocie 1.500 złotych. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej, przy czym w żaden sposób nieuzasadniono tego żądania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Przystępując do rozpoznania wniosku podkreślić należy, iż warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności, uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo zgłoszenie wniosku lub też powtórzenie treści ww. przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia zaś jego merytoryczną ocenę przez Sąd. Należy również wyjaśnić, że Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę. To na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż zaskarżona decyzja w razie wykonania, mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgromadzona dokumentacja sprawy może posłużyć natomiast jedynie do weryfikacji twierdzeń strony, pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż skarżący – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie przywołał żadnych okoliczności, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W treści skargi umieścił jedynie stwierdzenie "wnoszę o: wstrzymanie wykonania decyzji". Wobec tego brak jest podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku, gdyż Sąd nie jest w stanie zbadać, czy w niniejszym przypadku zaistniały przesłanki warunkujące zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania decyzji. Sąd rozpoznając ww. wniosek w pełni podzielił stanowisko wyrażone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 grudnia 2012 r. (sygn. akt IIGZ 455/12), w którym wskazano, że: "Postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności wydawane jest wyjątkowo, na wniosek skarżącego i nie stosuje się w odniesieniu do niego treści art. 49 p.p.s.a. Oznacza to, że w przypadku nieuzasadnienia lub niedostatecznego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, przewodniczący nie ma obowiązku wzywania strony do jego uzupełnienia lub poprawienia, a inicjatywa dowodowa i odpowiedzialność za skuteczność złożonego wniosku spoczywa w całości na wnioskodawcy. Sąd w tej kwestii nie jest także zobligowany do dokonywania jakichkolwiek ustaleń z urzędu". Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.