VI SA/Wa 2398/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Królikowska - Przewłoka po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odmówić przywrócenia terminu do złożenia skargi. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] Minister Sportu i Turystyki odmówił skarżącemu – J. M. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "M." - przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie zostało zwrócone do organu z adnotacją "Zwrot – nie podjęto w terminie". Organ przyjął zgodnie z ustawą z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, iż niniejsze postanowienie zostało doręczone stronie w dniu 16 września 2010 r., natomiast w dniu 17 września 2010 r. przesyłka została zwrócona do nadawcy. W związku z powyższym trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi upłynął w dniu 18 października 2010 r. Skarżący złożył w dniu 25 października 2010 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym w [...]) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na w/w. postanowienie wraz z wnioskiem o przywróceniem terminu do złożenia skargi. We wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi skarżący wyjaśnił, iż żadna przesyłka nie została mu doręczona do rąk własnych. Stwierdził, iż z zaskarżonym postanowieniem mógł się zapoznać dopiero w dniu 27 września 2010 r. uzyskując jego kserokopię w Urzędzie Marszałkowskim Województwa [...]. Podniósł, iż zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącemu na adres przy ul. S. w W., mimo że w kwietniu b.r. – jak twierdzi skarżący – zgłosił adres do doręczeń wskazany w nagłówku pisma (w miejscowości B.). Skarżący podniósł, iż z uwagi na odbywane studia zagraniczne, które trwały do 9 grudnia 2010 r. przebywał w Hiszpanii i USA. Zdaniem skarżącego obowiązki związane ze studiami uniemożliwiły mu regularne odbieranie korespondencji. Skarżący przyznał, iż przed wyjazdem za granicę nie ustanowił pełnomocnika do doręczeń w Polsce, ani pełnomocnika, który prowadziłby jego sprawy. W opinii skarżącego, uchybił terminowi do wniesienia skargi bez jego winy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobniając okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Sąd rozpoznał wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi i w oparciu o w/w. przepis stwierdził, iż skarżący nie uprawdopodobnił, iż za uchybienie terminu winy nie ponosi. Sąd zauważa, iż postanowienie z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] zostało zgodnie z art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) pozostawione w aktach administracyjnych ze skutkiem doręczenia skarżącemu w dniu 17 września 2010 r. na jedyny adres skarżącego znajdujący się w aktach administracyjnych. Skarżący stwierdził, iż z treścią postanowienia mógł się zapoznać dopiero w dniu 27 września 2010 r. kiedy to odebrał w Urzędzie [...] kserokopię powyższego orzeczenia. Po pierwsze, Sąd odnosząc się do argumentacji skarżącego dotyczącej rzekomego wskazania w kwietniu 2010 r. aktualnego adresu, tj. w toku postępowania administracyjnego, zauważa że w aktach administracyjnych widnieje tylko jeden adres skarżącego (potwierdzony także w piśmie z dnia 2 sierpnia 2010 r. zatytułowanym "Odwołanie od decyzji zakazu prowadzenia działalności organizatorów turystycznych"), na który przesyłane były wszystkie pisma w sprawie. Należy zatem stwierdzić iż w aktach administracyjnych, pomimo twierdzeń skarżącego o przesłaniu w kwietniu 2010 r. do organu administracji informacji o zmianie adresu do korespondencji, nie ma żadnej wzmianki o zmianie adresu skarżącego. Nadto w odwołaniu z dnia 2 sierpnia 2010 r. skarżący wskazał w nagłówku pisma dotychczasowy adres skarżącego jako aktualny. Minister Sportu i Turystyki postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i doręczył powyższe postanowienie na adres wskazany w nagłówku pisma z dnia 2 sierpnia 2010 r. Zatem prawidłowe doręczenie powyższego postanowienia nastąpiło w trybie art. 44 § 4 k.p.a. w dniu 17 września 2010 r. Po drugie, zdaniem Sądu, argumentacja skarżącego w przedmiocie przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia skargi nie wykazuje braku jego winy, a opiera się jedynie na stwierdzeniu, że skarżący przebywał w tym czasie (aż do 9 grudnia 2010 r.) za granicą, co uniemożliwiło mu działanie w jego sprawach przed organem administracji. Należy podkreślić, iż zgodnie z jednolitym w tym względzie orzecznictwem NSA brak winy w uchybieniu terminowi powinien być oceniany - z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy – w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej właściwe o swoje interesy. Brzmienie przywołanego przepisu art. 86 p.p.s.a. wskazuje, iż przywrócenie terminu możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. A zatem brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Jednocześnie artykuł 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Jednakże zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (J.P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 149). Podkreślić należy, iż kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe w sytuacji, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem o braku winy można mówić wyłącznie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu może zatem nastąpić jedynie w przypadku gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wykaże, iż niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 13 listopada 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1254/09, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 11 stycznia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2044/09, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 22 stycznia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 2049/09). Argumenty podnoszone przez skarżącego nie wskazują jednak na to, by skarżący dołożył należytej staranności w dbaniu o własne interesy, w tym przypadku, by skarga została wniesiona z zachowaniem ustawowego terminu. W świetle powyższego i wskazanej przez skarżącego przyczyny uchybienia terminu brak jest jednak podstaw, by przyjąć, iż skarżący uprawdopodobnił, iż za uchybienie terminu winy nie ponosi. Z wniosku o przywrócenie terminu wynika, iż skarżący nie wniósł skargi do WSA w Warszawie w terminie, ponieważ nie było go w kraju. Nieobecność w kraju nie zwalnia skarżącego z obowiązku należytej staranności i terminowego działania także w sytuacji, gdy przebywa on poza granicami kraju. W świetle obowiązującego prawa istnieje możliwość ustanowienia pełnomocnika do reprezentowania strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a zatem skarżący decydując o wyjeździe z kraju i wiedzy o toczącym się postępowaniu administracyjnym mógł pełnomocnika ustanowić bądź podjąć takie działania organizacyjne, które zapewniłyby terminowe wniesienie skargi. Takiego działania skarżący nie podjął. Sąd uznał zatem, że skarżący nie dołożył należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw działając na swoje ryzyko i tym samym nie uprawdopodobnił braku zawinienia w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.