VI SA/Wa 2399/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2013 r. sprawie ze skargi P. L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanowił: zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2, art. 13k ust. 4 w zw. z art. 13k ust. 2 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2013 r. poz. 260 ze zm., nazywanej dalej "u.d.p.") oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz.U. z 2011 r. Nr 80, poz. 433 ze zm.), art. 50 pkt 1 lit. j), art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1265 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku P. L. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] nakładającą na stronę karę pieniężną w wysokości 1500 złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drodze krajowej wymienionej w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej, z nieuiszczeniem opłaty elektronicznej w pełnej wysokości, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. Pismem z dnia 23 lipca 2013 r. P. L. (nazywany dalej "skarżącym") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2013 r., wnosząc o jej uchylenie wraz z decyzją ją poprzedzającą lub stwierdzenie nieważności. Wśród zarzutów skargi strona wskazała na nieuprawnione nałożenie kary na kierowcę (v. umowa o pracę na stanowisku kierowcy-mechanika zawarta przez skarżącego ), a nie na właściciela pojazdu (przedsiębiorcę), który zawarł umowę z podmiotem pobierającym opłaty z wykorzystaniem systemu elektronicznego poboru opłat. W ocenie skarżącego rozwiązania przyjęte przez ustawodawcę, w wyniku których nałożono na stronę pięć kar za każdą miniętą bramownicę, naruszają zasady określone w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w tym zasadę proporcjonalności wynikająca z art. 31 ust. 1 ustawy zasadniczej, jak również zasadę równości wobec prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., nazywanej dalej "p.p.s.a.") sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zawieszenie postępowania z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny i zależy od uznania sądu, zatem rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracynego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Przesłanką zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jest prejudycjalny charakter innego toczącego się postępowania w stosunku do postępowania mającego ulec zawieszeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 maja 2013 r., wydanym w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 201/13, skierował do Trybunału Konstytucyjnego pytanie prawne w związku z powziętą wątpliwością, czy art. 13k ust. 1 u.d.p., jest zgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej Wątpliwości Sądu w niniejszej sprawie budziła nieprecyzyjna redakcja przepisu, dopuszczająca dowolną interpretację pojęcia "przejazdu", umożliwiająca wielokrotne nakładanie kar i to wysokich kar za przejazd bez uiszczenia wymaganej opłaty elektronicznej w zależności od liczby tzw. "bramownic" (urządzeń kontrolnych), co stoi w sprzeczności z konstytucyjną zasadą proporcjonalności, jak również kwestia nakładania kar pieniężnych na kierującego pojazdem w sytuacji, gdy świadczy jedynie usługę przewozową w ramach łączącego go stosunku pracy lub innej formy zatrudnienia z podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie usług transportowych, zawierającym umowę z firmą K. Sp. z o.o., odpowiedzialną za obsługę krajowego systemu elektronicznego poboru opłat, działającą w imieniu i na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Inaczej mówiąc, kwestią sporną pozostaje karanie jedynie kierowcy za stwierdzone naruszenia, nawet tego - wykonującego przejazd na rzecz pracodawcy. Z uwagi na tożsamość stanu prawnego przedmiotowej sprawy i sprawy VI SA/Wa 201/13, w której zadano pytanie prawne, oraz prejudycjalny charakter rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego, wyrażający się w jego niezbędności do stwierdzenia, czy zaskarżona w przedmiotowej sprawie decyzja odpowiada prawu, zasadnym jest, zdaniem Sądu, zawieszenie niniejszego postępowania do czasu rozstrzygnięcia zaistniałej wątpliwości prawnej przez Trybunał Konstytucyjny. W ocenie Sądu, wystąpienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Konstytucyjnego spełnia przesłankę zawieszenia postępowania o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a, bowiem treść tego pytania związana jest w całej rozciągłości z przedmiotem sporu w niniejszej sprawie oraz podstawą prawną kwestionowanych decyzji, w związku z czym należy uznać, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania. Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane powyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia