VI SA/Wa 2400/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2019 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia odrzucić skargę [....] Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2019 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Zarządzeniem z dnia 28 listopada 2019 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego (wraz z odpisem dla organu) oraz złożenie pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego potwierdzającego umocowanie osoby podpisującej skargę do działania w imieniu skarżącej, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone w dniu 13 grudnia 2019 r. (k. 9). W odpowiedzi wpłynął wniosek ustanowionego w sprawie profesjonalnego pełnomocnika skarżącej, będącego adwokatem, o "(...) przedłużenie terminu do wykonania zobowiązania (...)". Termin na uzupełnienie braków formalnych upłynął bezskutecznie w dniu 20 grudnia 2019 r. (piątek). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia. Podnieść należy, że osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 28 § 1 w zw. z art. 29 p.p.s.a.). Wykazanie umocowania przez wspomniane osoby warunkuje przyjęcie, że skarga została złożona przez osobę uprawnioną do działania w imieniu strony skarżącej. Wskazanie właściwych organów mających kompetencje do działania za konkretne podmioty następuje albo w oparciu o przepisy regulujące ich strukturę organizacyjną i działalność lub poprzez zbadanie danych dotyczących zasad reprezentacji tych podmiotów ujawnionych w rejestrach. Podstawowe znaczenie będzie miał KRS (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2007 r., sygn. akt II FSK 615/06). Nieprzedstawienie powyższego dokumentu należy traktować jako brak formalny skargi, którego usunięcie następuje w trybie i na zasadach określonych w art. 49 § 1 p.p.s.a., pod rygorem odrzucenia skargi, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1337/04). W myśl podanego przepisu jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2009 r. sygn. akt I FSK 1453/09). Ponadto, wniesiona do sądu skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, o których mowa w art. 46 oraz art. 47 p.p.s.a., a ponadto zawierać: 1. wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2. oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy; 3. określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. W niniejszej sprawie wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego (wraz z odpisem dla organu) oraz złożenie pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego potwierdzającego umocowanie osoby podpisującej skargę do działania w imieniu skarżącej, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone w dniu 13 grudnia 2019 r. (k. 9). W odpowiedzi wpłynął wniosek ustanowionego w sprawie profesjonalnego pełnomocnika skarżącej, będącego adwokatem, o "(...) przedłużenie terminu do wykonania zobowiązania (...)". Termin na uzupełnienie braków formalnych upłynął bezskutecznie w dniu 20 grudnia 2019 r. (piątek). W tym miejscu Sąd pragnie podkreślić, że siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi jest terminem ustawowym. Terminy ustawowe nie podlegają ani skróceniu ani przedłużeniu. W przypadku dokonania czynności z uchybieniem terminu ustawowego, taka czynność jest bezskuteczna i przepisy prawa przewidują określone konsekwencje z tym związane np. w postaci pozostawienia pisma bez rozpoznania, czy odrzucenia skargi. Terminu ustawowe mogą natomiast podlegać przywróceniu na zasadach określonych w art. 85 – 89 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi w ustawowym terminie siedmiu dni. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżącej wniósł o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Biorąc pod uwagę, że pełnomocnikiem skarżącej jest profesjonalny pełnomocnik będący adwokatem, nie można mieć wątpliwości co do intencji złożenia wniosku o przedłużenie terminu ustawowego. Złożony wniosek o przedłużenie terminu nie mógł zostać uwzględniony przez Sąd. Podkreślenia wymaga również, że pełnomocnik powinien dbać o interesy swojego mocodawcy. Co więcej, od profesjonalnego pełnomocnika wymaga się maksimum staranności, ponieważ to na nim spoczywa obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. Wymaga się od niego wyższego stopnia staranności w dokonywanych przez niego czynnościach, w tym ze względu na fakt, że posiada on wiedzę z zakresu prawa oraz zna procedurę sądową (por. postanowienie NSA z dnia 12 października 2017 r., sygn. akt II OZ 1091/17, czy postanowienie NSA z dnia 29 marca 2018 r., sygn. akt I FZ 56/18, dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.