VI SA/Wa 2401/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 maja 2021 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [....] sierpnia 2020 r. nr [...] [...] w przedmiocie powołania na stanowisko komornika oddala skargę Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. znak: [...], Minister Sprawiedliwości, rozstrzygnął O obsadzie stanowiska Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w G. po W. S., powołując na to stanowisko K. W., a odmawiając powołania R. G., M. W., K. S., P. S., M. S. W dniu 3 marca 2020 r. do Ministra Sprawiedliwości wpłynęły wnioski P. S. i M. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją. P. S. wniósł o zmianę decyzji i powołanie go na stanowisko Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w G. po W. S. Decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] stycznia 2020 r. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 107 § 3 w zw. z art. 9 i 11 k.p.a., poprzez brak rzetelnego wyjaśnienia, na jakiej podstawie przyjęto, że K. W. jest lepszym kandydatem na stanowisko komornika podczas, gdy organ administracji wykazał jedynie, że kandydat ten był komornikiem sądowym co nie przesądza o lepszym przygotowaniu do wykonywania zawodu komornika od pozostałych kandydatów; - art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez brak dokładnego i wyczerpującego wyjaśnienia przesłanek, jakimi kierował się organ przy wydawaniu decyzji. Zdaniem skarżącego na skutek tych uchybień organ administracji wybrał kandydata, który nie posiada kwalifikacji stwarzających prognozy najlepszego wykonywania funkcji komornika sądowego. Argumentując powyższe stanowisko wskazał, iż wybrany kandydat ukończył jedynie prywatną — płatną uczelnię wyższą o bardzo niskim poziomie nauczania. Zdaniem skarżącego absolwenci tej uczelni posiadają słabe przygotowanie teoretyczne do wykonywania zawodów prawniczych, przy czym skarżący nie wskazał na jakiej podstawie tak twierdzi; - art. 107 § 1 w zw. z art. 77 § 1 i art. 78 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii pracodawcy w celu ustalenia doświadczenia zawodowego zdobytego w czasie pracy w kancelarii komorniczej; - art. 7 i 77 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia w sposób wyczerpujący stanu faktycznego niniejszej sprawy, dowolne interpretowanie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak istotnych dla sprawy ustaleń; - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności oraz wadliwą ocenę materiału dowodowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy i m.in niewyjaśnienie dlaczego interes społeczny w tej sytuacji jest na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga powołania K. W. na to stanowisko; - art. 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji o odmiennej treści niż decyzje wydawane w podobnym stanie faktycznym; - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegający na błędnym założeniu, iż staż pracy na stanowisku komornika sądowego daje najlepsze prognozy co do należytego wykonywania funkcji komornika sądowego i wywodzenie na tej podstawie negatywnych konsekwencji w stosunku do strony skarżącej; - naruszenie przepisu art. 60 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez przeprowadzenie procedury konkursowej niezapewniającej równego dostępu wszystkich obywateli do stanowiska publicznego jakim jest stanowisko komornika sądowego. Zdaniem wnioskodawcy o wejściu w życie ustawy o komornikach sądowych regulującej status tego organu bezwzględnie powinien zostać przeprowadzony konkurs na równych zasadach na w/w stanowisko. K. W. w piśmie z dnia 31 marca 2020 r. odnosząc się do stanowiska wnioskodawcy M. W. podniósł, iż pozytywne wyniki w zakresie kontroli finansowej w kancelarii przedstawione przez wnioskodawcę są efektem prawidłowego działania kancelarii komorniczej i nie są obligatoryjną przesłanką do oceny kandydata na stanowisko komornika. Również znajomość spraw prowadzonych w konkursowej kancelarii nie przesądza o wyborze kandydata. W odniesieniu do zarzutów skarżącego P. S., że ukończył studia na niepublicznej uczelni o niższym poziomie nauczania, podniósł, iż ukończył studia magisterskie na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] w K. na kierunku Administracja, podyplomowe studia w zakresie Prawa Handlowego i Gospodarczego na Uniwersytecie [...] w K., podyplomowe studia pedagogiczne na Wyższej Szkole Humanistyczno-Ekonomicznej oraz jednolite magisterskie studia na kierunku prawo w [...] Akademii [...] w K., co świadczy o tym, ze stale podnosi swoje kwalifikacje zawodowe. Wobec podniesionych przez P. S. zarzutów co do jakości pracy K. W. w okresie kiedy pełnił stanowisko komornika sądowego organ zapoznał się z protokołami z kontroli Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Z. K. W. przeprowadzanymi przez sędziów Sądu Rejonowego w Z. w trybie art. 3 ust. 3 u.k.s.e., obejmującymi zakres czasowy kontroli poczynając od 1 stycznia 2013 r. i ze sprawozdaniami z przeprowadzonej kontroli finansowej kancelarii K. W. obejmującej okres od 1 stycznia 2013 r., o których nadesłanie organ zwrócił się do Prezesa Sądu Rejonowego w Z. i które to dokumenty zostały załączone do akt postępowania w przedmiocie powołania. Wnioski zawarte we wszystkich załączonych protokołach kontroli oraz ogólna ocena działalności komornika w kontrolowanych okresach była pozytywna (ocena według skali 3 stopni: negatywna, pozytywna z zastrzeżeniem, pozytywna). Zgodnie z informacją Prezesa Sądu Rejonowego w Z. zalecenia pokontrolne zostały wykonane przez komornika, co wynika również z jego pisemnych wyjaśnień które zostały również załączone do akt. W wyniku przeprowadzonej kontroli w zakresie prowadzenia rachunkowości w kancelarii komornika w zasadzie nie stwierdzano uchybień (poza drobnymi: brak zapisu o ilości stron i podpisu). Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020r. nr [...] Minister Sprawiedliwości działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 127 § 3 i art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej "k.p.a." oraz art. 11 i art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych (Dz.U. 2020 poz. 121 ze zm.), dalej "u.k.s." po rozpoznaniu wniosków P. S. i M. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy o powołanie na stanowisko Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w G. po W. S., zakończonej decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] stycznia 2020 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję dotyczącą powołania K. W. na stanowisko Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w G. po W. S. i odmowy powołania na to stanowisko: a) R. G., b) M. W., c) P. S. d) M. S.. Ponadto uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy powołania K. S. na stanowisko Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w G. po W. S. i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] stycznia 2020 r. jest zgodna z prawem a zarzuty podniesione przez odwołujących się stanowią jedynie polemikę z prawidłowym rozstrzygnięciem, którym powołano K. W. na stanowisko Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w G. po W. S. Minister opisał kwalifikacje zawodowe poszczególnych kandydatów, którzy brali udział w postępowaniu w przedmiocie powołania na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w G. po Komorniku W. S. Minister wskazał, że Rada Izby Komorniczej w K. uchwałą numer [...] z dnia [...] lipca 2019 r. wyraziła opinie co do kandydatów na Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w G. po W. S. Rada Izby Komorniczej w K. stwierdziła, że po szczegółowym przeanalizowaniu przedłożonych dokumentów, wszyscy kandydaci legitymują się wysokim stopniem wiedzy prawniczej. Analizując jednak doświadczenie zawodowe kandydatów wskazano, iż K. W., jako jedyny spośród kandydatów, zajmował już stanowisko komornika sądowego. Dlatego też biorąc pod uwagę powołane okoliczności, Rada Izby Komorniczej w K. uznała, że zarówno stopień wiedzy prawniczej jak i doświadczenie zawodowe K. W. dają rękojmię należytego wykonywania przez rekomendowanego obowiązków komornika sądowego. Minister podkreślił, że zapoznał się z protokołami z kontroli kancelarii Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Z. K. W. w okresie kiedy pełnił stanowisko komornika jak i ze sprawozdaniami z przeprowadzonej w jego kancelarii kontroli finansowej, z których wynika, że ogólna ocena działalności komornika była pozytywna (ocena według skali trzech stopni negatywna, pozytywna z zastrzeżeniem i pozytywna). Zalecenia pokontrolne były przez niego wykonane prawidłowo. Każdorazowo w miarę potrzeby składał pisemne wyjaśnienia, w których wskazywał w jaki sposób wyeliminował stwierdzone w protokołach niedociągnięcia i uchybienia. Minister stwierdził, że dokonując w niniejszym postępowaniu wyboru na stanowisko Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w G. po W. S. przeprowadził szereg porównań kandydatów, celem wyłonienia najlepszego z nich. Wszyscy kandydaci ukończyli zatem studia prawnicze z bardzo dobrym lub dobrymi wynikami. Najlepszy wynik - bardzo dobry osiągnął K. W., kandydaci R.G. i M. S. osiągnęli wynik dobry plus, zatem o pół stopnia niższy od wyniku uzyskanego przez K. W., a M. W. i P. S. wynik dobry, tj. o stopień niższy od K. W. Zatem z najlepszym wynikiem studia prawnicze ukończył K.W. K.W. jako jedyny z kandydatów ukończył też studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] w K. o kierunku administracja z wynikiem dobrym. Ponadto w 2005 r. na Uniwersytecie [...] w K., Wydziale Prawa i Administracji, ukończył II semestralne Studia Podyplomowe w zakresie Prawa Gospodarczego i Handlowego z wynikiem bardzo dobrym. Z kolei P. S. odbył w okresie od dnia 1 października 2008 r. do 30 września 2013 r. na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] w K. studia doktoranckie, w zakresie prawa. Kandydat ten ukończył również aplikacje radcowską jak również zdał egzamin radcowski z wynikiem pozytywnym. Organ nie uwzględnił zarzutu P. S., podniesionego we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, iż K. W. ukończył studia na mniej renomowanej uczelni. Zauważył, że wszyscy kandydaci studiowali na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] w K., przy czym na tej uczelni K. W. ukończył studia w zakresie administracji z wynikiem dobrym oraz studia podyplomowe w zakresie Prawa Gospodarczego i Handlowego z wynikiem bardzo dobrym. Natomiast studia prawnicze z wynikiem bardzo dobrym ukończył w [...] w K. Organ zauważył, że nie jest uprawniony do porównywania uczelni jak i również ocen uzyskanych przez kandydatów na poszczególnych uczelniach. Zarzut P. S. w tym zakresie nie mógł zatem zostać uwzględniony. Jednocześnie organ zauważył wysoki poziom wiedzy prawniczej zdobyty przez skarżącego P. S. o czym świadczy dobry wynik ukończenia studiów uzyskany przez tego kandydata, jak i zdobyta przez niego wiedza w ramach studiów doktoranckich i aplikacji radcowskiej zakończonej zdanym egzaminem radcowskim. Zdaniem Ministra zakres wiedzy prawniczej P. S. jest bardzo wysoki. Nie umniejsza to jednak osiągnięciom K. W., w tym bardzo dobrego wyniku ukończenia studiów oraz dążenia do poszerzania wiedzy prawniczej, o czym świadczą kolejno kończone przez niego kierunki studiów. Nie można zdaniem organu uznać, tak jak to podnosi P. S., że ukończenie aplikacji radcowskiej, w tym wykonywanie zawodu radcy prawnego daje mu predyspozycje do wykonywania zawodu komornika sądowego i przesądza o tym, że ma większe doświadczenie zawodowe od wybranego kandydata. Wybór kandydata zależy od spełnienia wielu przesłanek, które podlegają badaniu w tym konkursowym postępowaniu. Każde postępowanie o powołanie na stanowisko komornika sądowego jest inne, zatem przesłanki, które zadecydowały o wyborze kandydata w innym postępowaniu nie mogą przesądzać o wyborze kandydata w przedmiotowym postępowaniu. Oceniając wyniki z egzaminu komorniczego, Minister zauważył, że część kandydatów przystępowała do egzaminu komorniczego w stanie prawnym, kształtującym w sposób odmienny (od obecnie obowiązującego) system oceniania aplikantów zdających egzamin komorniczy. I tak M. W. i P. S. przystępowali do egzaminu komorniczego w stanie prawnym, gdzie przyjęto system oceniania kandydatów w sposób punktowy, a nie za pomocą przyjętej skali ocen. Z kolei K. W. zdawał egzamin w stanie prawnym kiedy aplikant otrzymywał z egzaminu komorniczego jedną ogólną ocenę. Natomiast pozostali kandydaci R. G. i M. S. zdawali egzamin w obecnie obowiązującym stanie prawnym przyjmującym, że kandydaci uzyskują dwie noty na egzaminie komorniczym tj. z zadań za pierwszy dzień egzaminu i z zadań za drugi dzień egzaminu. Organ przy ustalaniu osiągniętych przez kandydatów wyników posłużył się średnią arytmetyczną tych ocen. Minister stwierdził, że porównując oceny uzyskane przez kandydatów, wbrew twierdzeniom P. S., w pełni zdaje sobie sprawę z tego, że ze względu na różny rok przystępowania do egzaminu komorniczego i różny system oceniania kandydatów nie jest możliwe w pełni dokładne i precyzyjne porównanie tych ocen. Jest to tylko jeden ze sposobów oceny kandydatów, który organ w tym postępowaniu uznał za najwłaściwszy. W kontekście poczynionych wyżej ustaleń przyjął, że egzamin komorniczy najlepiej zdał R. G. z wynikiem bardzo dobrym. K. W. i M. S. zdali egzamin z wynikiem dobrym, zatem o stopień niższym od wyniku uzyskanego przez R. G. Z niższymi wynikami egzamin komorniczy zdali kolejno P. S. i M. W. P. S., przekładając punkty na skalę ocen, zdał egzamin komorniczy z wynikiem dostatecznym plus, zatem o pół stopnia niższym niż wynik osiągnięty przez K. W. i M. S. i o półtora stopnia niższym niż R. G. Z kolei M. W., przekładając punkty na skalę ocen, zdał egzamin komorniczy z wynikiem dostatecznym, zatem o stopień niższym niż wynik osiągnięty przez K. W. i M. S. i o dwa stopnie niższym niż R. G.. Dlatego też organ oceniając kandydatów w oparciu o ich wyniki uzyskane ze studiów i z egzaminu komorniczego stwierdził, że wszyscy wnioskodawcy posiadają wysokie kwalifikacje uprawniające ich do pełnienia funkcji komornika, o czym świadczą wysokie noty z jakimi ukończyli studia prawnicze oraz wysokie oceny z egzaminu komorniczego. Jednakże organ musiał dokonać wyboru tylko jednego spośród wszystkich kandydatów i tym kandydatem jest K. W. Ponadto porównując doświadczenie zawodowe kandydatów, w oparciu o zgromadzone dowody, organ uznał, że zdecydowanie największe doświadczenie związane z pracą w kancelarii komorniczej ma K. W., Pismem z dnia 25 września 2020r. P. S. wniósł do WSA w Warszawie skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] sierpnia 2020 r. zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 107 § 3 w zw. z art. 9 i 11 kpa, przez brak rzetelnego wyjaśnienia, na jakiej podstawie przyjęto, że K. W. jest lepszym kandydatem na stanowisko komornika podczas, gdy organ administracji wykazał jedynie, że kandydat ten był komornikiem sądowym co wcale nie przesądza o lepszym przygotowaniu do wykonywania zawodu komornika przez pozostałych kandydatów; b) art. 107 § 3 w zw. z art. 11 kpa poprzez brak dokładnego i wyczerpującego wyjaśnienia przesłanek, jakimi kierował się organ przy wydawaniu decyzji. Na skutek tych uchybień organ administracyjny wybrał kandydata, który nie posiadają kwalifikacji stwarzających prognozy najlepszego wykonywania funkcji komornika sądowego. Wybrany kandydat ukończył jedynie prywatną - płatną uczelnię wyższą o bardzo niskim poziomie nauczania. Absolwenci tej uczelni jak pokazuje codzienna praktyka posiadają bardzo słabe przygotowanie teoretyczne do wykonywania zawodów prawniczych; c) art. 107 § 1 w zw. z art. 77 § 1 i art. 78 kpa poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii znajdujących się na stronie internetowej Sądu Rejonowego w Z. - opinii z przeprowadzonych kontroli kancelarii komorniczej z których wynika, że przez kilka lat kandydat pełniąc funkcję komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w Z. nie stosował się do zaleceń pokontrolnych. Organ administracji poprzestał jedynie na analizie ostatniego z sprawozdań i zwróceniu się do Prezesa Sądu Rejonowego w Z. udzielenie informacji na temat tego czy komornik sądowy zastosował się do zaleceń pokontrolnych. Organ administracji wbrew znajdującym się na stronie internetowej wyników kontroli przyjął, że w związku z tym, że komornik sądowy odniósł się pisemnie do protokołu z ostatniej kontroli jest wystarczające żeby uznać, że pomimo kilku lat niestosowania się do wyników kontroli kandydat daje rękojmię prawidłowego wykonywania obowiązków komornika sądowego. Zdaniem skarżącego, nie trudno odnieść wrażenia, że wyciągnięte wnioski są sprzeczne z materiałem dowodowym sprawy; d) art. 7 i 77 kpa poprzez brak wyjaśnienia w sposób wyczerpujący stanu faktycznego niniejszej sprawy, dowolne interpretowanie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji brak istotnych dla sprawy ustaleń; e) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności oraz wadliwą ocenę materiału dowodowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy i m.in niewyjaśnienie dlaczego interes społeczny w tej sytuacji jest na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga powołania K. W. na to stanowisko; f) art. 8 kpa poprzez wydanie decyzji o odmiennej treści niż decyzje wydawane w podobnym stanie faktycznym. Pomimo tego, że w każdej ze spraw organ administracji rozstrzyga na podstawie odmiennego stanu faktycznego decyzje w tym przedmiocie powinny cechować się jakąś stabilnością; g) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegający na błędnym założeniu, iż staż pracy na stanowisku komornika sądowego daje najlepsze prognozy co do należytego wykonywania funkcji komornika sądowego i wywodzenie na tej podstawie negatywnych konsekwencji w stosunku do strony skarżącej; h) uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Stanowisko Prezesa Sądu Rejonowego w Z. skarżący poznał dopiero z uzasadnienia decyzji. Nie umożliwiono mu zatem czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, co powinno skutkować jego nieważnością; i) naruszenie przepisu art. 60 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez przeprowadzenie procedury konkursowej niezapewniającej równego dostępu wszystkich obywateli do stanowiska publicznego jakim jest stanowisko komornika sądowego. Po wejściu w życie ustawy o komornikach sądowych regulującej status tego organu bezwzględnie powinien zostać przeprowadzony konkurs na równych zasadach na w/w stanowisko. Wobec podniesionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Ministrowi Sprawiedliwości ewentualnie do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do rozpoznania w/w organowi administracji. Ponadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący rozwinął podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." - Dz. U. 2019 poz.2325). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna. Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Sprawiedliwości rozstrzygająca sprawie obsady stanowiska Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w G. Spośród kandydatów ubiegających o to stanowisko Minister Sprawiedliwości uznał, że to K. W. jest najlepszym kandydatem na stanowisko Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w G. po W. S. Mając na uwadze obowiązujące przepisy oraz ustalony w sprawie stan faktyczny orzekający w niniejszej sprawie sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem a podniesione w skardze zarzuty stanowią jedynie polemikę z prawidłowym rozstrzygnięciem, którym powołano K. W. na stanowisko Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w G. i odmówiono powołania na powyższe stanowisko m.in. P. S.. Zgodnie z treścią art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych (Dz.U.2021.850 dalej jako "u.k.s.") Minister Sprawiedliwości na wniosek zainteresowanego powołuje go na stanowisko komornika, w drodze decyzji, po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby komorniczej o zainteresowanym. Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie wszyscy kandydaci spełniają wymagania formalne niezbędne do powołania ich na stanowisko komornika sądowego, określone w art. 11 u.k.s. Jak wynika z akt sprawy oraz uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji w niniejszym postępowaniu przy wyborze kandydata rozważono wszystkie okoliczności: wykształcenie kandydatów, ich wiedzę stwierdzoną za pomocą ocen przez uprawnione organy i komisje egzaminacyjne, doświadczenie zawodowe kandydatów, szczególnie związane z wykonywaniem obowiązków asesora komorniczego i zastępcy komornika, opinie o kandydatach sporządzone przez ich pracodawców. Ponadto zgodnie z art. 12 ust. 4 u.k.s. Minister Sprawiedliwości przesyła odpisy wniosków, o których mowa w ust. 1 i 3, wraz z załącznikami, radzie właściwej izby komorniczej w celu wyrażenia opinii w terminie 21 dni. Brak opinii nie stanowi przeszkody do nadania wnioskom dalszego biegu. Rada izby komorniczej nie ma statusu strony w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Minister Sprawiedliwości nie jest związany opinią właściwej izby komorniczej, ma jednak obowiązek zwrócić się o nią, przesyłając radzie odpis wniosku o powołanie wraz ze złożonymi załącznikami, celem umożliwienia radzie wydania rzetelnej opinii. W niniejszej sprawie samorząd komorniczy rekomendował K. W. na stanowisko Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w G. po W. S. Jak wynika z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji Minister Sprawiedliwości wybierając K. W. na stanowisko Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w G. po W. S. wziął w szczególności pod uwagę dużą wiedzę teoretyczną i praktyczną tego kandydata popartą wynikami z ukończenia studiów (ocena bardzo dobra) i egzaminu komorniczego (ocena dobra) jak i zdobyte przez niego doświadczenie i praktyczną wiedzę wynikającą z samodzielnego prowadzenia czynności egzekucyjnych oraz samodzielnego prowadzenia kancelarii komorniczej, prawie ośmioletni staż na stanowisku komornika sądowego poprzedzony pracą w charakterze asesora komorniczego przez okres 5 lat od 2004 r. do 2009 r. i obecnie ponad roczny staż na stanowisku asesora od dnia 23 listopada 2018 r. Kandydat ten systematycznie poszerza wiedzę z różnych dziedzin. Ukończył studia podyplomowe z prawa gospodarczego i handlowego. Był też rekomendowany przez Radę Izby Komorniczej w K. Zdobyte szerokie doświadczenie zawodowe pozwoli mu kontynuowanie działalności egzekucyjnej bez jakiegokolwiek negatywnego wpływu na tok prowadzonych postępowań w obejmowanej kancelarii. Organ dokonując przedmiotowego wyboru organ wziął pod uwagę pozytywne opinie złożone przez wnioskodawców sporządzone przez ich dotychczasowych pracodawców. Opinie te potwierdzają, że wszyscy wnioskodawcy dają rękojmię prawidłowego wykonywania obowiązków komornika sądowego. Jednakże organ w przedmiotowej sprawie był uprawniony do powołania tylko jednego kandydata i spośród wszystkich kandydatów spełniających wszelkie wymagania, posiadających dużą wiedzę teoretyczną, musiał wybrać tylko jednego kandydata, którym został K. W., pozytywnie oceniany również przez Radę Izby Komorniczej w K. Za bezzasadny zdaniem sądu uznać należy zarzut skarżącego, że ocena dobra uzyskana ze studiów odbytych na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] w K. ma większą wartość niż ocena bardzo dobra uzyskana przez K. W. na [...]. Organ nie jest uprawniony do dokonania oceny wartości i jakości kształcenia Uniwersytetu [...]. Ponadto postępowanie w przedmiocie powołania na stanowisko komornika sądowego prowadzi na podstawie przesłanek ustawowych, a nie pozaustawowych. Przesłanką konieczną do powołania na stanowisko komornika jest ukończenie wyższych studiów prawniczych w Rzeczpospolitej Polskiej i uzyskanie tytułu magistra prawa lub zagranicznych studiów prawniczych uznanych w Rzeczypospolitej Polskiej (art. 11 ust. 1 pkt 6 u.k.s.). Przesłankę tę spełnili obaj kandydaci. Zdaniem sądu, organ oceniając kandydatów w oparciu o ich wyniki uzyskane ze studiów i z egzaminu komorniczego przeprowadził prawidłowe ustalenia zmierzające do wybrania najlepszego kandydata, który osiągnął najwyższe wyniki. W oparciu o te dane jasno wynika, że wybrany kandydat K. W. ukończył studia prawnicze z najlepszym wynikiem - bardzo dobrym - o stopień wyższym niż P. S. jak również zdał egzamin komorniczy z wyższym wynikiem niż P. S. (co najmniej o pół stopnia). Organ II instancji, dokonując tych porównań, wbrew zarzutom podniesionym przez P. S., nie naruszył art. 107 § 3 w zw. z art. 9 i 11 k.p.a. Niezależnie od przygotowania teoretycznego ocenie organu podlegało również doświadczenie związane z pracą w kancelarii komorniczej, zdobyte na stanowisku asesora komorniczego, zastępcy komornika sądowego czy też na stanowisku komornika, jak w przypadku K. W. Porównując doświadczenie zawodowe kandydatów, w oparciu o zgromadzone dowody, w ocenie sądu, organ słusznie wskazał, że zdecydowanie największe doświadczenie związane z pracą w kancelarii komorniczej ma K. W., który przez 8 lat, od października 2009 r. do czerwca 2017 r., pracował w charakterze komornika sądowego. Wcześniej od 2001 r. pełnił stanowisko asesora komorniczego i aplikanta. Wkrótce po wygaśnięciu powołania ze stanowiska komornika sądowego, decyzją Prezesa Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] listopada 2018 r., został ponownie powołany na stanowisko asesora komorniczego i stanowisko to sprawował do czasu powołania. W ocenie sądu wbrew zarzutom skargi Minister Sprawiedliwości dokonał niezbędnych ustaleń faktycznych i rozstrzygnął sprawę mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa. W sprawie dokonano właściwej wykładni przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, prawidłowo zastosowano normy prawne do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, dokonano właściwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego stosownie do wymogów art. 8, 7, 77, 78, 80 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. W zaskarżonej decyzji zestawione zostały wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla dokonanego wyboru, zarówno indywidualne, jak i dotyczące porównania kandydatów między sobą. Zebrany materiał dowodowy oceniono opierając się na przejrzystych kryteriach, zaś dokonany wybór kandydata na stanowisko Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w G. po W. S. im uzasadniono w sposób wnikliwy i dokładny, uwzględniając przy tym interes społeczny jak i słuszny interes stron postępowania. Mając na uwadze powyższe sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.